Judas was geen "verrader"

Judas twijfelde er zeer zeker niet aan dat zijn Meester de Messias was. Wat al voor vele wonderen had zijn Meester al niet reeds verricht! Maar het was Judas niet voldoende, Christus zou nog grotere wonderen kunnen volbrengen.

En wat zou die met ijdele hoogmoed joodse hogepriesters en alle Christus andere vijanden willen beginnen als zijn Rabbi tot die grote daden kwam ? Vernietigen, verpletteren kan Hij hen en daardoor Zijn grootheid en goddelijkheid zou bewijzen. O, hij aanbad zijn Meester erg, het stoorde hem alleen maar, dat deze niet tegen Zijn klein, miezerige belagers optrad. Christus stoorde zich niet aan Judas. Goddelijk bewust als Hij was, kende Hij Zijn weg. 

Deze les kreeg Judas te leren. Hij had zijn Meester in alles moeten aanvaarden, moeten afwachten. Judas stelde eisen aan Christus en welke mens mag eisen stellen ? Christus kon niet terwille van Judas van Zijn plannen afwijken, maar dat begreep Judas niet.

En toen wilde hij zijn Goddelijke Meester hiertoe dwingen. Hij daagde Christus en de hogepriesters uit, bracht de soldaten in de Hof van Gethsemané en wachtte op het wonder dat zich ongetwijfeld zou voltrekken. Een menigte gevoelens bestormden hem in dit geweldige ogenblik, er was spanning in hem, trots om zijn Goddelijke Meester, een grenzeloze liefde, maar toch ook angst dat de dingen een andere, verkeerde wending zouden nemen.

Zou zijn Meester nu de wonderen verrichten, waarna hij, Judas, al zolang uitkeek ? Zou Hij ... ? Maar als Hij ze niet deed en de soldaten Hem... Maar NATUURLIJK sloeg zijn Meester hen wel met Zijn wonderlijke grote krachten ! Ik weet het zeker ... Zo dacht dus Judas...

Veel speelde zich af in het binnenste van Judas. 

In de bijbel staat dat Judas met het toekomen van het gewapend volk, Jezus een kus (de Judaskus wordt gezegd) gaf. Dat was niet om aan te duiden wie Jezus is aan dat gewapend volk maar als teken laat nu maar eens wie je bent en je krachten en wonderen zien dat jij "god" bent.

Tijdens het laatste avondmaal zei Jezus: "Eén van jullie zal mij uitleveren".[6] Alle apostelen vroegen: "Ik ben het toch niet, Heer?" Toen Judas vroeg: "Ik ben het toch niet, rabbi?", zei Jezus: "Jij zegt het."[7] Even later spoorde hij Judas aan te doen wat hij van plan was te doen en Judas vertrok.[8] Na de maaltijd ging Jezus met zijn leerlingen Petrus, Johannes en Jakobus naar de tuin van Getsemane op de Olijfberg net buiten Jeruzalem om te bidden. Na enige tijd verscheen een groep hogepriesters, tempelwachters en oudsten, met Judas aan het hoofd, die Jezus ter begroeting kuste, waarna gewapende lieden hem arresteerden.[9] Dit leidde uiteindelijk tot Jezus' kruisiging.

En toen echter moest hij ervaren dat Christus Zich als een lam overgaf !  Judas zijn wereld stortte in....wat had hij gedaan en was zo erg verbaast waarom Jezus niets doet...

Geen wondertekens geen grote, verpletterende handelingen. Christus liet zich gewoon rustig door het krijgsvolk wegvoeren. 

Judas staarde dit met open mond na van verbazing en ongeloof... Fel trof hem de verachting uit de ogen van zijn mede apostelen. Er kwam ontzetting in hem om wat hij deed, wroeging, het brandde in zijn binnenste met vreselijke pijnen.

In de bijbel staat ook duidelijk Jezus geen enkel geweld of verzet tolereerde en het gekende verhaal over het afhaken (?) of toch zwaar verwonden van het oor van iemand die Jezus kwam arresteren en Jezus er tussen kwam en het oor op wonderbare wijze terug genas.

