PVDA: "hervorming eerst, niet socialisme"

De partijleden (en vooral de "nieuwe" leden) van de PVDA werd en wordt voorgehouden: "De inhoud blijft hetzelfde: voor een socialistische maatschappij maar de "strategie" (of men zegt dan eerder "de tactiek") is aangepast, namelijk minder gauchistisch gepreek". INTERN wordt wordt men zogezegd “marxistisch” gevormd en gerustgesteld dat de PVDA strategisch niet veranderd is, alleen maar tactisch. En als “bewijs” worden de documenten van het 5e congres, vervat in het boek “De Partij Van De Revolutie” heruitgegeven. Maar in feite is de inhoud én de strategie van de PVDA veranderd: naar een “hervorming” van de bestaande kapitalistische maatschappij in stappen (vermogenbelasting, kiwimodel, brugpensioen op 55, wet tegen afdanking,.....) naar een "socialistische", door te staken en te betogen vòòr die "hervormingen" die juist overeenkomen met het verkiezingsprogramma van de PVDA. (de "nieuwe" leden zijn dan ook meestal enthousiaste VERKIEZINGS-medewerkers.

De “oudere” leden, de “militanten” hebben zich , door hun suivistische houding, volledig in slaap laten wiegen, de “nieuwe” leden - voorzover ze eerlijk overtuigd zijn dat de PVDA nog altijd een revolutionaire partij is die alleen zijn “taktiek”, aangepast heeft - zijn MISLEID.

Hoe is nu die misleiding georganiseerd? Ik zal dit aantonen gebruikmakend van de EIGEN documenten van de PVDA, òòk “De Partij Van De Revolutie”. In feite deed ik dit al eerder op “wetenschappelijksocialisme.blogspot.com” (vandaar die data in de titels van de artikels)

PVDA levert COMMENTAAR, geen ANALYSE (meer) op klassenstrijd

Peter Mertens' “oproep” voor deelname aan de Europese actiedag van 14 november.......zoals op 13 november 2012 op pvda.be : PVDA roept leden op om vakbondsacties van 14 november te ondersteunen.¹

Eerst volgt een BESCHRIJVING waarop wat COMMENTAAR volgt:

“Wij verheugen ons over de gezamenlijke Europese actiedag van 14 november en roepen onze leden op er in hun bedrijf aan deel te nemen. Het is het begin van een gezamenlijke reactie van de wereld van de arbeid tegen de Europese Unie die de bevolking verstikt onder de besparingen om de financiële wereld ter hulp te snellen. Dat maakt van 14 november een historische dag.” Dat zegt Peter Mertens, de voorzitter van de PVDA en auteur van de bestseller “Hoe durven ze?” het boek over de Europese crisis.

Peter Mertens: “We worden geconfronteerd met een Europese pletwals, met een financiële crisis die de staten heeft aangetast, en met een economische crisis die de tewerkstelling vernietigt. Het systeem van “de winst eerst” heeft z’n grenzen bereikt. Om het toch te redden, duwt het beleid ons overal kopje onder. Overal gelden dezelfde recepten. Onze regering wil de man in de straat belasten met een verhoging van de btw maar ze geeft de rijken fiscale amnestie. Ze wil de lonen blokkeren maar laat de dividenden uit de pan swingen. Ze laat krokodillentranen bij het verlies aan werkplaatsen bij Ford, Duferco, Philips, Arcelor-Mittal en elders, maar intussen bouwt ze ook bij de openbare diensten de tewerkstelling af. En vermindert ze de uitkering voor werklozen met 12 tot 44 procent.”

“Merkel zegt dat de crisis nog 5 jaar zal duren. Hollande volgt haar op de voet. Bij ons regent het herstructureringen en stelt de regering een besparingsplan op dat niet het laatste zal zijn. En intussen geeft ze weer 3 miljard aan Dexia.”

Dan een demagogische en populistische (dus een totaal INHOUDSLOZE) CONCLUSIE:

“Het gaat hier over een maatschappijkeuze. Er is voor ons maar één optie: die van verzet.”

Waarna een populistische aan stakers gerichte propaganda voor de verkiezingscampagne van de PVDA ....in 2014(?)

“Wij zijn tegen belastingen zoals een hogere btw, die de man in de straat treffen. Wij willen de miljonairs belast zien met de miljonairstaks die 8 miljard zou opbrengen. En wij willen de afschaffing van de notionele interesten, goed voor 4 miljard.

Wij zijn tegen de afbouw van het loon, zowel het directe als het indirecte. Want dat zal de crisis alleen maar verergeren. En wij verzetten ons tegen elke aanval op de index, ook tegen het neutraliseren van een btw-verhoging.

En de tewerkstelling? De regering moet ophouden die af te bouwen bij de openbare diensten. De sociale bijdragen verlagen zal géén banen creëren, het zal alleen de winsten doen groeien. Wij hebben een wet-Ford nodig, die ontslag bemoeilijkt in plaats van de multinationals fiscaal te blijven pamperen.²”

In februari 2008 (de maand van het 8e congres van de PVDA, deed ik het zo:

dinsdag 12 februari 2008 Over "strijd voor herstel koopkracht"

Hoofdredacteur van Solidair, David Pestiau in het weekblad van de PVDA op 5 februari:

"…..“De stakingsgolf die enkele tientallen Vlaamse bedrijven in januari trof, heeft al 137 miljoen euro gekost.” Zo dramatiseerde de beurskrant De Tijd op 1 februari. …

“De werkenden kregen de jongste jaren een wat kleinere spie van de totale taart”, moet de gedelegeerd bestuurder van Voka, Philippe Muyters, nochtans toegeven.

