Tár

Korte samenvatting / 

Tár speelt opzichtig in op de actualiteit met een treffende maar vlakke karakterstudie van een wereldberoemde dirigente. Lydia Tár dirigeert als eerste vrouw aller tijden het Berlijns filharmonisch orkest en staat voor de mijlpaal alle symfonieën van Mahler met hen te hebben uitgevoerd nu ze aan de laatste beginnen. Eigengereid staat ze de pers te woord, terwijl er een boek over haar uitkomt. Maar dan slaat het noodlot toe, wanneer een voormalige protegé zelfmoord pleegt en Lydia Társ dubieuze omgang met jonge muzikantes openbaar wordt. 

Zestien jaar na Little Children keert regisseur Todd Field terug met opnieuw een onderwerp omgeven door controverse. De opzet voelt licht satirisch van toon, hoe ostentatief het heden terugkomt. Zo neuzelen mensen wat over lockdowns terwijl ze voor de rest de ernstigste publieke gezondheidscrisis in honderd jaar negeren. Lydia Tár mag eerst nog triomfantelijk de narcistische identiteitspolitiek van een student bekritiseren voordat de film de pijlen op haar richt. De toedracht van haar daden blijft onbekend. Samen met de vertelvorm van de tragedie gaat Field daardoor niet mee in de hedendaagse trend van hashtagmeutes die voor eigen rechter spelen.

In plaats van een scherp oordeel duikt Field liever Lydia Társ psyche in. Met een ijzig tempo beweegt de film zich voort, waardoor de konkelarij van de onaantastbare dirigente soms geniepig onder de radar valt. Field zet haar pontificaal neer als een fenomeen binnen sobere decors en strakke kadrering, ondanks de tonale contrasten van wazige droomscènes of een absurd satirische conclusie. Als klassiek drama voelt Tár daarom als een opvoering, net zo ingelijst door traditie als de wereld van klassieke muziek waar het verhaal in plaatsvindt. 

filmtotaal

Brief summary

Tár gaudyly responds to current events with a striking but flat character study of a world-famous conductor. Lydia Tár is the first woman of all time to conduct the Berlin Philharmonic Orchestra and stands for the milestone of having performed all of Mahler's symphonies with them as they begin work on the last one. Self-willed, she speaks to the press, while a book about her is published. But then disaster strikes when a former protégé commits suicide and Lydia Tár's dubious dealings with young musicians become public.

Sixteen years after Little Children, director Todd Field returns with yet another controversial subject. The setup feels slightly satirical in tone, how ostentatiously the present comes back. For example, people dabble about lockdowns while otherwise ignoring the worst public health crisis in a hundred years. Lydia Tár is allowed to triumphantly criticize a student's narcissistic identity politics before the film targets her. The cause of her actions remains unknown. Together with the narrative form of the tragedy, Field therefore does not go along with the contemporary trend of hashtag mobs playing for their own judge.

Instead of sharp judgement, Field prefers to delve into Lydia Tár's psyche. The film moves forward at an icy pace, so that the scheming of the untouchable conductor sometimes sneakily falls under the radar. Field portrays her pontifically as a phenomenon within austere sets and tight framing, despite the tonal contrasts of hazy dream scenes or an absurdly satirical conclusion. As a classical drama, Tár therefore feels like a performance, as framed by tradition as the world of classical music in which the story takes place.