Өлеңдер‎ > ‎

Тәңірбердіге

Байсып, паңсып,

Көрінгенге бәлсіп,

Өзі ғана келгендей,

Дүниеге жансып.

Маң-маң басып,

Мен-мендігі асып,

Мал бітті деп, көңілі

Көтеріліп тасып.

Бай-бай десе мастанып,

Мың теңгесін жастанып,

Ешкім тимей өзіне,

Ағайынға қастанып.

Өз тамағым тоқ деп,

Басымда қайғы жоқ деп,

Жақыны аттан жығылса,

Жаны ашымай “шоқ” деп.

Бай-еке десе, елігіп,

Қайырсыз малға желігіп,

Кеудесінен буынып,

Пыс-пыс етіп демігіп.

Өтірік жала жабады,

Біреуге көр қазады.

Отырғанда үйінде,

Ылдидың төрін алады.

Өтірік, өсек, дау десе,

Бәйге атындай шабады.

Қолыңнан келер түк те жоқ,

Осының маған болды кек.

Comments