‘Een beetje weemoed kan af en toe ook geen kwaad’

Op internet las ik onlangs dat de Trappistenabdij Maria Toevlucht in Zundert mogelijk over niet al te lange tijd gaat sluiten. De reden is; te weinig monniken om het monastieke leven gaande te houden.

Het heeft grote gevolgen voor de kleine communiteit. De overgebleven monniken moeten zoeken hoe zij de toekomst in gaan vullen.

En de productie van het trappistenbier komt in gevaar, want om bier ‘trappist’ te mogen noemen moet er minstens één monnik bij het brouwproces betrokken zijn.

Het bericht op internet hield mij bezig.

Toen ik nog pastoor was in West-Brabant ging ik op zondagavond weleens naar de vespers in de abdij.

In elk geval was het een paar dagen geleden op m’n vrije dag een aanleiding om naar Zundert te rijden. Helaas; op maandag zijn de abdij en de abdijwinkel gesloten. En ook de abdijkerk is niet meer zomaar toegankelijk. Dan maar naar een café in de buurt om een kop koffie te drinken. De eigenaar ken ik uit een ver verleden. Hij vertelde dat in de hele streek rond de abdij zo ongeveer alle parochiekerken gesloten zijn of in de nabije toekomst gaan sluiten.

Nadien reed ik in de omgeving rond. De deur van de kerk in Rijsbergen stond open. Mooie neogotische kerk. Op het bordje naast de ingang stond dat er eens in de paar weken op zaterdagavond een Eucharistieviering is. Aan de overkant van de weg de markante historische pastorie. Ooit woonde er een nog markantere pastoor. Lang geleden ontmoette ik hem en hij vertelde dat hij genoot van zijn parochie en hij was er geliefd en gezien.

Dorp na dorp; kerk gesloten of binnenkort gesloten. Open is nog de kerk van St. Willebrord, beter bekend als ‘het Heike’, of ‘Theike’.

Op tv konden we laatst zien dat inwoners vonden dat de kerkmuziek moderner moet worden. In de kerk moet het “swingen”. Dan komen de gelovigen wel terug. De pastoor zat er in koorkap bij. Leek het nou of was het echt zo? Z’n hoofd glom van de zweetdruppels.

De opbrengst van de zo goede bedoelde ‘zangactie’ was iets meer dan tweeduizend euro.

Of je daarvan de kerk van ‘het Heike’ in stand kunt houden? Ik bewonder de pastoor.

Je zult het allemaal maar draaiende moeten houden.

Terwijl ik door het prachtige Brabantse landschap rijd denk ik; “hoe is het mogelijk dat in enkele tientallen jaren het parochieleven zo verdampt is?” Tegelijk geniet ik van het zo mooie stukje Brabant.

Met de vakantietijd in het vooruitzicht realiseer ik mij; je hoeft niet ver weg om te kunnen genieten van vrijheid in een mooie omgeving. En een beetje weemoed kan af en toe ook geen kwaad.

Je begrijpt het al; ver weg of dichtbij, geniet van een fijne vakantie. En loop af en toe eens een kerk binnen met een gebed in je hart dat mensen - hoe dan ook - het geloof bewaren.

En ook een gebed dat je zelf het geloof kunt bewaren.

De een stapt misschien makkelijker een kerk binnen dan een ander. Het maakt niet uit of je regelmatig of zo nu en dan naar de kerk gaat. Het is niet aan ons om daarover te oordelen.

De Lieve Heer houdt immers evenveel van kerkgangers én niet-kerkgangers.