De discipelen gingen in verzet (in Lucas staat na eerst toestemming te vragen aan Jezus, maar echter tot actie over te gaan zonder op antwoord te wachten) en een van hen hakte met zijn zwaard het oor van een dienaar van de hogepriester af (Johannes zegt dat hij Malchus heette).[3][4] Het Evangelie volgens Johannes specificeert dat Petrus degene was die het oor van Malchus afhakte, dienaar van hogepriester Kajafas– de andere evangeliën noemen geen namen.[3][4] Alleen Lucas voegt toe dat dit het rechteroor was en dat Jezus deze wond op wonderbaarlijke wijze genas. Johannnes, Matteüs en Lucas vertellen dat Jezus het geweld veroordeelde en dat de weerstand tegen zijn arrestatie moest worden gestaakt – in elk evangelie geeft hij echter een andere reden en Marcus noemt überhaupt geen reactie van Jezus. In Matteüs doet Jezus de bekende uitspraak "Wie naar het zwaard leeft, zal door het zwaard omkomen";Verward, niet begrijpend, staarde Judas hen na. Fel trof hem de verachting uit de ogen van zijn mede apostelen. Judas wereld stortte in, er kwam ontzetting in hem om wat hij deed, wroeging, het brandde in zijn binnenste met vreselijke pijnen. Terwijl hij geen rustig uur meer kende en in uiterste wanhoop rondzwierf, voltrok het drama zich snel.

Laat met dit ook duidelijk zijn dat Jezus de hoofdboodschap wil maken over dat God = onvoorwaardelijke LIEFDE !

Christus leerde ons wat Liefde is! Hij wilde de God van wraak en verdoemenis van het Oude Testament vervangen door een Vader van Liefde, die zijn kinderen helpt en steunt. 

Dus Judas dacht of had nog teveel het beeld van de God uit het oude testament dat hij geweld zou gebruiken en zijn goddelijke macht zou laten zien en tonen via zijn toorn zodat ze moeten erkennen dat Jezus de ware echte messias is en zouden knielen/hoofd buigen... 

Maar dat is dus volledig tegen de boodschap in van Jezus over wat God nu echt in werkelijk is namelijke een God van universele onvoorwaardelijke LIEFDE ! En wat maw Jezus dus ook was ! Hij had immers het eindstadium van mens zijn bereikt = het AL. Dus was als hoogst mogelijke ontwikkelde mens ook dus als "God" geworden. Hij was 1 met God. Dus wist perfect hoe hij moest handelen en kon ook helemaal niet anders omdat hij dus van "nature" ook onvoorwaardelijk Liefde is !

Toen Judas nu die verrotting had beleefd en vrij was van zijn stoflichaam, trok een andere wereld hem aan. Hij was ziel en geest en persoonlijkheid, die zichzelf van de aarde had gestoten, trad de wereld van het onbewuste binnen. In die wereld wachtte hij om opnieuw naar de Aarde te kunnen terugkeren om zijn zonden en fouten te kunnen goedmaken.

Als Judas Jezus had kunnen aanvaarden, zou hij met de andere apostelen de sferen van licht zijn binnengetreden. Hij aanvaardde Zijn Goddelijke Meester echter niet en pleegde ten laatste zelfs zelfmoord en daarmee vernietigde hij de heiligheid die hem wachtte. 

Judas had nu in de eerste plaats te leren, dat hij geen eisen had te stellen en dat moest aanvaarden, wat hem dus van Christus had verwijderd.

Judas leverde zijn Goddelijke Meester voor dertig zilverlingen over aan de joden. Christus liet hem begaan, omdat Hij wist, dat Judas maar tevens de mensheid deze levensles kon gebruiken. 

In Judas leefde een groot geloof, hij vereerde zijn Meester meer nog dan de overige apostelen het deden. Judas had een groot begrip voor de schrift. Als een goede leerling zoals hij was, kende hij het schrift volkomen. Hij wilde echter méér weten en zo goed zou hij Christus hebben zien bewijzen, dat Hij waarlijk de Messias was. Dan zouden de farizeeërs en schriftgeleerden grote ogen opzetten en viel er voor hen niet langer te loochenen of te bedriegen, ze zouden moeten aanvaarden dat Christus de Messias was. 

"O, als zijn Meester maar eerst eens voor de hogepriesters stond, dan zouden ze wonderen beleven en in het niet wegzinken."

Maar Judas kende zijn Meester niet, zijn gedachtengang was verkeerd, dit waren eigen verlangens. 

De meesters van deze zijde kennen het leven van Judas, zij weten dat hij zijn Meester niet heeft willen verraden. Wel echter vernietigde hij door zijn daad zijn eigen leven en dat van Christus en hierom is het, dat hij naar de Aarde moest terugkeren. 

Judas werd dan dus opnieuw in een nieuw stoflichaam geboren, alles was nu "vergeten" verzonken naar het onderbewustzijn maar in zijn zielenleven was niets veranderd. Hij had Joodse ouders die hem in alle liefde groot brachten en bezorgden hem een rustige vriendelijke jeugd. In hem lag het verlangen te studeren, hij wilde alles van zijn geloof weten.

Hij ligt daar stil neer en laat zijn gedachten de vrije loop, want denken moet hij, zonder gedachten is hij nimmer. 

Hij geraakt dan in extase, een soort slaaptoestand, waarin hij evenwel precies weet wat hij doet. 

