Parkhurst ziet haar Dalton plan als ‘an efficiency measure’. Ze ageert tegen het ‘lockstep teaching’, het klassikale, restrictieve, stilzit -en luisteronderwijs en staat een doelmatiger onderwijs voor ogen. Effectiviteit en doelmatigheid zou je daarom als een Dalton eigen kenmerk mogen noemen. Ze is kritisch over het onderwijs dat zij zelf heeft genoten. Het stilzitten, luisteren, uit het hoofd leren, oefenen en het vele herhalen beknotten haar in haar leergierigheid. Bovendien heeft ze het onderwijs als rigide ervaren en gericht op moralisering en geestelijke en lichamelijke disciplinering.
Vanaf het eerste jaar als leraar wil ze optimale voorwaarden scheppen voor de ‘teacher to teach’ en de ‘learner to learn’. Elementen van haar effectiviteit denken zijn het geven van verantwoordelijkheid, het streven naar eigenaarschap en activiteit, ‘budgeting time’ en het inrichten van de school als sociale leer en werkgemeenschap.