Hij weet niet hoe waar dat is: tussen 1980 en 2006 is het aandeel van de lonen in het nationaal inkomen gezakt van 59 naar 51 %. Anders gezegd, als het aandeel van de lonen in de nationale taart vandaag even groot was als in 1980, dan zou de totale loonmassa 25 miljard euro groter zijn. En zouden wij allemaal 6.250 euro per jaar en per gezin meer hebben!

“Maar de taart is ondertussen zoveel groter geworden dat de gemiddelde werkende er in absolute termen op vooruitgegaan is”, durft Philippe Muyters zeggen. Hij snapt dan ook totaal niets van het waarom van de stakingen. Wie heeft die taart doen groeien, mijnheer Muyters? U niet en geen enkele van uw vrienden aandeelhouders. Ze zijn er wel in geslaagd om in diezelfde maand januari voor 24 miljard gestolen euro’s in rook te laten opgaan op de Beurs van Brussel… Daarmee vergeleken stelt die 137 miljoen euro van de stakingen echt niets voor. Nochtans is die verspilling voor u geen reden om tekeer te gaan tegen de ‘beurshysterie’ en de georganiseerde fraude en ook niet om te pleiten voor het ‘onwettig’ maken van de financiële speculatie.

Uw probleem is, mijnheer Muyters, dat u niet kunt toegeven dat zij die deze taart hebben doen groeien – de echte taart, die van de reële rijkdommen – alleen de werkende mensen van dit land zijn (van het noorden evengoed als van het zuiden). Maar zij zagen hun arbeidsomstandigheden de laatste twintig jaar verslechteren, hun uurroosters alsmaar flexibeler worden, zij kregen steeds meer een tijdelijk contract. Ook de werknemers van grote fabrieken als Ford, Opel, Bekaert en nog meer bij hen die ondertussen in een onderaanneming zijn terechtgekomen. Vooral zij zijn de voorbije weken in staking gegaan om een heel klein deel van de taart te eisen dat u hen hebt afgepakt.

En dus, zolang u de bakkerij van onze economie in bezit hebt, hebben de werkende mensen het recht om een groter deel van de taart te eisen. Ze hebben ook stakingsrecht. Het recht ook om vaste contracten en stabiele uurroosters te eisen. Ze hebben recht op echte loonsverhogingen. Want met onze inkomens kunnen we onmogelijk de enorme prijsstijgingen voor energie compenseren en onze koopkracht op peil houden. De werkende mensen hebben het recht, mijnheer Muyters, om ooit van u en uw vrienden, te eisen dat u hen de sleutel van de bakkerij geeft. "

David, hoofdredacteur van een communistische krant BESCHRIJFT alleen maar

David schrijft hier in feite een Open Brief aan gedelegeerd bestuurder van Voka, Philippe Muyters.

De laatste moet erkennen, volgens David, dat " tussen 1980 en 2006 is het aandeel van de lonen in het nationaal inkomen ("de totale taart")gezakt van 59 naar 51 %. Anders gezegd, als het aandeel van de lonen in de nationale taart vandaag even groot was als in 1980, dan zou de totale loonmassa 25 miljard euro groter zijn. En zouden wij allemaal 6.250 euro per jaar en per gezin meer hebben!"

David wordt kwaad als Philippe durft beweren dat doordat het nationaal inkomen gestegen is("de taart is groter geworden"), het inkomen van de werkers uitgedrukt in euros toch gestegen is.

Maar David DURFT DEZE stelling niet te weerleggen!

David durft inderdaad wél te zeggen tegen Philippe Muyters: " Zolang u de bakkerij van onze economie in bezit hebt, hebben de werkende mensen het recht om een groter deel van de taart te eisen. Ze hebben ook stakingsrecht. Het recht ook om vaste contracten en stabiele uurroosters te eisen. Ze hebben recht op echte loonsverhogingen. Want met onze inkomens kunnen we onmogelijk de enorme prijsstijgingen voor energie compenseren en onze koopkracht op peil houden. De werkende mensen hebben het recht, mijnheer Muyters, om ooit van u en uw vrienden, te eisen dat u hen de sleutel van de bakkerij geeft."

Dit is niet meer of minder zeggen: "Kijk eens wat de PVDA durft zeggen! Dit zal ze ook ooit durven zeggen als jullie doormiddel van jullie stemmen, verkozenen van ons in het (federaal?) parlement weet te plaatsen."

Maar voor de rest BESCHRIJFT David gewoon iets wat onder zijn neus heeft plaats gehad. Hij heeft er geen deel van uitgemaakt. Hij weet het ook niet te analyseren wat er precies gebeurt en waar het naar zou moeten leiden.

“Koopkracht” is niet hetzelfde als “arbeidsloon”

Door mee te gaan in de discussie over "de koopkracht", verdoezelt David hier de essentie van het kapitalistisch systeem en de betekenis van "arbeidsloon".

