Το αλληγορικό έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ «H άνοδος του Αρτούρο Ούι» ζωντανεύει στο θέατρο Ark. Όσον αφορά την πλοκή του, πραγματεύεται τη σταδιακή άνοδο του φασισμού μέσα από την ιστορία ενός μαφιόζου, του Αρτούρο Ούι, ο οποίος ανεβαίνει στην εξουσία με κάθε μέσο. Στο έργο χρησιμοποιείται η μορφή του «γκανγκστερικού» δράματος για να παραλληλιστεί η πορεία του Ούι με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ και του Ναζιστικού κόμματος στη Γερμανία του Μεσοπολέμου. Ειδικότερα, η ιστορία λαμβάνει χώρα στο Σικάγο, όπου επικρατεί οικονομική κρίση και οι μεγαλέμποροι κουνουπιδιού, ένα λαχανικό όμοιο με τον εγκέφαλο στην όψη, βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας συμβολίζοντας την επικρατούσα κατάσταση στη Γερμανία πριν τον Β’ Παγκόσμιο. Οι μεγαλέμποροι αυτοί στρέφονται σε εγκληματίες με τον Αρτούρο Ούι, τον πιο αδίστακτο και βίαιο εγκληματία, να βγαίνει στο προσκήνιο, ανεβαίνοντας στην εξουσία με μια σειρά από εγκλήματα.
Η σκηνοθεσία ανταποκρίνεται πλήρως στο μεγαλείο του έργου με τη σκηνή να βρίσκεται, πολύ πρωτότυπα στη μέση του θεάτρου, να έχει μια συρόμενη σκάλα και ανοίγματα στα οποία οι ηθοποιοί μπορούν να μπαινοβγαίνουν. Η παράσταση, παράλληλα, εμπλουτίζεται με καπνό και κατάλληλο φωτισμό, άλλοτε έντονο και άλλοτε θολό, συχνά απόκοσμο, δημιουργώντας το κατάλληλο «βίαιο» κλίμα και αναδεικνύοντας την εξαχρείωση και διαφθορά των ηρώων. Δεν απουσιάζει, επίσης, η μουσική η οποία είναι ταιριαστή, όντας φουτουριστική και έντονη. H ηχώ που χρησιμοποιείται σε ορισμένες περιστάσεις προσδίδει στα λόγια των θεατών μια δραματική ένταση.
Εξίσου εύστοχα και ευρηματικά είναι τα κοστούμια, με τους ηθοποιούς να έχουν βαμμένο το πρόσωπό τους άσπρο και να φορούν τις κατάλληλες ενδυμασίες ανάλογα με την κοινωνική τους τάξη. Απαλλαγμένοι από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους, οι χαρακτήρες μετατρέπονται σε εξπρεσιονιστικές φιγούρες που ανήκουν σε έναν εφιαλτικό κόσμο. Αυτή η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμα πιο έντονη χάρη στην αισθητική που συνδυάζει στοιχεία από κόμικς, μεσοπολεμικό καμπαρέ και μια δόση ροκ-πανκ. Όλα αυτά αποτυπώνονται έντονα τόσο στα κοστούμια όσο και στα σκηνικά, δίνοντας μια μοναδική και τολμηρή οπτική ταυτότητα στην παράσταση.
Η θεατρική ομάδα, με επικεφαλής τον Γιώργο Χρυσοστόμου, ερμηνεύει συγκλονιστικά τους ρόλους της με εκφραστικότητα και πειστικότητα, ενώ παράλληλα η έκφρασή τους είναι απολύτως καθαρή. Όσον αφορά την κίνησή τους, αυτή προσομοιάζει ζωώδης, πράγμα που αρμόζει στους βίαιους «γκάνγκστερς». Η στάση του σώματος του Ούι, μάλιστα, φαίνεται ότι από αυτή του γορίλα αρχικά, μετατρέπεται, με τη βοήθεια ενός γελωτοποιού, σε ανθρώπου αποκτώντας ένα επιβλητικό και τρομακτικό ύφος. Οι ερμηνείες των ηθοποιών (Μιχάλης Βαλάσογλου, Κώστας Κορωναίος, Δαυίδ Μαλτέζε, Μαρία Παρασύρη, Αλεξία Σαπρανίδου, Φοίβος Συμεωνίδης κ.ά.) είναι αξιομνημόνευτες καθώς δεν περιορίζονται στην υπόδυση ενός ρόλου αλλά χορεύουν και τραγουδούν πολλές φορές καθ’ όλη τη διάρκεια της.
Η παράσταση είναι πραγματικά καθηλωτική και το πιο σημαντικό είναι ότι αποτελεί τροφή για σκέψη με συμβολισμούς και μηνύματα περιστρεφόμενα γύρω από τον φασισμό, την ηθική πτώση των ανθρώπων, τη διαφθορά της εξουσίας και τη χειραγώγηση της μάζας. Η παρακολούθηση της παράστασης αυτής αξίζει αναμφίβολα και ειδικά από νέους ανθρώπους για όλους τους προαναφερθέντες λόγους.