De correcties van Jonathan Franzens gaat over Enid en Alfred Lambert en hun drie kinderen Denise, Gary en Chip. In de loop van het boek worden de verschillende familieleden voorgesteld als het gaat om maatschappelijk leven en de onderlinge familieverhoudingen. Het boek begint met zoon Chip die mislukt is als docent, maar die nu een roman heeft geschreven en naar de uitgever heeft opgestuurd. Als zijn vriendin commentaar geeft op de inleiding gaat hij terwijl zijn ouders thuis op bezoek zijn er snel van door om toch nog wat correcties door te geven. Vijf honderd pagina's verder mondt het boek uit in het kerstfeest waar iedereen door moeder Enid geacht wordt te verschijnen. Intussen komen we heel wat te weten over de kleurrijke hoofdpersonen van het verhaal en de Amerikaanse samenleving. Denise heeft zich ontwikkeld tot gerenommeerd kok, maar is door haar relaties met mannen en vrouwen toch ongelukkig in de liefde. Gary, lijkt een goed geslaagde medewerker van een financiële instelling, maar thuis wordt hij onder de duim gehouden door zijn vrouw met veel geld. Chip komt door geldgebrek en het afwijzen van zijn scenario in Litouwen in de handen van een oplichter met een maalstroom van hilarische en volstrekt onvoorspelbare gebeurtenissen tot gevolg.
We bespraken dit boek met een klein groepje en zijn de personages langs gelopen. In de loop van het gesprek herinnerden we ons grappige en hilarische scenes en konden er nogmaals hartelijk om lachen, we verbaasden ons over de verschillen tussen de Amerikaanse en Nederlandse cultuur, maar moesten ook erkennen dat we toch niet zo veel wisten van het Amerikaanse levensgevoel. Met name de burgerlijkheid van de moeder, die niet ophield te benadrukken dat de andere families in het dorp het zoveel beter deden dat haar eigen kinderen, viel op. We vonden dat Franzen een taalkunstenaar is die een buitengewoon rijk en veelzijdig boek heeft geschreven dat wel wat zitvlees vereist. Het had ook de helft korter gekund. Het boek is zeker geschikt als leesgroep boek doordat hij de verschillende waarden en motieven die de moderne mens bezig houden geloofwaardig beschrijft en als spiegel voor houdt.
* ‘Wanneer de vraag naar waarheid zich aan het denken opwerpt, laat ze de dimensie van het essentiële opkomen als dat wat altijd blijft, wat de geestelijke veranderingen overstijgt en geen verval door de tijd kent. De vraag naar de waarheid wordt door de cynici aan het leven in zijn materialiteit gesteld, wat het mogelijk maakt dat wat absoluut stand houdt te laten verschijnen: heb ik feestmalen nodig om mij te voeden, paleizen om te slapen? Wat is werkelijk noodzakelijk om te leven?’
Foucault De moed tot waarheid P. 399
Via zeven beeldschermen, dus enigszins gehandicapt, bespraken we dit boek in de tijd van de tweede Coronagolf. Het boek gaat over het waargebeurde verhaal van een stel, man en vrouw, van in de vijftig die in korte tijd hun huis kwijt raken door een verkeerde investering, maar het tweede dramatische is dat de man een slechte diagnose krijgt wat betreft zijn gezondheid. Dakloos besluiten ze wandeltocht van duizend kilometer langs de kust van zuid Engeland te maken. Ze doen dat in twee periodes want tijdens de winter kunnen ze bij een vriendin bivakkeren. Het verhaal gaat over hun belevenissen, ontmoetingen en reflecties, maar met name ook over de verandering die het wandelen in de natuur bij hen te weeg bracht. Het verwerken en aanvaarden van datgene wat hen is overkomen. En verassend blijkt het wandelen een positief effect te hebben op de ziekte van de man.
In de eerste bespreekronde waren de reacties op het boek niet zo positief. 'Het is een onwerkelijk verhaal dat ze leven van twee zakjes mie per dag', 'het is niet echt mooi opgeschreven qua taal en beschrijving', 'de wandelaars gaan totaal onvoorbereid op pad', 'er zit veel herhaling in', 'je komt niet echt veel te weten over hun onderlinge relatie' (er wordt niet gesproken over ruzies) en 'het is een bekend niet zo interessant narratief in wandelboeken: mensen in crisis maken een lange wandeltocht overwinnen tegenslagen en verwerken hun problemen'.