Onder het kapitalisme groeit een aandeel van mensen die alleen maar een leven kunnen uitbouwen als zij hun arbeidskracht verkopen, hun fysische en geestelijke capaciteiten verkopen aan de kapitalisten opdat zij, die kapitalisten dus, voor de duur van de arbeidstijd, hierover kunnen beschikken. In die arbeidstijd produceert het geheel van werkers voor de kapitalisten meer waarde dan dat het geheel van hun loonmassa "waard" is. Die meerwaarde (jaarlijks kun je dit op wereldschaal uitbeelden door de som van alle nationale inkomens bijéén min de totàle loonmassa voor de werkers) wordt onder het kapitalisme toegeëigend door de kapitalistenklasse (en onder hen herverdeeld)

Het arbeidsloon: daarvan wordt alles bekostigd wat de werker levend houdt, hem een zeker bestaan verzekerd, zijn gezondheid in stand houdt en zorgt voor de reproductie van werkers. Dus moet hij hiervan betalen: gezondheidszorg, onderwijs, voeding, behuizing en de kosten voor levensonderhoud voor diegenen van zijn klasse die om allerlei redenen hun arbeidskracht niet (meer) kunnen verkopen omdat zij te jong, te oud, te ziek of te gehandicapt zijn.

Dus maakt deel uit van dit arbeidsloon, ALLE vormen van afromen van meerwaarde die dan moet dienen VOOR DIE (vooral collectieve) levensvoorzieningen: dus alle vormen van "patronale lasten" belastingen op winsten of omzet enz… Als men spreekt over "koopkracht" heeft men het alleen maar over de mogelijk van directe aankoop van goederen (en diensten). In feite heeft men het dan alleen maar over het overgebleven individuele gedeelte van het arbeidsloon.

Door alleen maar de werkers te verdedigen in hun spontane stakingen om hun gedaalde koopkracht te herstellen, "vergeet" men duidelijk te maken dat het arbeidsloon van de werkers al jàren lang blijft dalen en dat nog blijft doen, zelfs als men "de koopkracht" zou weten te herstellen. De werkers betalen op 8 jaar in België nu het DUBBELE aan "behuizingskosten". Omwille van de AFNAME van al die vormen van INDIRECT of COLLECTIEF arbeidsloon, moeten de werkers van hun OVERGEBLEVEN loon opnieuw méér voor hun gezondheid, pensioen, onderwijs enz.. betalen. Als de werkers dit niet zouden doen, zullen de zieken, de ouderen, de steeds jongeren ZELF (opnieuw) hun arbeidskracht moeten verkopen om in leven te blijven. Om degenen een inkomen te verschaffen omdat hij werkloos is (hij KRIJGT gewoon zijn arbeidskracht niet verkocht aan een redelijk loon) zal helemààl niet meer gesproken worden.

Tussen twee haakjes: doordat al die bovengenoemde categorieën GEDWONGEN (weer) hun arbeidskracht MOETEN verkopen, zal door de neerwaartse druk het gemiddeld arbeidsloon weer ontdaan worden van zijn "herstel van koopkracht".

Sommige "diensten" (water, telecommunicatie, energie, openbaar vervoer) werden wellicht voor een deel "gesubsidieerd" door één of ander vorm van (indirect of collectief ) arbeidsloon (of één of andere vorm van afroming van meerwaarde hetgeen HETZELFDE is). Door de "liberaliseringen" of "privatiseringen" of "opheffen van het staatsmonopolie" moeten de werkers voor die diensten van hun OVERGEBLEVEN loon meer betalen.

Om dit te stoppen moeten de werkers niet alleen maar "gebruikmaken van het stakingsrecht dat ze nu nog hebben" om hun "koopkracht te herstellen". Zij moeten ook niet slechts doormiddel van stakingen "druk uitoefenen op Nationale Vakbondsleiders in hun IPA-onderhandelingen". Nee, zij moeten de "onteigenaars onteigenen" Niet in een nog Unitaire of Federaal België, maar in en tegen het Europees staatsapparaat van de Europese monopolies die deze algehele loonsdaling (en dus verhoging van de uitbuitingsgraad) VOORTDUREND organiseert.

Dit zal tevens de beste bijdrage zijn aan de strijd van de werkers elders in de wereld van wie het loon virtueel geen "koopkracht" (meer)heeft. Het gaat om dat deel van de werkers die hun arbeidskracht moeten verkopen aan dezelfde geglobaliseerde kapitalistenklasse, maar in generlei mate ook maar IETS van de waren, in de productie waaraan zij OOK bijgedragen hebben, KUNNEN kopen.

MIS-leiding in plaats van leiding geven

Deze MIS-leiding van de werkers... in plaats van de erkende leiding te verwerven van de arbeidersklasse, hoe is DAT de strategie geworden van de PVDA... en hoe hebben de kaders dit kunnen verkopen aan de militanten en de “nieuwe” leden? In 2008 legde ik dit al uit.... maar nog steeds hebben bepaalde leden en sympatisanten van de PVDA, die soms vragen om “FB-vriendschap”....maar dan weer afhaken omdat ze kwaad worden om standpunten van mij over de PVDA, dit niet begrepen. Ik herneem hieronder die uitleg...

donderdag 14 februari 2008 PVDA in 2008(1): "Hervorming eerst, niet socialisme"

2 maart 2008: slotmeeting 8e congres Partij van de Arbeid van België

Op 2 maart 2008, zal de slotmeeting van het achtste congres van de Partij van de Arbeid van België plaats hebben (gehad …- afhankelijk van het moment dat u dit leest)

Peter Mertens, sinds 2004 de belangrijkste woordvoerder van de PVDA, op de website pvda.be hierover:

