Shizo Kanakuri is student en geniet van het hardlopen in de natuur. Door zijn uitzonderlijke hardlooptalent wordt hij door de keizer uitverkoren om mee te doen aan de Zweedse Olympische Spelen van 1912. Maar tijdens die wedstrijd bezwijkt Shizo en hij kan de marathon niet uitlopen. Faggiani gebruikt dit gegeven om een roman te schrijven over de achtergronden van de hoofdpersoon, de schaamte van het falen en zijn verdere levensloop. Uiteindelijk wordt Shizo, inmiddels een oude man, ontdekt door een Zweedse journalist die zijn verhaal kent en onthult.
De reacties van de groep waren verschillend. Aan de ene kant: een goed leesbaar verhaal, mooie natuurbeschrijvingen en reflecties op het leven gebaseerd op de Japanse levensvisie. Aan de andere kant: de schrijver gebruikt alleen het niet uitlopen van de marathon (feit) maar maakt er uiteindelijk een heel eigen roman van. Zo gaat de hoofdpersoon in het Vreemdelingenlegioen, wordt beheerder van een kersenplantage in de bergen, we krijgen summier informatie over zijn relatie en de komst van kinderen, waarvan er drie overlijden enz. Door de vertelling krijg je wel een beetje een idee van culturele achtergrond van Shizo, de voorbereiding op de marathon, en zijn bespiegelingen over het leven, maar het zijn eerder bespiegelingen van de schrijver. Een voorbeeld is dat de japanse hardloper na zijn falen nog een keer een marathon heeft gelopen. Terwijl de schrijver het beeld geeft dat zijn romanfiguur hardlopen in de natuur fijn vindt en niet hard loopt met het doel om te winnen.
De vertelling blijft een beetje in het midden hangen tussen vertelling en biografie. Kortom: een genoeglijke makkelijk te lezen vertelling, maar te diepe vragen moet je maar parkeren.
Édouard Louis probeert te ontsnappen aan zijn verstikkende en achtergestelde jeugd in Noord-Frankrijk. Hij droomt ervan om rijk te zijn en op straat herkend te worden, hij laat zijn kansarme geboortedorp achter voor een nieuw leven op de middelbare school in Amiens, om daar vervolgens zijn beste vriendin in de steek te laten om toegang te krijgen tot de elite van Parijs.
In deze sterk biografische roman maakt de schrijver de balans op van zijn leven tot nu. (Geboren 1992) Eddy Bellegueule is geboren en opgegroeid in een arme familie in het noorden van Frankrijk. Zijn vader, een fabrieksarbeider, werd wegens zijn langdurige zware lichamelijke werk invalide, arbeidsongeschikt en werkloos. Zijn moeder had af en toe werk in de ouderenzorg.[3] De familie moest leven van de bijstand. De armoede, het racisme, het alcoholisme en de afschuw van zijn homoseksualiteit waarmee Louis tijdens zijn jeugd werd geconfronteerd, zijn de voornaamste onderwerpen van zijn literaire werk. (Bron Wikipedia)
We vonden dit een knap en boeiend geschreven werk van een nog jonge schrijver. Het leverde wel een hoop vragen en discussie op. Allereerst de titel die suggereert dat je als je hoger op wilt komen in het leven dit methodisch moet aanpakken. Als datgene wat vertelt waarheidsgetrouw is dan zijn een paar regels: a. breek met je familie b. gebruik / misbruik iedereen en alles om verder te komen. c. wees opportunistisch en bindt je niet te veel aan mensen, laat ze los als je betere contacten kunt krijgen. d. stel hoge doelen en werk hard. Uiteindelijk lukt het de hoofdpersoon af te studeren bij de hoogst in aanzien staande universiteit in Parijs af te studeren en een plek te verwerven in de Parijse culturele elite. We stelden ons wel vragen bij dit maakbaarheids denken en met name de ethiek van zijn handelen. Is het onze maatschappij die mensen deze visie van maakbaarheid voor houdt? (Lees Sandel Tirannie van verdienste) Iemand stelde dat je niet ongestraft zoveel klassen omhoog kan klimmen. Als de schrijver terugkijkt op de reis die hij heeft afgelegd zie je ook de tegenkant van zijn verhaal. Het opnieuw moeten waarderen van de relatie met zijn ouders en het milieu waar hij uit komt. Hij schreef hier meerdere boeken over. Zie En in zekere zin ook het herijken van het contact met al die mensen die hij 'gebruikt' heeft om hoger op te komen. Met name de vriendin en haar familie die hem opgenomen hadden tijdens zijn middelbare schooltijd. Dat zijn romans zoveel gelezen worden is opmerkelijk. Het geeft het lezende deel van de maatschappij veel informatie over de kwetsbare klasse van Frankrijk, dat heeft ook wel een voyeuristisch tintje. (zij wel, ik gelukkig niet) Bellegueule gebruikt zijn succes wel om via lezingen en optredens op te komen voor de groep mensen waar uit voort komt.