‘Hier is het, ja, hier is het. Ik kan mij niet vergissen, op deze plaats is het... hier leefde...’ Maar verder komt hij niet, ook nu wil het woord niet over zijn lippen komen. Christus, over Hem wil hij spreken, Zijn naam noemen. Maar er is iets in hem dat hem tegenhoudt. Nog leven er gevoelens en gedachten in hem, die nog niet het noodzakelijke bewustzijn hebben kunnen uitspreken. Zijn ziel weigert nu en ook daarvan heeft hij onzegbaar verdriet. En zo hevig snijdt dit verdriet in zijn ziel, dat hij dit Hof verlaat en naar de tempel gaat om daar in het schrift rust te zoeken. Urenlang zit hij daar stil in zichzelf gekeerd te lezen en te mediteren...

En deze mens zou hij willen vervloeken, ja, zo mogelijk met hem een gevecht op leven en dood willen voeren. Dit duurt echter niet lang, maar luttele ogenblikken voelt hij zich als die vreemde, dan zinkt hij weer in zijn eigen toestand, zo voelt hij zich rustiger dan wanneer die andere mens in hem zijn hoofd opsteekt. Deze is gevaarlijk, hij dreigt hem en wil hem overheersen. Judas weigert ook de gedachten die deze mens in hem legt, te aanvaarden. Als ze komen, klopt zijn hart zo hevig, dat het pijn doet. 

In de Hof van Gethsemané durft hij helemaal niet op die gedachten in te gaan, daar zou hij zich dan liever in de aarde begraven om er nimmer meer uit te komen. Soms overvalt hem ook daar de eigen ellende zo hevig, dat hij er niet tegenop kan. Judas staat dan op het punt te bezwijken. Met alles wat in hem is tracht hij zich staande te houden, z’n lippen tot bloedens toe stukbijtend. In die toestand blijft hij dagen en nachten in de Hof, soms slaapt hij, meestal waakt hij. Waarom zit ik hier? vraagt hij zich dan af. Denken kan ik toch niet. Zijn gedachten warrelen dooreen, een lijn zit er niet in en ze putten hem afschuwelijk uit. Eindelijk maakt hij zich los van de plek en trekt weer de stad in.  Vervolgens richt hij zijn stappen opnieuw naar de Calvarieberg. 

... zo gaat dit nog veel tijd verder (zie bron voor meer details)

Hij wil zien en weten en hij vraagt, of God die smart van hem wil wegnemen. Zonder die pijnen zal hij beter verder kunnen leven. Dagen en nachten blijft Judas in gebed en kruipt tastend rond. Vreemd zijn de gevoelens in hem, heel Jeruzalem zou hij wel aan zijn hart willen drukken, ja, z’n leven willen geven voor deze streek. Maar waarom eigenlijk? Zo vermeerderen z’n vragen elk uur. Al de pijnen, de vragen en het gebrek zijn toch niet in staat hem te breken, hij weet zich staande te houden en zo langzaamaan leert hij zichzelf beter kennen. 

Dromend loopt hij door de straten van Jeruzalem, in zichzelf pratend en hoofdschuddend. Kreunend stoot hij de woorden er uit. ,,Mijn Meester…. O, mijn Meester…’’, hoort men hem prevelen. Judas ziet dan een flits van zijn vorig leven, hij ziet zichzelf door de straten van Jeruzalem slenteren, met hem zijn er anderen, die hij kent. In hun midden loopt een figuur, zo hemels en goddelijk, dat het alleen de Messias kan zijn. In dit beeld lost Judas even op, hij zinkt te midden van de mensen ineen en blijft liggen, kreunend en de naam van de Messias prevelend. 

Deze ogenblikken zijn geweldig voor Judas ziel, de omstanders zien de extase op zijn gezicht weerspiegeld. Naast zich neemt Judas nu een prachtige gestalte waar, in een sneeuwwit gewaad gehuld, stralen als een zon. Uit de ogen schijnt het eeuwige licht op Judas neer, het verwarmt hem en de anderen, die bij hem waren. Hij begrijpt niet, dat allen nu niet neerknielen om te bidden en te mediteren. Waarom zijn de mensen zo ongevoelig? Judas droomt bewust, hij is in slaap en toch wakker. In deze toestand beleeft hij al die onwerkelijke verschijningen. (psychose hallucinaties?) Maar dan verwaast alles en als hij de ogen openend ziet hij de omstanders, die hem met eerbiedige blikken gadeslaan. 

In de Hof van Gethsemané vond men hem liggen, zijn lippen raakten de aarde, als had hij nog in zijn laatste ogenblikken van de aarde het antwoord willen horen op zijn talloze beklemmende vragen aangaande zichzelf in het nu en in het verleden….. 