"De 460 afgevaardigden op het Congres zochten samen naar een nieuwe oriëntatie voor de partij op basis van drie begrippen: beginselvast, soepel en een partij van de werkende mensen. Dat is het einddoel van de discussies die wij al drie jaar voeren. Het komt erop aan onze marxistische principes te herdefiniëren, meer open te staan (in tegenstelling tot een zeker sektarisme van vroeger) en tenslotte een echte partij van de werkende mensen te worden. "

Om te beklemtonen dat met deze "nieuwe oriëntatie" ALLE partijleden het eens zijn (of toch een betekenisvolle meerderheid) stelt Peter Mertens:

"Ook op het vlak van de democratie heeft de partij een stap vooruit gezet. Wij hebben afgerekend met de negatieve ervaringen uit 2003 toen wij bij de verkiezingen opkwamen met de lijst Resist.³ Toen hebben wij te weinig geluisterd naar de basis van de partij. Van dan af zijn we ook anders beginnen werken. We kozen voor algemene ledenvergaderingen en voor provinciale congressen. In diezelfde lijn ging dit nationaal congres een klein jaar geleden (maart 2007) van start.

Op die manier werden de teksten van het Congres door alle basisgroepen en militantenkernen gedurende de voorbije lente bediscussieerd.

Iedereen kon zijn mening geven. Een tweede versie werd op het einde van de zomer aan de Congrescommissie voorgesteld en tenslotte werd een derde versie ter stemming voorgelegd aan de voltallige zittingen van 20 oktober en 24 november 2007.

Die democratische ervaringen werden in de nieuwe statuten opgenomen zodat ze tot de permanente werkwijze van de partij gaan behoren."

Ik zelf heb op dit moment nog geen congresdocumenten gelezen, ook niet de NIEUWE statuten die op het congres tot stand zijn gekomen. Tenslotten ben ik geen lid (meer) en kan dus niet naar de slotmeeting komen. Ook hoor ik niet tot de uitgenodigde personaliteiten en pers…

8e congres (voorlopig) sluitstuk?

In mijn analyse wil ik aantonen hoe het 8e Congres een (voorlopig?) sluitstuk vormt van een ontwikkeling die al een tijdje bezig was in de PVDA, maar die inderdaad sinds de verkiezingen in België van 2003 in een stroomversnelling kwam.

Mijn standpunt is dat er een BEWUST verburgerlijkte kern van kaders de PVDA van een revolutionaire partij een reformistische partij wil maken. Deze kern wist dat zij dat maar kon doen, zonder veel scheuringen of/en oppositie, als zij op één of andere manier het democratisch centralistisch partijgbeginsel (dat al vanaf het onstaan van AMADA -Alle Macht Aan De Arbeiders - de voorloper van de PVDA deel uitmaakt van haar organisatorische principes) kon manipuleren.

Want dan kon zij zich de loyauteit van vooral die partijmilitanten verzekeren, die partijlid zijn geworden vóór 1995.

Tot deze kern van bewust burgerlijk geworden partij-kaders behoren Peter Mertens en Boudewijn Deckers. Ik noem deze namen omdat ik het van hén duidelijk zal aantonen.

Er zijn ook een deel kaders die schuldig zijn aan het TOELATEN van deze ontwikkeling of die actief hebben meegewerkt aan deze ontwikkeling.

Want om deze ontwikkeling mogelijk te maken moest bij zo`n groot deel als mogelijk van de partijleden het analysevermogen (het TOEPASSEN van het wetenschappelijk socialisme of het dialectisch en historisch materialisme ook genoemd het marxisme .. of ook "het marxisme-leninisme) aangetast worden.

Twee kaders die een voor groot deel medeplichtig hieraan zijn: Jo Cottenier en Herwig Lerouge. Ook deze beschuldiging zal ik hard maken.

Zij moesten hier uit het collectief bewustzijn van alle leden, alle politieke richtlijnen, alle politieke strijdnotas bannen, vervat in speeches, voorstellen tot congresdokumenten en boeken van de tot in 1995 nog ACTIEF LEIDEND voorziter Ludo Martens. Ook dit zal ik aantonen.

Natuurlijk zijn ook een groot deel van de partijleden ZELF ook schuldig omdat zij niet zelfstandig en op een correcte manier het toepassen van het wetenschappelijk socialisme hebben weten eigen te maken. Hierdoor vervielen velen in een wat ik zal noemen "suivistisch activisme". Vervallend in politieke apathie konden zij niet meer het opportunisme waarnemen waarvan de bewust revisionistische kern dan weer kon gebruik maken om haar slag te slaan.

Een voorbeeld van een kader, bezorgd om het behoud van het revolutionair karakter van de PVDA, maar niet meer in staat opportunistische ontwikkelingen waar te nemen in de revolutionaire partij waarvan hij kader is, waardoor hij niet meer in staat is om strijd te voeren tegen de ontwikkeling van een BURGELIJKE lijn (het revisionisme) is: Kris Hertogen .

Dit alles zal ik doen in een reeks, in datum opeenvolgende artikels op mijn weblog. Één ellenlang artikel, zeker online op het scherm van uw computer, zou quasi onleesbaar zijn.

Ga nu naar volgend artikel in de reeks: De PVDA in 2008: "Hervorming eerst, niet socialisme".

1 opmerking:

exfordarbeider zei

Heel herkenbaar verhaal. Ik ook ben uit de partij gewerkt en dit na het zevende partij congres. Vanwege kritiek op de reformistische lijn, kritiek op revisionistische stellingnames en de de afstand die toen in de nieuwe statuten genomen werd van de partij van het leninistische type.

groetjes R

20 november 2008 09:40

vrijdag 15 februari 2008 PVDA in 2008(2):"Hervorming eerst, niet socialisme"

In 1995 ging het Vijfde Congres door van de PVDA.