Toch praten we nog een hele tijd door. We praten bijvoorbeeld over deze manier van reizen en onze eigen ervaring met wandelen en fietsen en wat dat met ons doet; en we proberen te ontrafelen wat maakt dat het boek op dit moment zo populair is.
Op een of andere manier roept het boek toch gesprek op over een aantal elementaire menselijke vragen *. Zo komen we op een diepere laag in het boek. Allereerst de positieve ontvangst en populariteit. De schrijfster zegt hierover in een interview met Trouw: 'Ik denk dat mijn verhaal mensen spreekt omdat iedereen wel iets rots meemaakt in zijn leven'. Dit werd door een paar groepsleden beaamd. Het boek laat zien dat er meer mensen zijn die gedoe hebben in hun leven, maar ook dat het dit stel lukt om er weer uit te komen en perspectief te vinden. Het boek geeft herkenning en hoop.
Een ander thema is dat van de reacties van mensen op hun maatschappelijke val door dakloosheid. Na een aantal afwerende reacties als ze vertellen dat ze dakloos zijn, veranderen ze hun aanpak en vertellen ze dat ze in een midlifecrisis zitten en door wandelen tot zichzelf willen komen. Dit werd door de andere wandelaars als 'inspirerend' geaccepteerd. De gesprekken met mensen die zelf dakloos waren verliepen juist heel anders en was er sprake van herkenning en wederzijdse hulp. Door deze ervaring is de schrijfster nu betrokken bij organisaties van daklozen.
Een laatste thema is dat van de confrontatie die het boek veroorzaakt. De personen in het verhaal leven zo sober en minimaal wat bij de lezer als vervreemdend over komt. Door dit extreme gedrag confronteren Winn en haar man de lezer/onszelf met onze welvarende en veilige levensstijl. We zouden zelf ook wel avontuurlijker willen zijn en zo'n verandering verlangen, maar we zijn gehecht aan onze zekerheden en gemak. Bedoeld of onbedoeld lijkt wat zij hebben gedaan op wat de Griekse cynicus Diogenes enkele honderden jaren voor Christus deed door in een ton te leven. Foucault ziet bij deze filosofische stroming vier kernwaarden die je in de ontwikkeling van het verhaal terug vindt: Onverhullend leven, zuiverheid, dicht bij de natuur en soevereiniteit. Door te wandelen en problemen te overwinnen vinden de personen in het boek hun waardigheid weer terug. Inderdaad wezenlijke elementaire vragen die uitdagen tot onderzoek van wat waarheid is.
Dit boek van de Poolse nobelprijswinnaar is mysterieus en uitdagend. De zestiger Janina Duszejko woont in een klein dorpje op het platteland. Ze heeft wat inkomsten door op de huizen in de buurt te letten. Soms gaat ze naar de stad waar haar vrienden wonen. Een eigenaresse van een tweedehands kledingwinkel en een oude vriend met wie ze spreekt over de vertalingen de poëzie van William Blake. Contact met buurtgenoten heeft ze nauwelijks. Het verhaal begint met de dood van haar buurman.. Hij lijkt gestikt te zijn door een botje dat in zijn keel steekt. Daarna volgen er meer vreemde moorden. Janina houdt van de natuur, van astrologie en suggereert dat het de dieren zijn die verantwoordelijk zijn voor de sterfgevallen van de laatste tijd. Wanneer leden van de lokale jachtvereniging dood worden aangetroffen, raakt ze meer en meer betrokken bij het zoeken naar de dader en wordt ze zelfs ondervraagd door de politie.
We vonden dit een mooi lichtvoetig boek met een diepere laag. De relatie van Janina met de natuur werkt aanstekelijk. De schrijfster beschrijft een zeer eigen persoon. Ze is een autonoom denkend figuur die de moed heeft tegen de stroom in te gaan. Je vergeeft haar spinsels en geloof in astrologie. Tokarczuk kan in dit grappige verhaal tegelijkertijd veel kwijt over haar visie op natuur, macht van mannen, en menselijk gedrag.
