Reflectie is een begrip dat in Parkhursts publicaties niet voorkomt. Het is nooit door haar als een principe of kernwaarde genoemd. Toch zien we op heel veel manieren een reflectieve grondhouding bij haar. Parkhurst experimenteerde volop en ging daarbij met iedereen het gesprek aan: met leerlingen over hun eigen leren en de opzet van het onderwijs, met docenten over de visie en de organisatie van het onderwijs en met ouders over het afstemmen van de opvoeding thuis en op school. Al over haar eerste, prille onderwijservaringen in Waterville is vermeld dat ze in gesprek ging met de leerlingen. Vanuit die gesprekken kristalliseert het Dalton Plan geleidelijk uit. Reflecteren is bij Parkhurst een noodzakelijk kenmerk van de manier van werken en leren. Voor Parkhurst geldt: ‘Ervaring is de beste en zelfs de enige echte docent’. Maar ‘experience’ kan alleen de rol van ‘teacher’ spelen, als er van die ervaringen in het onderwijs geleerd wordt en er dus gereflecteerd wordt.
Ook al noemt Parkhurst het woord ‘reflectie’ dus niet, het is wel essentieel in haar gedachtegoed. Het blijft echter impliciet, omdat reflecteren verweven is met het werken en leren in vrijheid en met het dragen van verantwoordelijkheid voor het eigen leren door ervaring.