De inzet van dit congres was, en ik vermoed dat dit vooral op aansturen was van de voorzitter Ludo Martens: een herbevestiging van het revolutionair karakter van de PVDA en de uitbouw van een kaderploeg van meest revolutionaire communisten.

Ludo Martens beklemtoonde al lange tijd dat het actief concreet analyseren van de actuele situatie (in internationaal perspectief) en daaruit de concrete strategie halen die de communisten via hun organisatie moesten toepassen in hun dagelijkse werk, eigenlijk alleen door hem gebeurde. Natuurlijk lag de eindverantwoordelijkheid van het dagelijks leiden van dit werk bij hem als leidend voorzitter, maar het kon niet zijn dat dagelijkse politieke alzijdige analyse en het bijna dagelijks concretiseren van de fundamentele betrachtingen van de revolutionaire partij die de PVDA toch wilde zijn, het werk was van quasi één man….

De hele partij te mobiliseren tot het naar voren komen van een kaderploeg een communistische partij waardig, dát was de inzet van het vijfde congres!

Motto van 5e congres was: "De Partij van de Revolutie".

Men werd lid van de PVDA, men werkte mee met de PVDA in ALLE aspecten van haar werking, dus OOK in verkiezingscampagnes (dit moet u onthouden voor later!…), omdat men overtuigd was van de noodzaak van revolutie ter omverwerping van het kapitalisme en de opbouw van het socialisme en omdat men dit wilde overbrengen bij de mensen in ALLE vormen van strijdsituaties waar de belangen van de werkmensen geplaatst worden tegenover de belangen van de kapitalisten: materiële strijd, politieke strijd en ideologische strijd. De congresteksten waar ik hieronder uit citeer zijn te koop bij EPO onder de vorm van het boek, "De Partij van de Revolutie".( Het beklemtonen door vette letters, dat is mijn werk.)

Het congres was het eens over het volgende:

"Vijf jaar na de val van de Berlijnse Muur en de reusachtige vloedgolf van demagogie rond de thema's 'democratie, vrijheid en rechten van de mens', verscherpen alle fundamentele tegenstellingen in de wereld. De situatie van de massa's in de Derde Wereld wordt hoe langer hoe meer ondraaglijk: honger, ten top gedreven uitbuiting, ellende, terroristische dictators, buitenlandse interventies…

De economische wereldcrisis verscherpt op een dramatische wijze de levens- en werkomstandigheden van de massa's in de imperialistische landen. De grote burgerij zoekt een uitweg in racisme, nationalisme, fascisme en oorlog.

De wereld is volledig verdeeld onder de monopolies. Er ontwikkelt zich een planetaire strijd voor de herverdeling. De tegenstellingen tussen de Verenigde Staten, Japan, Duitsland en Rusland spitsen zich toe.

De geschiedenis kende nooit eerder hallucinante catastrofes zoals in Rusland, Joegoslavië en de vroegere socialistische landen; situaties die de hele wereld kunnen destabiliseren.

Als economisch en politiek systeem kan het kapitalisme de mensheid geen humane toekomst bieden….

Het Hitler-fascisme was niet zomaar een historisch ongelukje; het was een wezenlijk verschijnsel van het ontwikkelde imperialisme. De ervaring van het Hitler-fascisme toont dat de burgerij voor geen enkele misdaad terugschrikt om haar klasseheerschappij in stand te houden."

De door het congres aanvaardde algemene besluit was dan ook:

" Dit misdadig en onmenselijk systeem zal nochtans niet zomaar verdwijnen. De beestachtigheid van dit imperialistische systeem kent geen limieten. Alleen de volksopstand en de socialistische revolutie kunnen een einde maken aan dit barbaarse systeem. In die revolutie speelt de communistische partij als subjectieve factor, met haar politieke lijn en haar organisatievermogen, de voornaamste rol."

Hoe de WERKING van de PVDA hierop afstemmen?

In het hoofdstuk "Vier assen om de Partij te rectificeren" stelt men: "Het zijn de massa's die de revolutie maken. Maar het hangt af van de revolutionaire capaciteit van de partij en voornamelijk van haar leidende kern of de revolutie op het gunstige moment de macht zal kunnen veroveren. De revolutionaire massa's kunnen zich maar inzetten als zij geleid worden door een echt revolutionaire leiding. Wanneer dergelijke leiding ontbreekt, zal de revolutie mislukken. De oorzaken van de mislukking liggen bij de fouten van de leidende kaders…

De communistische kaders moeten lessen trekken uit al deze fouten en hun verantwoordelijkheid volledig opnemen….

Toch stopt de klassenstrijd niet omdat de kaders verstoppertje spelen. De klassenstrijd ontwikkelt zich onophoudelijk. Als het proletariaat er niet optimaal op voorbereid is, dragen de kleinburgelijke deserteurs daar een grote verantwoordelijkheid voor….

Het is fundamenteel dat men een vastberaden klassepositie verwerft, dat men de weg van de socialistische revolutie verdedigt en het burgerlijk reformisme bekampt."

Hoe kan de hele partij haar leiding dan evalueren?

"Hoe leggen de kaders hun taken vast? Deze kwestie maakt het mogelijk te weten of een kader in alles uitgaat van het standpunt van de socialistische revolutie of van het standpunt van de hervorming van het kapitalisme.