Dit boek heeft ons diep geraakt en bezig gehouden. Rijneveld beschrijft het langzame proces van een veearts met een gezin die liefde voelt voor een dochter van een veeboer die zijn vrouw heeft verloren en achtergebleven is met een dochter en een zoon. Na verloop van tijd komt de arts vaker en vaker langs op de boerderij om de dieren te controleren of te behandelen. Maar meer en meer is zijn handelen gericht om bij het meisje te zijn. De schrijfster vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de veearts waardoor je in verwarring raakt omdat je werkelijk denkt dat hij oprecht verliefd is en dat de relatie wederzijds en gelijkwaardig is. Ze hebben goed contact, delen hun interesse voor muziek, film en cultuur. Hij bezoekt haar schooloptreden, neemt haar mee naar zijn gezin. Maar zijn seksuele fantasie en de aanschaf van een matras om deze in zijn auto te leggen gaan ver voorbij de grens van wat normaal is. Uiteindelijk is het een ziekmakend web dat hij spint om haar uiteindelijk te misbruiken, waarna de hele affaire naar buiten komt, hij voor de rechter moet komen en zijn vrouw en kinderen in volstrekte verwarring achter blijven. Rijneveld schreef dit verhaal op basis van eigen ervaringen met een docent van haar middelbare school. Wat genoemd moet worden is de taal van de schrijfster. In lange poetische zinnen wordt de wederzijdse liefde, spanning, fascinatie voor elkaar in eerste instantie geloofwaardig beschreven totdat je jezelf beseft: dit klopt niet .
De meningen van de deelnemers van de groep over dit boek verschilden nog al. Voor wie het verhaal niet kent een korte beschrijving: De hoofdpersoon in het boek zit vastgegord in zijn rolstoel op de gesloten afdeling van een instelling waar hij tegen zijn zin verblijft en denkt, piekert, maalt en bedoelt. Hij zegt niets en misschien is er iets mis met zijn gehoor, maar van wat om hem heen gebeurt neemt hij nauwkeurig waar en de lezer wordt zich gewaar van zijn observaties en commentaar op de medebewoners en het personeel. Dit opgesloten zijn in de gedachten van deze hoofdpersoon is hilarisch en warrig en ongrijpbaar. Het confronteert je als lezer met de boosheid en beperktheid van een psychiatrisch patiënt. Heet is een knap geschreven boek en een terechte winnaar van de Libris Literatuurprijs 2021. Maar enkele groepsleden vonden het boek ook een tikkeltje eenzijdig omdat ondanks de humor het gemopper op een gegeven moment vervelend en meer van hetzelfde wordt.
In deze roman gaat het over de laatste gebeurtenissen in een serie mensenlevens in het stadje Paulstad. Je leest over mensen alsof ze vanuit hun graf nog iets zouden kunnen vertellen over het laatste stukje van hun leven. Het gaat om korte verhalen van zo'n 25 personen die elkaar ook gekend hebben, Vrouwen, mannen, mensen van andere culturen, jong, meestal oud. Samen vormen al deze stukjes leven een portret van het stadje. We vonden de tekst van deze roman erg mooi, poetisch, knap en opmerkzaam beschreven. Omdat het over dode mensen gaat is het ook een confronterend boek omdat het je op je eigen eindigheid wijst. Soms moet je het boek even weg leggen omdat het anders te zwaar is. Tenslotte het is moeilijk overzicht te krijgen over het verhaal, omdat het allemaal korte stukjes zijn. Alles bij elkaar is het romantechnisch een knap geschreven boek maar er zitten ook bezwaren aan de opzet. Zeker als het gaat om de bespreking van het boek in een leesgroep.
Kazuo Ishiguro was de winnaar Nobelprijs voor de Literatuur in 2017. Dit is zijn eerste boek na het ontvangen van de prijs. Klara is een KV, wat betekent een kunstmatige vriendin, oftewel een hoogontwikkelde technische robot die uit de winkel opgehaald wordt door een meisje en haar moeder. Klara moet vriendin zijn voor het meisje, haar steunen, maar de moeder wil vooral dat zij Josie, haar dochter goed observeert. De andere persoon in het verhaal is Rick de vriend van Josie die iets verder weg met zijn moeder woont. Rick is niet 'opgetild' , (genetisch verandert), waardoor hij niet naar een bepaalde opleiding kan gaan. De titel verwijst naar het feit dat de zon voor Klara een belangrijke functie heeft. Niet alleen omdat de zon haar energiebron is, maar ook omdat de zon staat voor het spirituele en religieuze van het leven op aarde. Thema's die in dit boek aan de orde komen zijn: de technologische ontwikkelingen als het gaat om robots en gentechnologie die een nieuwe sociale orde creëren, manipulatie van mensen, opoffering, verschil tussen groepen in de samenleving (intelligent en minder intelligent) spiritualiteit en omgaan met het milieu.
