Ο Θάνατος του Εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ του θεωρείται ένα από τα καλύτερα θεατρικά έργα του 20ου αιώνα. Στην παράσταση πρωταγωνιστεί η οικογένεια Λόμαν. Ο Γουίλι Λόμαν είναι ένας πλανόδιος πωλητής, ο οποίος με την γυναίκα του Λίντα έχει δύο παιδιά. Οι γιοί του έχουν ενηλικιωθεί αλλά δεν είναι ικανοποιημένοι με την επαγγελματική σταδιοδρομία τους και δεν έχουν ξεκάθαρους στόχους στην ζωή τους. Ο πατέρας τους προσπαθεί να τους στηρίξει, αλλά και ο ίδιος χρειάζεται βοήθεια. Προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της δουλείας του, αλλά έχει εξαντληθεί, αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και δυσκολεύεται να πουλήσει αρκετά προϊόντα, με αποτέλεσμα να απελπίζεται με τον εαυτό του και να τσακώνεται με την οικογένεια του. Το έργο περιστρέφεται γύρω από τις συγκρούσεις της συνηθισμένης αυτής αμερικανικής μεσοαστικής οικογένειας, η οποία ευελπιστεί να ζήσει το αμερικανικό όνειρο, αλλά έρχεται αντιμέτωπη με τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής.
Ο Θάνατος του Εμποράκου συνεχίζει να παίζεται μέχρι και σήμερα καθώς παραμένει ένα έργο επίκαιρο. Μέσα από αυτό ο Άρθουρ Μίλλερ αμφισβήτησε το Αμερικάνικο όνειρο, ότι δηλαδή κάθε άνθρωπος μπορεί να ζήσει καλά αν είναι πρόθυμος να εργαστεί σκληρά για να το πετύχει, ανεξάρτητα από την κοινωνική του τάξη. Ο Μίλλερ όμως παρατηρούσε ότι πολλοί δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να πραγματοποιήσουν αυτό το όνειρο, ανεξάρτητα από το πόσο πολύ προσπαθούσαν. Ακόμα, με το έργο του αναδεικνύει τόσο την κρίση της μέσης ηλικίας, όσο και τα προβλήματα των νέων.
Με την βοήθεια της έξυπνης σκηνογραφίας, του φωτισμού και της μουσικής, η παράσταση προβληματίζει τον θεατή, χωρίς όμως να τον κουράζει. Φυσικά ξεχωρίζουν οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών, οι οποίες ήταν εξαιρετικές, προσφέροντας βάθος και πειστικότητα στους χαρακτήρες, με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη να ξεχωρίζει στον ρόλο του Γουίλι Λόμαν, καθηλώνοντας τους θεατές. Απέδωσε με ένταση και ευαισθησία τη φθορά ενός ανθρώπου αντιμέτωπου με την αποτυχία, με τρόπο που αγγίζει το κοινό. Η Έφη Μουρίκη, ως Λίντα Λόμαν, ενσάρκωσε με επιτυχία το ρόλο της απλής, λαϊκής, υπομονετικής και συμπονετικής συζύγου. Οι ερμηνείες των δύο γιων, του Μπιφ (Κωνσταντίνος Γώγουλος) και του Χάπι (Ρένος Ρώτας), απέδωσαν εύστοχα τη διαφορά χαρακτήρων, τη διάψευση των ελπίδων και το βιοποριστικό αδιέξοδο των γιων του εμποράκου. Ωστόσο, σε ορισμένες σκηνές, η ερμηνεία κάποιων ηθοποιών στερούνταν φυσικότητας, επηρεάζοντας τη ροή και τη συναισθηματική αλήθεια του έργου.
Συνεπώς, θα συνιστούσαμε ανεπιφύλαχτα σε όλους να παρακολουθήσουν την παράσταση, καθώς αποτελεί μια καταπληκτική σύγχρονη παρουσίαση ενός κλασικού έργου.