Vanuit het standpunt van het proletariaat is de socialistische revolutie een objectieve noodzaak en duwt heel de historische evolutie in die richting.

Vanuit het standpunt van de burgerij is de socialistische revolutie een schadelijke, zelfs misdadige utopie…

De opportunisten geloven niet dat de hoogste taken van de revolutie "realiseerbaar"zijn. Ze spreken erover voor de vorm, maar de revolutie is niet in hun concrete handelingen aanwezig. Volgens hen zal het niet mogelijk zijn de hoogste taken te verwezenlijken, men moet zich houden aan wat vandaag mogelijk is. En wat mogelijk is, is wat reeds gebeurt, hetgeen waarvoor de arbeiders nu vechten. De huidige strijd, de huidige beweging, het huidige werk is alles; het uiteindelijke doel, de socialistische revolutie is niets, is niet te verwezenlijken, bepaalt noch oriënteert het huidige werk."

Het vijfde congres ziet twee hoofdgevaren die het revolutionair karakter van de PVDA bedreigen en dus bestreden moeten worden:

""Het intellectualisme (misprijzen voor de strijd en de praktijk) en het spontaneïsme (misprijzen voor de wetenschap en het marxisme-leninisme) zijn twee opvattingen waartegen de kaders zich tijdens hun vorming moeten leren wapenen."

Het eerste hoofdgevaar voor het revolutionair karakter van de PVDA: het spontaneïsme

" Het spontaneïsme is de verzamelnaam voor verschillende politieke stromingen, gekarakteriseerd door het feit dat ze "de stroom volgen". De spontane stromingen in de kapitalistische maatschappij worden gedomineerd door de burgerlijke en kleinburgerlijke ideologie. Het spontaneïsme duikt vooral op onder de vorm van reformistische stromingen, die zich soms hevig kanten tegen de kwalen van de kapitalistische maatschappij, zonder de economische en politieke fundamenten in vraag te stellen….

Wij verzetten ons tegen alle spontaneïstische stromingen. Een communistisch standpunt vereist een hoge graad van bewustzijn bij de uitwerking van theoretische, politieke en organisatorische stellingen.

De hele werking van een communistische partij moet geïnspireerd zijn door de plicht alle vormen van de klassestrijd te leiden, om ze verder te ontwikkelen tot de socialistische revolutie en de omverwerping van de dictatuur van de burgerij en tot de instelling van het socialisme, dankzij de dictatuur van het proletariaat…

Volgens Lenin kan het spontaneïsme zowel leiden tot uiterst linkse als tot rechtste stellingen, en dat zowel op het politieke als op het organisatorische vlak: "Economisten en terroristen gaan door de knieën voor twee tegengestelde polen van de elementaire beweging. De economisten buigen voor de spontaneïteit van de "zuivere arbeidersbeweging". De terroristen lopen mee met de spontaneïteit van de intellectuelen die hevig verontwaardigt zijn maar die het revolutionaire werk niet weten te verbinden met de arbeidersbeweging."

In de strijd tegen het spontaneísme legde Lenin vooral de nadruk op de cruciale rol van een strikte organisatie. Die organisatie is zowel nodig om al diegenen die een bijdrage willen leveren aan de strijd voor het socialisme te verenigen en te disciplineren, als om zich te beschermen tegen de vernietigende activiteiten van de vijand: "Voor de militanten van onze beweging is het enige ernstige principe op het vlak van de organisatie: strikte geheimhouding, de strengste keuze van de leden, opleiding van beroepsrevolutionairen…

In onze partij manifesteert het spontaneïsme zich ook op het politieke vlak onder de vorm van het rechts opportunisme en van economistische en reformistische lijnen.

Het economisme is de politieke lijn die beweert dat de revolutionaire krachten en het revolutionair bewustzijn zich voornamelijk ontwikkelen door het opdrijven en radicaliseren van de economische strijd…

Het reformisme is de politieke lijn die uitgaat van een eerlijke verontwaardiging over het onrecht en over de uitbuiting. Het stort zich in allerlei gevechten om iets te doen aan de kwalen van de burgerlijke maatschappij, zonder echter de fundamenten van die maatschappij zelf in vraag te stellen….

Het oorspronkelijk radicale reformisme maakt plaats voor het realistisch reformisme, en mondt uiteindelijk uit in de verdediging van de bestaande orde….

Het spontaneïsme begrijpt niet dat de burgerij allerlei politieke en ideologische offensieven lanceert om zich meester te maken van de geesten van de mensen. Om die reden kan een voorbeeldige economische strijd omslaan in een politieke en organisatorische nederlaag….

De spontaneïstische lijn die zich binnen de partij manifesteert is niet gericht op de voorbereiding van de revolutie doorheen talrijke sociale en politieke gevechten. Zij is niet gericht op de omverwerping van de kapitalistische orde. Het spontaneïsme gaat niet uit van de overtuiging dat de kapitalistische en imperialistische orde moet vernietigd worden om de weg vrij te maken voor het socialisme. Het bereid de toekomst niet voor. Het hecht geen belang aan de beslissende taken die we in de toekomst moeten opnemen opdat het socialisme zou overwinnen. Aangezien het spontaneïsme er niet op gebrand is om de socialistische revolutie te verwezenlijken, hecht het weinig belang aan de opbouw van het beslissende instrument voor die revolutie: de communistische partij."

