BRODOWICE

HISTORIA

Na początku XIV w. miejscowość była już przeniesiona na prawo niemieckie. W różnych okresach zmieniała się nazwa miejscowości: Brewlitz, Brewlicz (ok.1300), Bredelwitz (1485), Brewitz, Bredelwitz (1589), Brodelwitz (1550, 1580, 1670, 1687), Brodelwitz (1765), Brodelwitz (1791, 1814), Brödelwitz (1830 - 1945), Brodowice (po roku 1945). W roku 1305 istniało tu alodium, które pozostało na prawie polskim, płaciło dzie­sięciny polowe i należało wówczas do Henczko Mrokoty. W końcu XV w. i na początku XVI stulecia dobra te podzielone były na dwie części. Właścicielami jednej byli: Caspar Pusch i Bernard Weyseheim (1493), Hans Busewoy (1507) i Leonhard von Stössel (1511). W roku 1511 włości te przestały być lennem i stały się prywatnymi dobrami dziedzicznymi. Posiadaczem drugiej części dóbr był około roku 1512 Heinrich Wunsch. Kolejnymi właścicielami całych dóbr lub jednej z dwóch ich części byli; Hans Lupticz (1485), przedstawiciele rodziny von Unruh (1550), Melchior von Unruh (1589), Valentin von Stössel (1688). Zapewne w XVIII wieku włości te były już scalone i należały wówczas oraz później do: generałowej von Kursel (1765), pana von Tschammer 1791 von Dibitsch (1814, 1830), rotmistrza Hans Wallrath von Biela (1845), Augusta Kahle (1876), Na początku XX wieku posiadłość należała do Georga von Quoos, a później przejął ją Bruno Schön von Mutzenbecher do którego, od 1836 roku należał także majątek oraz pałac w pobliskim Kębłowie.

ZABYTKI

Do dnia dzisiejszego zachowały się jedynie ruiny XIX – wiecznego pałacu.

RUINY PAŁACU

Ruiny pałacu w Brodowicach

Siedziba szlachecka powstała w Brodowicach już zapewne w XIV w. Istniała nadal w połowie wieku XVIII. W roku 1824 był to budynek usytuowany po zachodniej stronie folwarku, wzniesiony na nietypowym planie wydłużonej litery S, na osi wschód-zachód. Tego rodzaju kształt dwora powstał zapewne w wyniku jego przebudów. Obecny, skromny pałac utrzymany w stylu prostego neoklasycyzmu z elementami stylu arkadowego powstał w latach pięćdziesiątych lub sześćdziesiątych XIX w. Jest to budynek na planie prostokąta, dwutraktowy ze środkowym korytarzem przekształconym w centralną sień ze schodami, dwukondygnacjowy, z podwyższonymi ryzalitami środ­kowymi (zwieńczonymi trójkątnymi szczytami) w elewacjach frontowej i tylnej, nakryty wysokim, ceramicznym dachem naczółkowym. W przyziemiu sklepienia odcinkowe przedzielone gur­tami. Front poprzedzony schodami. Obecnie pałac nie jest użytkowany i niezabezpie­czony ulega dewastacji. Pałac zwrócony fasadą w stronę folwarku oddzie­lony jest od dziedzińca zrujnowanym murem, przy którym znajduje się szpaler kaszta­nowców. Za pałacem, w zachodniej części parku zachował się trzy stawy hodowlane, z których jeden jest prawie całkowicie zarośnięty. Na zachód od pałacu na terenie dworskim wydzielonym główną ulicą wiejską i drogą ograniczającą siedlisko od południa założono w 3 ćw. XIX w. park, który powię­kszono o niewielką część położoną na północ od wiejskiej ulicy, na terenie wsi. W trakcie tych prac osuszono oba stawy hodowlane, istniejące na terenach dworskich jeszcze w roku 1824. Park ten, ze stawem za pałacem zachował się do dziś, zasadniczo w swoich dawnych granicach. Zatarciu uległy tylko granice północnego, odizolowanego fragmentu założenia, usytuowanego za główną wiejską drogą.