Συνέντευξη με την Τατιάνα Καβαδία

 Η συνέντευξη με την Τατιάνα Καβαδία αποτελεί μια ξεχωριστή ευκαιρία να ρίξουμε φως στον γυναικείο αθλητισμό, έναν τομέα που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει ολοένα και μεγαλύτερη αναγνώριση και επιτυχία στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς. Η Τατιάνα Καβαδία, με την εξαιρετική της πορεία στη γυναικεία καλαθοσφαίριση, έχει καταφέρει όχι μόνο να διακριθεί για το ταλέντο και την αφοσίωσή της, αλλά και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλές νέες γυναίκες που ονειρεύονται ν’ ακολουθήσουν τα βήματα της.

Στη συνέντευξη αυτή, θα μιλήσουμε για τη σταδιοδρομία της στον τομέα του γυναικείου αθλητισμού, τα εμπόδια που ξεπέρασε, θα αναδείξουμε αξιοσημείωτες στιγμές της καριέρας της και θα προβάλουμε τα μηνύματα που η ίδια θέλει να μεταφέρει σε αθλητές που φιλοδοξούν να ξεχωρίσουν στον αθλητικό κόσμο. Έτσι, η συζήτηση με την πρώην αθλήτρια και πλέον προπονήτρια, Τατιάνα Καβαδία, δεν αφορά μονάχα τις προσωπικές της επιτυχίες,  αλλά και τον ευρύτερο ρόλο της γυναίκας στον αθλητισμό και την ανάγκη για περισσότερη στήριξη, ισότητα και σεβασμό στον τομέα αυτό. Ας ανακαλύψουμε, λοιπόν, μέσα από τα λόγια της, τη δύναμη, την αποφασιστικότητα και το πάθος που κρύβονται πίσω από μια εξέχουσα αθλήτρια της χώρας μας.

• Πώς πήρατε την απόφαση ν’ αλλάξετε ομάδα και σε ποια ομάδα πήρατε μεταγραφή;

Πήρα μεταγραφή στην ομάδα του Σπόρτινγκ, που ήταν τότε πρωταθλήτρια Ελλάδος, επειδή ένιωθα ότι ήταν η ώρα μου πια να φύγω από την ομάδα του Παλαιού Φαλήρου. Άλλωστε, ένας κύκλος είχε κλείσει για εμένα. 

• Αναμφίβολα, ιδίως τότε υπήρχε ακόμα μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα στο γυναικείο και το αντρικό μπάσκετ. Νιώσατε ποτέ στην καριέρα σας ότι ήσασταν σε μειονεκτικότερη θέση λόγω του φύλου σας, σε σχέση με τους άντρες συναθλητές σας;

Όχι, αλλά γενικά δεν υπήρχε τόσο μεγάλη προβολή, όπως δηλαδή σήμερα με τις τηλεοράσεις και τα κοινωνικά δίκτυα. Το μόνο που δεν έχει αλλάξει καθόλου είναι ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να βιοποριστούν μέσω του αθλητισμού, αλλά ούτε έχουν κάποια ασφάλεια. Αν και στις μέρες μας όλα είναι λίγο καλύτερα, και πάλι το αντρικό μπάσκετ έχει όλα τα φώτα πάνω του!

• Για πολλά χρόνια παίζατε στην Εθνική ομάδα. Σε  ποια ηλικία ακριβώς ξεκινήσατε, όμως, να παίζετε εκεί; Θα μπορούσατε να περιγράψετε την εμπειρία σας; 

Στη Εθνική έπαιζα ήδη από 13 χρονών, όταν ήμουν κορασίδα. Σταμάτησα αργότερα το 2004 με τους Ολυμπιακούς.

• Μπορείτε να μιλήσετε για την εμπειρία σας στους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Οι Ολυμπιακοί είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση που μπορεί να παίξει ποτέ ένας αθλητής. Ήταν λοιπόν όλα απίστευτα!  Το στάδιο ήταν γεμάτο, κάτι που δεν είχα ξαναβιώσει, καθώς στην Ελλάδα τα γήπεδα είναι σχεδόν άδεια όταν παίζουν γυναικείες ομάδες. Στους Ολυμπιακούς είχαμε πάρει την 7η θέση.

• Μετανιώσατε ποτέ για όλες τις θυσίες που κάνατε για το μπάσκετ, τις στιγμές που χάσατε με τους φίλους και την οικογένειά σας λόγω των αγώνων και των προπονήσεων, ειδικότερα όταν ήσασταν σε μικρότερη ηλικία; 

Παρ’ όλο που δεν έκανα ποτέ διακοπές, διότι ακόμα και στην περίοδο των γιορτών είχα προπονήσεις με την εθνική κορασίδων και τις νεάνιδες, δεν με επηρέασε καθόλου. Ίσα ίσα μου άρεσε πάρα πολύ και περνούσα πάρα πολύ ωραία, οπότε δεν το μετάνιωσα ποτέ.