Het tweede hoofdgevaar voor het revolutionair karakter van de PVDA: het intellectualisme

"Het intellectualisme is de tegenhanger van het spontaneïsme. Het marxisme staat voor de eenheid tussen theorie en praktijk. Het spontaneïsme is de praktijk zonder de marxistisch-leninistische theorie. Het intellectualisme maakt de theorie los van de praktijk…

Het intellectualisme denkt dat het erop aankomt de wereld te begrijpen. Het marxisme stelt dat het erop aankomt de wereld te veranderen…

Voor het intellectualisme is het marxisme-leninisme voornamelijk een kritiek op het kapitalisme en imperialisme. Dat is volledig verkeerd…

Wij doen vaak grote inspanningen om de schandalige plannen van de burgerij te beschrijven, om aan te tonen hoe gewelddadig, onmenselijk en verwerpelijk de vijand is, om te voorspellen met hoeveel kracht en geweld hij het proletariaat zal aanvallen. Maar dat alles heeft nog niets te maken met het marxisme-leninisme. Het proletariaat weet dat allemaal, het maakt het dagelijks mee."

In uitvoering van de besluiten van het vijfde congres stelde Marxistische Studies (rechtstreeks geleid door nationale kaders van de PVDA):

"…snijden we de discussie aan over het studiewerk voor een communistische partij. De Partij van de Arbeid van België (PVDA) bereidt een nieuw partijprogramma voor. Het huidige dateert van 1979…. Het programma van de Derde Internationale …. is een belangrijke bron voor inspiratie voor de voorbereiding van het programma van de PVDA. Het… analyseert de politieke situatie aan het einde van de jaren twintig. Het beschrijft de essentiële strategische en tactische taken die de communistische beweging moet vervullen. Het geeft ook de taken aan die zich stellen eens de politieke macht via een revolutie wordt veroverd….

De PVDA wil beschikken over een programma dat als leidraad kan en moet dienen voor de strijd voor een nieuwe maatschappij." ("Een nieuw programma voor de PVDA", Marxistische Studies no. 40, november-december 1997, op marx.be)

De strategie van enkele leidende maar verburgerlijkte kaders hiertegenover

Deze verworvenheden, vastgelegd in CONGRESTEKSTEN moesten verdwijnen uit het collectief bewustzijn van die partijleden die vóór en net na 1995 lid werden van de PVDA. Het 8e congres van de PVDA is een voorlopig eindpunt in het realiseren van een “eenheid in de partij” rond een reformistisch programma en een reformistisch partijorganisatie structuur. Dit door een bewust ontwikkelen van revisionisme in de PVDA door een verburgerlijkte kern van partijkaders, waarvan Boudewijn Deckers en Peter Mertens aantoonbaar deel van uitmaken. In volgende artikel zal ik de verschillende stappen van deze ontwikkeling uit de doeken doen aan de hand van artikels uit Solidair zelf!

vrijdag 15 februari 2008 PVDA in 2008(3):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Nu, vandaag de dag is het mogelijk om aan te tonen dat men er op het vijfde congres (in 1995) er niet in geslaagd is ALLE opportunisme bloot te leggen en te bestrijden. Ikzelf, toen aanwezig op het congres, ben blijkbaar hier ook in gebreke gebleven.

Ook is het vandaag mogelijk aan te tonen dat sommige congresdocumenten voorgelegd op het vijfde congres (wellicht als congresvoorstel uitgewerkt door andere kaders dan Ludo Martens) eerder idealisme en metafysica vertonen dan marxistische analyse. Ik zal dat later nog aantonen. Wél moet ik zeggen dat ik dat toen OOK niet gezien heb, en dat ik dus géén amendementen heb ingediend op de voorstel-congresdocumenten en dat ik ze dus blijkbaar mee goedgekeurd heb.

Één van zo’n belangrijke opportunistische opvatting is: “Vandaag de dag, vormen verkiezingsresultaten een oordeel, of maken die een bilan, van de werking van de PVDA als revolutionaire communistische partij.”

Dit is GEEN marxistisch of dialectisch materialistisch verworven conclusie maar een OPVATTING waarvan men OP VOORHAND van overtuigd (idealisme) was of wat "directe praktische ervaring aantoonde" (empirisme). Deze IDEE, deze OPVATTING werd het zogenaamde "besluit" van een zogenaamde "marxistische analyse". Als men deze analyse-metode toepast en overtuigd is van een "correct toepassen van het wetenschappelijk socialisme" dan is men volgens mij (ideologisch en politiek) een opportunist.

Als men deze analyse-metode BEWUST toepast om de revolutionaire lijn van een communistische partij te bestrijden… dan is men volgens mij een revisionist.

Herwig Lerouge heeft twijfelachtige eer deze opportunistische opvatting voor het eerst te gebruiken voor een “marxistische analyse”.

In Marxistische Studies 27/1995 schreef Herwig Lerouge (altijd lid geweest van de Nationale Leiding van de PVDA):

“Tijdens de …Europese verkiezingen in juni 1994 verdubbelde de PVDA haar score… Deze uitslag is onder meer (…) een gevolg van een verbetering van het organisatiewerk in de partij… Tegelijkt toonde dit resultaat dat de partij nog over heel wat potentiële mogelijkheden beschikt…

De campagne voor de wetgevende verkiezingen van mei 1995 moest toelaten verder vooruit te gaan met de rectificatie van het partijwerk. Van bij de start van de kiescampagne van mei 1995 hebben we onze kiesresultaten verbonden met de rechtzetting van de fouten in het werk van de leidende organen van onze partij…. De kiescampagne is een campagne om de partij recht te trekken. De rectificatie zal langer duren dan een kiescampagne, maar we moeten onze objectieven stellen in functie van de 4% die we zouden moeten kunnen halen.”

