Alþjóðavinnumálastofnunin (e. International labor Organization, ILO) á rætur sínar að rekja til iðnbyltingarinnar þegar vinnuaðstæður hjá launafólki voru óviðunandi. Að bæta aðstæður kostaði vinnumarkaðinn töluvert því aðgerðir fólu í sér meðal annars hækkun launa, fækkun vinnustunda og bætingu aðbúnaðar. Til að koma í veg fyrir að eitthvað eitt land eða vinnustaður dragist aftur úr í samkeppni, vegna bættrar aðstöðu, voru stjórnvöld í Evrópu hvött til þess að gera á milli sín alþjóðasamninga varðandi umbætur á vinnuskilyrðum.

Boltinn fór að rúlla og alþjóðaráðstefnur voru haldnar til þess að ýta undir mikilvæg málefni sem varða vinnumál. Við lok fyrri heimsstyrjaldarinnar myndaðist betri vettvangur fyrir milliríkjasamstarf og samtök launafólks í nokkrum ríkjum fengu það í gegn á friðarráðstefnunni í París 1919 að stofna nefnd til að fjalla almennt um vinnuréttindi. Nefndin bjó til skjal sem varð að 13. kafla Versala friðarsamningsins sem hafði það að markmiði að viðhalda friði í heiminum. Kaflinn er kjarninn í stofnskrá Alþjóðavinnumálastofnunarinnar. Hann byggir á þeirri trú að varanlegur friður getur ekki náðst nema með félagslegu réttlæti innan þjóðfélaganna. Út frá sömu samningum varð til Þjóðabandalagið (e. League of nations) (sem er undanfari Sameinuðu þjóðanna (e. United Nations)) og Alþjóðavinnumálastofnunin sem stofnun þess.

Alþjóðavinnumálastofnunin notar einstaka þríhliða nálgun til þess að ákvarða málefni sín en það þýðir að fulltrúar ríkisstjórna, atvinnurekanda, og launafólks þeirra ríkja sem eiga aðild að stofnuninni sækja árlegt allsherjarþing, sem kallast Alþjóðavinnumálaþingið.

Meginhlutverk Alþjóðavinnumálastofnunarinnar er að ýta undir félagslegt réttlæti og alþjóðlega viðurkenningu á mann- og vinnuréttindum með því að stuðla að sæmilegri (viðunandi) vinnu fyrir alla. Þannig verður til viðmið sem hægt er að fylgja til þess að vernda þá sem koma að atvinnumarkaðinum, en stofnunin sér einnig um eftirlit með því hvort aðildarríki séu að framfylgja þeim reglum sem þau hafa innleitt.