• Οι περισσότεροι νέοι στις μέρες μας, θέλοντας να αναδειχθούν στο άθλημά τους παραμελούν τις σχολικές τους υποχρεώσεις. Εσείς καταφέρατε να συνδυάσετε το σχολείο με τον αθλητισμό;

Παρ’ όλο που το σχολείο ήταν το ίδιο απαιτητικό όπως σήμερα, εγώ δεν έδινα ιδιαίτερη βάση στα μαθήματά μου και την προετοιμασία για τις πανελλαδικές.  Άρχισα να ασχολούμαι με την ακαδημαϊκή μου καριέρα κοντά στα 25, όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, και τώρα κάνω ένα μεταπτυχιακό. Κάποιες στιγμές μετανιώνω για την αδιάφορη στάση που είχα όσον αφορά στο σχολείο κατά τα μαθητικά μου χρόνια.

• Γενικά πιστεύετε ότι αξίζει οι νέοι να δώσουν χρόνο στο άθλημα που αγαπάνε ακόμα και αν αυτό τους απομακρύνει από το σχολείο;

Αυτό είναι εν μέρει λογικό, αλλά πιστεύω ότι, όπως συχνά λέω κι εγώ στις κόρες μου, αν και πρέπει να κάνουν αυτό που αγαπάνε, δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγω να αφήσουμε τις σπουδές μας, τα πτυχία σε ξένες γλώσσες και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να εξασφαλίσει εφόδια για το επαγγελματικό μας μέλλον.

• Ως προπονήτρια, πώς νιώθετε όταν ανακαλείτε τις εμπειρίες και όσα έχετε περάσει στον χώρο του μπάσκετ μέσω των κοριτσιών που προπονείτε;

Η αλήθεια είναι ότι θέλω να μπω μέσα να παίξω και εγώ.

-  Σας αποθάρρυνε ποτέ το γεγονός ότι δεν μπορείτε ως γυναίκα να βιοποριστείτε μέσω του γυναικείου μπάσκετ;

Όχι. Η αλήθεια είναι ότι αρχικά δεν με εμπόδισε, απλώς μετά τα 25 άρχισα να επενδύω στις σπουδές μου περισσότερο. Εργάζομαι, πλέον, ως προπονήτρια σε παιδικές ομάδες μπάσκετ. Άλλωστε, οι γυναίκες δεν μπορούν να αρκεστούν στο μπάσκετ, εκτός αν παίζουν σε μεγάλες ομάδες όπου τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα.

• Υπήρξε ποτέ κάποια “επανάσταση” προκειμένου να επικρατήσει το γυναικείο μπάσκετ στα μάτια των θεατών;

Ποτέ δεν υπήρξε κάτι οργανωμένο. Τώρα που έχει γίνει μια αλλαγή με τον πρόεδρο της ομοσπονδίας προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω. Κάτι οργανωμένο και δραστικό, όμως, δεν έχει γίνει.

•  Πιστεύετε πως η κατάσταση θα αλλάξει στο κοντινό μέλλον; Θα μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στο γυναικείο μπάσκετ σαν θεατές, πιο άμεσα;

Αυτή τη στιγμή είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα, εφόσον έχουν μπει πολλές γυναίκες στην ομοσπονδία. Παρ’ όλα αυτά δεν παύει να θέλει χρόνο και πρέπει να υπάρξουν και ορατά αποτελέσματα, για να ενισχυθεί περισσότερο.

• Είχατε ποτέ ονειρευτεί να συνεχίσετε την καριέρα σας σε άλλη χώρα;

Είχα αυτό το όνειρο και μολονότι είχα ορισμένες προτάσεις από το Ισραήλ και την Ισπανία, τελικά προτίμησα να πάω στη Θεσσαλονίκη.

• Ποια είναι η άποψή σας για τον αθλητισμό στο εξωτερικό;

Η αλήθεια είναι ότι εκεί τα συστήματα δουλεύουν πολύ καλύτερα. Το σχολείο και ο αθλητισμός είναι παράλληλοι δρόμοι. Οι προπονήσεις είναι πάρα πολύ σκληρές και η συμμετοχή στους αγώνες εξαρτάται από τις επιδόσεις στα μαθήματα.

• Εσείς ενθαρρύνετε τα κορίτσια που προπονείτε να δουλέψουν σκληρά, ώστε να βγουν στο εξωτερικό και να ασχοληθούν με το γυναικείο μπάσκετ;

Εγώ είμαι η πρώτη που το λέω! Να βγουν έξω δηλαδή, έξω όπου το μπάσκετ είναι καλύτερο, πιο αποδοτικό και γενικότερα υπάρχει ένα καλύτερο σύστημα. Επιπλέον, οι αθλητές είναι καλυμμένοι από το κράτος. Είναι δύσκολο, βέβαια, αλλά είναι εφικτό.