Was hij Judas? Meermalen had hij het gevoeld, het was echter te ongelooflijk voor hem, dan dat hij het had kunnen aanvaarden. De Aarde noch de mensen konden hem echter zijn gevoelens bevestigen en het hielp hem al evenmin, dat hij uren lang naar de hemel staarde of de tranen rijkelijk vloeien liet.

Nu schonk Moeder Aarde hem opnieuw een nieuw leven. 

Hij werd weer bij Joodse ouders geboren. Zij zien hem rabbijn worden en opklimmen tot de Joodse raad. Weer wil hij het Jodendom van zijn gevoelens ten opzichte van de Messias overtuigen. Hij is op dit punt zelfs nog fanatieker dan voorheen, het vuur in hem is nog feller ontbrand. 

De Joden willen niets van hem en zijn opvattingen weten. Maar Judas schreeuwt het uit: Christus is de Messias! 

Als hij niet wil luisteren naar de beweringen van zijn Joodse medepriesters, dat hun Messias nog geboren moet worden en dat dit niet lang meer zal duren, ziet hij zich opnieuw verbannen. 

Hij valt op zijn knieën, Judas, en stelt zijn medebroeders vragen. Petrus doet hem opstaan en maakt hem duidelijk, wat er met hem is geschied. Tafereel na tafereel toont hij hem en zo overziet Judas thans al zijn levens, het waas valt hem van de ogen. 

Hij begrijpt nu de vragen en de spanningen, die hem tijdens z’n aardse levens drukten. De apostelen brengen hem naar de eerste sfeer, waar hij kan uitrusten. Hier dankt hij God voor alles, wat hij te beleven kreeg, hij heeft z’n lessen geleerd en begrijpt nu de fouten, die hij als Judas jegens Christus beging. 

Toch is hij niet vrij van alles, er brandt nog steeds een vuur in hem en ook daarvan wil hij zich bevrijd zien. Judas luistert aandachtig als zijn mede-apostelen hem vertellen, hoe te moeten handelen. Hij aanvaardt alles. 

Maar de maanden en jaren gaan voorbij en nog altijd leeft hij daar in afwachting in Jeruzalem en op Golgotha, smekend om het vergevende woord dat hem het eeuwigdurende geluk zal schenken.Was zijn daad dan te groot om ooit vergiffenis te kunnen ontvangen? Opnieuw en opnieuw keert hij naar zijn vorige levens terug en loopt er weer rond met zijn Meester en z’n mede-apostelen. 

Als hij zich zo laat gaan, rustig blijft en geen verlangens in zich laat opkomen, is er vrede en geluk in hem. Maar zodra hij zich laat drijven door zijn dwingende begeerte om vergeving, stijgt de onrust in hem en voelt hij, dat hij weer achterop raakt. Hij eist dan weer – en heeft het leven hem niet te verstaan gegeven, dat hij niets te eisen heeft? Moet zijn verschrikkelijke ,,willen’’  hem dan weer vernietigen? 

Hij smoort nu iedere gedachte, die in zijn innerlijk opkomt en hem dwingen wil, vragen te stellen, vergeving te verlangen. Niets mag hem thans voortjagen, eisen of verlangens mogen er niet in hem zijn, slechts reine, volle overgave. Dan pas zal hij zijn foute eigenschappen overwonnen hebben, dan zal hij meester zijn over zichzelf. En met deze nieuwe gevoelens in hem, beleeft hij het Golgotha-drama opnieuw, hij schrikt er niet voor terug, alles wil hij beleven, ook zijn eigen rol in het vreselijke gebeuren. Hij denkt rustig over alles na en nu is er in hem van eisen geen sprake meer. 

En nu mag hij om vergeving vragen, er is thans begrijpen, overgave en weten in hem gekomen! Hij knielt neer en bidt zijn Goddelijke Meester om vergiffenis. En thans is hij niet alleen op Golgotha, miljoenen zielen volgen hem, volgen zijn leven met Christus op Aarde en gaan tevens hun eigen levens na. Zo komt er ook in hen verdieping, begrijpen en overgave. 

En Judas bidt:,,God, o mijn God, vergeef mij mijn fouten. Ik wilde Uw Zoon niet verraden. Ik wilde het Jodendom wakker schudden. Ik zal alles weer goed maken, maar een verrader ben ik niet. Uw Zoon en Heilig Kind weet het. Ik vraag U om vergeving, mijn God. Help mij, vergeef mij.’’ In hem is licht, warmte en geluk gekomen. 

Toen hij dacht, dat niets hielp en hij zichzelf en alles opgaf, hij helemaal niets meer was, voelde hij zich opengaan en straalde er licht van hem af. Het leven om hem heen lost op, Judas ziet zich alleen op Golgotha. Een gouden licht breekt door, het overstraalt zijn kleine leven.