Na het beëindigen van de opleiding aan de theologische faculteit van de universiteit van Tilburg werd ik op 14 december 1985 in de kapel van het bisschopshuis in Breda door Mgr. Huub Ernst tot diaken gewijd.

In overleg met de bisschop waren we met een klein gezelschap. De priesterwijding zou immers al na een paar maanden volgen, en twee keer een groot feest leek wat overdreven. Na de viering was er koffie met een plak cake.

Een paar dingen zijn me bijgebleven. Tijdens de litanie van alle heiligen lag ik op de eenvoudige kokosmat van de kapel. En de bedachtzame woorden van de bisschop in de preek; “je wordt diaken en je blijft het ook”. Met andere woorden; de diaconie, de dienst aan mensen, blijft een wezenlijk onderdeel van je leven, ook als je priester wordt.

Op D.V. 17 mei dit jaar mag ik gedenken dat ik veertig jaar priester ben.

Terugkijkend met grote dankbaarheid zie ik mijzelf met vallen en opstaan mijn leven in dienst van mijn Heer en niet minder voor de mensen die mij werden -en nog steeds worden- toevertrouwd door de Kerk.

Na het Bisdom van Breda in mijn eigen vertrouwde Bisdom van Den Bosch waar ik in de St. Jan op 14 augustus 1976 (aan de vooravond van het hoogfeest van Mariatenhemelopneming) door het sacrament van het Vormsel werd opgenomen in de Kerk. Het bisdom Den Bosch is mij altijd dierbaar gebleven, hoewel ik ook mijn hele leven een band heb met de Kerken van de Reformatie waarin ik op 9 augustus 1953 door de doop in de Hervormde kerk van ‘s Grevelduin en Vrijhoeve Capelle het geloof ontving. Ik denk deze dagen met liefde en dankbaarheid terug aan mijn vader en moeder die ons het geloof voorleefden. Ze zijn in de eeuwigheid, en ik mis hen nog altijd.

Als u deze Kerkbode ontvangt staan we aan het begin van de veertigdagentijd die zal uitlopen op Pasen. De voorbereidingstijd op Pasen wordt traditioneel vastentijd genoemd. Tijdens de voorbereiding op de eerste H. Communie zei een a.s. eerstecommunicant over “vasten”; het is “de overhoudtijd”. Prachtig hoe kinderen treffend kunnen verwoorden waar het op aan komt. Iets overhouden voor mensen die het veel minder hebben dan wij. Ik denk weer terug aan de woorden van de wijze bisschop Ernst die mij diaken wijdde. En mijn reformatorische wortels komen af en toe boven; vasten is wellicht prima. Maar de hemel kunnen we er niet mee verdienen. Die wordt ons door genade geschonken. Helemaal gratis. We gedenken in de komende tijd dat Jezus de weg van het kruis ging en ons daardoor “Leven” geeft dat zelfs eeuwig duurt. Maar een offertje in de vastencollectebus verandert het leven van mensen. En dat is dan weer echt katholiek.

Kerstmis ligt nog maar net achter ons. Wat was het een feest om met zovelen samen te zijn. De koren zongen de sterren van de hemel. Ze werden ondersteund door de organisten en orkestleden. Ik kreeg er zoveel energie van. En ik besef hoe “rijk” ik ben met u en jullie allemaal. Van harte hoop ik nog een aantal jaren uw “diaken” en priester te zijn.

Dank je wel voor alles in de voorbije jaren. Dank voor je geduld als ik te temperamentvol en ongeduldig was en het mij allemaal niet snel genoeg ging. Onder Gods zegen gaan we vertrouwvol met elkaar verder.

Een dankbare pastoor Martien Mesch