Het is het leven van vandaag dat ons op de proef stelt. De voorspellingen over vluchtelingenstromen, klimaatsveranderingen met alle gevolgen van dien vergroten de kans op somberheid en angst. De één kan daar beter mee omgaan dan de ander en daarin hebben we elkaar nodig. Maar midden in dat onzekere leven geeft God ons een toekomstvisie waaruit we kracht mogen putten in het hier en nu. De heiligen, de zielen die ons zijn voorgegaan hebben alle aspecten van het leven doorgemaakt en we mogen erop vertrouwen dat ze in Gods heerlijkheid zijn opgenomen. Er wordt veel schade toegebracht aan alles wat groeit. Ook onze harten worden beschadigd door onmenselijke wetten, door hebzucht en geweld. Wat kunnen we daaraan doen? Heiligen kunnen ons laten zien hoeveel kracht en hoop, geloof aan mensen kan geven. Hoe het geloof hen optilt, hoe het wonden kan verzachten en helen. Steeds opnieuw staan er heilige mensen op. Mensen die ons leven zo de moeite waard maken. Zij zien de goede wil in ons die anderen soms niet zien. Ze zien je en laten je voelen dat jij de moeite waard bent. Op Allerheiligen, Allerzielen willen we vooral mensen, heiligen, danken, hun naam blijven noemen, en elkaar uitnodigen om door te gaan met liefhebben, helen, verzachten, mild zijn, troosten, geloven.

God laat de mens als werk van zijn handen niet verloren gaan. Hij biedt ons altijd nieuwe kansen.

Het eeuwige leven. “Geloof je dat?” vraagt Jezus. Een ogenschijnlijk gemakkelijke vraag, maar o zo moeilijk door ons te beantwoorden met al onze twijfels die we door het leven opdoen, met al het wantrouwen dat is ontstaan in onze omgang met mensen die het vertrouwen beschamen.

Om die vraag te kunnen beantwoorden, moeten we misschien zoals heeft Jezus gezegd weer de onschuld van een kind krijgen en zo onbevangen “ja” zeggen tegen God.