Op een klein eiland in een meer in Alaska bouwen Gary en zijn vrouw Irene aan een blokhut. Hun huwelijk is door allerlei oorzaken slecht. Maar ze proberen, onhandig en niet bekwaam te redden wat er te redden valt. Op het vasteland in de stad fantaseert Rhoda, dochter van Gary en Irene, over een mogelijk huwelijk maar haar vriend de tandarts Jim volgt meerdere paadjes en fantasieën. Als Rhoda haar ouders niet kan bereiken via de telefoon vreest ze voor het ergste. Vann maakt veel indruk door de leegte en het onvermogen van mensen om elkaar te bereiken en echt contact te maken, te beschrijven. Het boek irriteert, voelt aan als oppervlakkig, amerikaans, maar komt door de sobere maar krachtige manier van schrijven wel heel goed binnen en maakt het lezen van het boek tot een indringende ervaring. Maar je wenst jezelf en anderen meer diepgaandere relaties en verbindingen toe.
De Reis naar het einde van de nacht is het levensverhaal van Bardamu. Het begint met het besef van de absurde realiteit van de eerste wereldoorlog, waarin de hoofdpersoon zich realiseert welke waanzin er achter zo'n collectief georganiseerde moordpartij zit en waarvoor de mensen enthousiast in de rij staan om zich te laten afslachten. Als Bardamu gewond raakt aan zijn hoofd moet hij herstellen en daarna maakt hij een wonderlijke reis naar Afrika waar hij in opdracht van de kolonist een post in het binnenland moet leiden. De reis vervolgd zich in New York, de kille 'rechtopstaande' stad van levende automaten. Tenslotte en dat is het grootste deel van het boek wordt de hoofdpersoon huisarts en begint een praktijk in de achterbuurten van Parijs. Hij moet als vrij gevestigde zijn brood verdienen in een situatie waarin nog geen verzekeringen zijn. Céline beschrijft prachtig de situaties waar hij als arts wordt ingeschakeld, de concurrentie, de armoede maar ook de achterdocht, de bekrompenheid en het misdadig egoïsme van zijn patiënten.
Reis naar het einde van de nacht is een wonderlijke leeservaring als je houdt van een bittere en mopperende schrijver die iets wil aantonen van de slechtheid van mensen. Tegelijkertijd is het verhaal een prachtige collage en beschrijving van bepaalde milieu's en het denken over zaken in Europa en Amerika in het begin van de 20e eeuw. Céline is daarin echt uniek.
William Stoner is een boerenzoon. Tot groot verdriet van zijn ouders kiest hij voor een carrière als docent Engels. Hij wijdt zijn leven aan de literatuur en aan de liefde – en faalt op beide fronten. Zijn huwelijk met een vrouw uit een gegoede familie vervreemdt hem verder van zijn ouders, zijn carrière verloopt moeizaam en zijn vrouw en dochter keren zich tegen hem. Een nieuwe liefdesrelatie wordt verbroken om een schandaal op de universiteit te voorkomen. Stoner sterft uiteindelijk in anonimiteit, zoals ook zijn hele leven zich in de marge heeft afgespeeld. Dit weinig opzienbarende leven van een weinig opzienbarende man, maakt uiteindelijk veel indruk. We vroegen ons af waarom dit boek zo'n hype is in Nederland. Misschien dat we, mede door de crisis, weer nagaan denken over de kernwaarden waar we voor willen staan. In het verhaal is dat bijvoorbeeld het conflict tussen Stoner en de leiding die een jonge student wil bevorderen, terwijl Stoner niet onder de indruk is van zijn kwaliteiten als docent Engels. En als je kiest voor principes maak je geen carrière. Ook waren we onder de indruk van de beschrijving van de liefdesrelatie met de studente. De energie en speelsheid die de schrijver beschrijft werkt aanstekelijk.
Het boek begint met de vertelling van twee verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen. De eerste is het verhaal van een groepje vluchtelingen die illegaal een grens zijn overgestoken en op zoek zijn naar de bewoonde wereld. Een barre tocht die een aantal van het hen niet overleeft. De tweede lijn is die van Pontus Beg is commissaris van politie in Michailopol,een perifere grensstad in de steppe. Een brommerige politieman die moet overleven in een corrupte omgeving. De ontmoeting met een oude rabbijn, de laatste Jood van Michailopol, leert hem de werkelijkheid kennen over zichzelf. Zijn plaats in de wereld is een andere dan hij altijd heeft gedacht. De twee lijnen komen bij elkaar als groep uitgeteerde vluchtelingen gesignaleerd wordt in de straten van de stad en worden opgepakt. In hun bagage wordt het bewijsstuk van een gruwelijke misdaad gevonden. Stukje bij beetje ontrafelt Pontus Beg de toedracht, en daarmee de geschiedenis van hun helletocht.
Wieringa componeerde een strak boek met veel ideeën. Het hoofdthema is het ontstaan van een geloof of religie, omdat mensen troost en betekenis zoeken. Maar steeds weer is de vraag of deze betekenisgeving houdbaar is en grond geeft om op te staan. In het boek geeft Wieringa door het opvoeren van gesprekken tussen Beg en een rabbi veel informatie over de kernwaarden van het Jodendom. De gouden regel, het belang van de 10 geboden, het gevecht met Malek. Ook eindigt het boek met een scene waarin de jonge vluchteling door Beg een toekomst wordt geschetst in het beloofde land Israel. Een boek met veel inhouden, symbolen en metaforen, wat verschillend uitwerkte bij de lezers in de groep. De een vond het simpel en weinig aansprekend. De ander vond het juist complex, omdat Wieringa veel kennis verondersteld. Zeker een goed leesgroepboek omdat het niet zo maar zijn betekenis vrij geeft en dwingt tot samen zoeken en duiden.