We waren niet zomaar overtuigd van de kwaliteit van dit boek. Het verhaal wordt geschreven vanuit het perspectief van Klara die nog moet leren als het gaat om de complexiteit van menselijke relaties. Dit is terug te zien in het eenvoudige, naïeve kinderlijke taalgebruik. Het werkt verwarrend voor de lezer. Later als Klara zich ontwikkelt wordt ook haar taal/denkvermogen meer menselijk en subtiel. Een ander punt is dat je in een totaal nieuwe science fictionachtige werkelijkheid verkeert. Je hebt als lezer maar beperkte houvast om de maatschappelijke verhoudingen en motieven van mensen te begrijpen. Dit moet je aanspreken. Tenslotte stopt de schrijver een aantal maatschappelijke religieuze motieven in het boekje: milieu sociale gelaagdheid en spiritualiteit. Hij roept beelden op, maar werkt dat niet verder uit laat de interpretaties van de gevolgen aan de lezer over. Daardoor blijven die elementen een beetje in de lucht hangen. Klara en de zon is een zeer doordacht knap geschreven boekje dat je moet veroveren en dat nog lang in je hoofd blijft hangen, omdat de onderliggende thema's wel degelijk relevant zijn in onze toekomst.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt vlak achter de Belgische frontlinie een soldaat gevonden. Hij is niet gewond, maar weet niet wie hij is. Men brengt hem naar een gesticht voor krankzinnigen. Vier jaar na de oorlog zet de directeur van dat gesticht een advertentie in de krant, in de hoop op die manier familie te vinden. Er melden zich vrouwen die hopen zo hun man te vinden. Julienne is de vrouw die aantoont dat ze hem kent en de psychiater geeft toestemming dat hij naar huis kan. Zijn naam is Amand Coppens, hij gaat in Kortrijk wonen samen met twee kinderen. Julienne heeft een fotozaak en door haar verhalen wordt zijn geschiedenis gereconstrueerd. Toch is het samenleven met Julienne niet gemakkelijk. Hij heeft complexe dromen en herinnert zich steeds meer van de oorlog en de gevechten in de loopgraven. Tegelijkertijd leren Julienne en Amand elkaar opnieuw kennen en bloeit hun relatie op. Juist in de seksualiteit vind hij vertrouwdheid en veiligheid en zij steunt hem als hij weer een nachtmerrie heeft. Toch blijft hij argwanend naar het verhaal dat Julienne vertelt en heeft hij dromen over een vrouw met blond haar Katy genaamd. De situatie verergert en soms moet Armand opgesloten worden omdat hij agressief is en boos. Als de situatie escaleert kiest hij er v oor om op zoek te gaan naar de blonde vrouw Katy.
We vonden dit een prachtige vertelling die uitnodigde om door te lezen. Daanje heeft erg knap het dagelijks leven in het huis in Kortrijk beschreven, de poging van Julienne om zich te verheffen en haar fotozaak groter te maken, hoe het dagelijks leven weer op gang komt en ook hoe er toeristische tripjes naar de loopgraven georganiseerd worden. Ook vonden we de liefde die er opbloeit tussen Julienne en Armand mooi beschreven, het elkaar zoeken en het oplossen van ruzies. Het liefdevolle is hierin de rode draad al is dit middendeel van het boek wel wat lang en vol herhaling. Tegelijkertijd krijg je als lezer steeds meer informatie over de identiteit van Armand, maar zie je ook dat er iets niet klopt. De twee echtelieden lijken elkaar niet helemaal te bereiken. Het gaat over de vraag naar waarheid en wat maakt dat je een identiteit hebt of ontwikkeld. Pas aan het einde van het boek wordt alles duidelijker en wil je het boek opnieuw lezen om de vertelling te reconstrueren. Ook de metafoor van het reconstrueren van de foto's die Julienne maakt van de oologsweduwen met Armand is passend.