Parkhurst noemt ‘interaction of group life’ het tweede principe van haar Dalton Plan. Ze gebruikt ook wel het equivalente begrip ‘cooperation’. Deze ‘interactie in de groep’, het elkaar helpen en samenwerken zijn voor Parkhurst instrumenten om aan sociale en pedagogische doelen te werken. Voor die doelen gebruikt ze grote woorden. We herhalen hier een citaat dat Parkhurst zelf gebruikt: “dienstbaarheid en samenwerking is wat we nodig hebben om onze grote politieke en sociale problemen van vandaag de dag op te lossen”. Daar zegt Parker nogal wat! Het ontwikkelen van socialiteit betekent bij haar dus dat we leerlingen opvoeden tot een vorm van maatschappelijke geëngageerdheid en tot een verantwoordelijkheidsgevoel dat verder reikt dan jezelf. Het gaat ook om een verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van anderen en de wereld.
Voor Parkhurst is het Dalton plan een manier van leven dat eerder gebaseerd is op het menselijke leven in de wereld, dan op de conventies van het traditionele schoolleven. “Het Laboratory Plan legt de nadruk op de manier waarop het kind leeft en functioneert als lid van de samenleving (…). De stimulans en het voedsel voor groei op dit terrein worden geleverd door zijn gemeenschapservaringen”. De school moet de leerling ‘life-like-experiences’ bieden, ervaringen als in het leven zelf en dat kan, volgens Parkhurst, door van de school een gemeenschap in het klein te maken. Daarom is het de bedoeling dat de Dalton school functioneert als een ‘social community’, zelfs als een ‘sociological laboratory’.