De algemene beoordeling van de groep over dit boek is dat het bijzonder en uniek is. Het gegeven: een vrouw logeert in een berghut van vrienden. Deze gaan even terug naar het dorp in het dal en door onverklaarbare
redenen wordt er om het gebied waar de hut staat een glazen wand gezet, waardoor zij alleen op de berg achterblijft. Als de vrouw dit ontdekt ziet ze ook hoe de mensen aan de andere kant versteend zijn. Wat er vervolgens allemaal voltrekt in het verhaal lezen we omdat een verschrikkelijke gebeurtenis de vrouw aanzet tot schrijven over de afgelopen anderhalf jaar. In die beschrijving komen we veel te weten over de dieren die aan komen waaien en verzorgd worden, de huishoudelijke taken als hout kappen en zagen, aardappels en bonen planten, melken van een koe en geboren laten worden van een kalf. Alles liefdevol en bijzonder beschreven. De vrouw leert jagen en slachten en overwintert en woont in de zomer in een hut op de alpenwei. Tussendoor komen we door kleine bespiegelingen iets te weten over de achtergronden van de vrouw en haar kijk op mensen en de samenleving. Niet veel, maar genoeg om te constateren dat er een denkbeeldige wand zit tussen de vrouw en de mensen om haar heen. Er is angst, gesymboliseerd in de gebeurtenissen aan het eind van het verhaal, maar ook vervreemding als het gaat om hoe ze over haar eigen kinderen en huwelijksleven schrijft. Het boek is uit 1962 en kwam door de vrouwenbeweging van de jaren '70 meer in de belangstelling te staan.
Er wordt veel weggelaten in het boek, waardoor je als groep grip probeert te krijgen op de bedoelingen van schrijfster. Voor de een zijn de natuurbeschrijving en de omgang met de dieren bijzonder, voor de ander kabbelt het boek te veel voort op het vreemde gegeven van een vrouw in een afgesloten gebied en gebeurt er te weinig in het verhaal. En ook de gebeurtenis aan het eind van het verhaal, waardoor de vertelling abrupt eindigt, maakt dat er nog veel vragen over blijven. Het is een wankel evenwicht voor schrijvers en lezers. Wat vertel je en wat laat je weg. Wat vul je zelf in en waar haak je af omdat de puzzel te vaag blijft. Op internet is er veel secundaire achtergrondinformatie te vinden over dit boek.
Met de cirkel heeft Dave Eggers een matige roman geschreven over een zeer actueel en relevant onderwerp. Het boek krijgt van de groep een 2.6 op een schaal van 1-5. Reden is dat we vonden dat de opbouw van het verhaal, de metaforen en de uitwerking van de personages wat mager waren. De gebeurtenissen en de wijze waarop Mae steeds meer in de handen van het bedrijf De Cikel komt is wat schetsmatig en ongeloofwaardig. De gekozen metafoor van de haai in het aquarium en de relatie tussen Mae en een van de oprichters van de Cirkel is ook wat globaal uitgewerkt met als doel er een snufje liefde in te verwerken. Kortom een beetje plat allemaal. Tegelijkertijd hebben we behoorlijk wat doorgepraat over het positieve, maar ook de gevaren van internet en social media. Het is een nieuw fenomeen en de boodschap van de schrijver is duidelijk waarschuwend voor wat mogelijke gevaren zijn als 'transparantie' het nieuwe ideaal wordt. Hij is in staat om een overtuigende ideologie te beschrijven met een argumentatie die heel logisch klinkt. Transparantie en veiligheid zijn mooie idealen. Het is fijn als pedofielen of terroristen op tijd worden opgespoord door een netwerk van camera's en alle sporen die mensen achterlaten op internet en via social media, maar tegelijkertijd mag ook de vraag gesteld worden of een mens een priveeleven mag hebben en geheimen. En moeten we allemaal hetzelfde vinden en denken? En welke druk wordt er feitelijk op ons uitgeoefend door de overheid en werkgevers om bijv. gezond gedrag te vertonen als het gaat om voedsel, sportief zijn enz. Kortom Eggers schreef een wat platte page-turner geschreven die tegelijk een zinvol en verontrustend schotschrift blijkt te zijn. Het houdt je daarmee een goede spiegel voor.
Dit boek spelt in het Vlaamse dorpje Elverdinge, in de Eerste Wereldoorlog en de nog jonge David Verbocht staat op het punt gefusilleerd te worden.Vervolgens wordt In chronologisch wisselende hoofdstukken vertelt hoe de hoofdpersoon opgroeit in Gent, botst met zijn ouders en als 22-jarige onderwijzer een speciale band krijgt met één van zijn acht leerlingen van klas zes, de gevoelige Marcus Verschoppen. David kan niet integreren in de stugge, streng-katholieke dorpsgemeenschap, komt wegens zijn ongeloof in de problemen met de pastoor, belandt in de gevangenis omdat men hem schuldig acht aan de verdwijning en dood van Marcus en wordt als de oorlog uitbreekt door de rechter naar het front gestuurd, waar hij onder het commando komt van een man die hem haat: boer Verschoppen. Dan komt de ware aard van beiden naar boven.
Mooie kleine roman over een kwetsbare persoon in een periode van jongvolwassenheid die ten onder gaat aan gebeurtenissen en mensen in zijn omgeving. Werd verschillend beoordeeld door de leden van de groep.