Herwig kritikeert in zijn artikel dan nog een ander kader die durft te stellen: “Kiesuitslagen zijn nooit een barometer voor het werk van de partij.”

Deze opportunistische opvatting (“verkiezingsresultaten zijn een bilan van de werking van de revolutionaire partij”) wordt aan de gehele partij opgelegd in de Resolutie van 1999 van het Centraal Comité:

“Het is niet normaal dat wij vandaag stagneren, na dertig jaar permanente aanwezigheid op het terrein …, na wat waarschijnlijk de beste verkiezingscampagne was uit onze geschiedenis. Daarom moeten we stellen dat de verkiezingen een grote politieke nederlaag zijn voor de partij, waarin fouten tot uiting komen die we al vele jaren meedragen.

Alle bilanpunten uit de verkiezingen staan al in “Partij van de Revolutie”.”

De bovenvermelde opportunistische stelling of opvatting zal nu één van de belangrijkste aangrijpingspunten zijn van een bewuste ontwikkeling in revisionistische richting.

Een argument hiervoor is het feit dat in de teksten die door de NIEUWE secretaris-generaal Boudewijn Deckers, na het buitenzetten van toenmalig secretaris-generaal Nadine Rosa Rosso, in 2004, uit een NIET in de partij verspreidde versie van de Resolutie van 1999 wordt geciteerd.

Boudewijn “citeert” de Resolutie van 1999 als volgt:” …Alle bilanpunten staan al in hoofdstuk III, deel 3 van “Partij van de Revolutie. “

Ik zal later nog aantonen dat juist hoofstuk III, deel 3 een tekst is (was dit een voorstel tot congresdocument, dat in 1995 ingediend was door Boudewijn Deckers misschien?) bol staat van idealisme en metafysica in plaats van marxistische analyse.

De hele ontwikkeling van revisionisme kunnen we samenvatten in: Van "Partij van de revolutie" naar "partij van het brugpensioen en het kiwi-model"

In Solidair van 7 september 2005 stellen nationale kaders van de PVDA:

"Wij hebben al besprekingen achter de rug met de hele partij. In juni brachten we 344 vertegenwoordigers bijeen op onze provinciale congressen. De congresdeelnemers vertegenwoordigden onze 1.972 leden en werden door hun specifieke secties verkozen. Bedoeling van de congressen was een jaarbalans op te maken, maar ook de toekomstperspectieven voor volgend jaar bekijken….

Dankzij de provinciale congressen heeft de hele partij de nationale leiding een opdracht kunnen meegeven."

Die opdracht is:

"De PVDA wil de consequente verdediger zijn van het brugpensioen! Netzoals wij de partij van 'het kiwimodel' willen zijn. Wij zullen ook reageren op alle problemen waar werknemers mee geconfronteerd worden. Wij blijven daar de grootst mogelijke aandacht aan besteden."

Maar een belangrijke doorbraak van opportunistische opvattingen in de PVDA gebeurt door het betrekken van héél de partij in het maken van een bilan van de verkiezingen van 18 mei 2003alsof dit een bilan betrof van de TOTALE werking van de PVDA als revolutionaire partij.

Balans van de PVDA-leiding van de verkiezingen op 18 mei 2003 in Solidair 38, 8 oktober 2003. (De beklemtoning in vet gebeurde door mij.)

"De partij heeft een dubbelzinnige houding tegenover verkiezingen. Enerzijds zet de partij, van hoog tot laag, zich bij elke kiescampagne honderd procent in maar anderzijds heeft de partij geen echte strategie om verkozenen te halen. De enige uitzondering was de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2000, waar we zowat een jaar lang een strategie uitwerkten om vijf verkozenen te halen. En dat is ons ook gelukt.

In 1985 was heel de partij op de been om Kris Merckx te laten verkiezen als volksvertegenwoordiger voor Antwerpen…. Maggy Doumen werd toen wel verkozen, in de provincieraad en dat lukte in 1987 nog eens.

We hebben daar de verkeerde lessen uit getrokken in het document "De PVDA en de deelname voor de verkiezingen", dat we in 1991 uitwerkten. Het doel om verkozenen te halen raakte totaal bijkomstig. De kiescampagnes werden sinsdien vooral campagnes om ons programma bekend te maken, lijnrecht tegen dat van de andere partijen in, om onze verwezenlijkingen bekend te maken, om nieuwe medewerkers te recruteren en om onze score bij de verkiezingen te verbeteren.

Omdat we niet nadachten over de mogelijkheid van echt verkozenen te halen geen strategie uitwerkten om dat te bereiken, hebben we reële kansen laten liggen. …

Zonder weldoordachte strategie, gebaseerd op cijfers, op onze echte troeven en vooral op een analyse van de strategie van de andere partijen kan de partijleiding onmogelijk correcte doelstellingen vastleggen. Voor de verkiezingen van 2003 is de partijleiding dan op enkele maanden totaal van standpunt veranderd. In juni 2002 vonden we nog dat het praktisch onmogelijk was een verkozene te halen bij de parlementsverkiezingen van mei 2003. Maar onder druk van de gebeurtenissen - de oorlog, onze partijdokters die in Bagdad waren, de dynamiek van de arbeiders en syndicalisten op de lijst Maria - was er ineens dat objectief om in één klap drie verkozenen te halen.

We willen definitief breken met die manier van leiding geven. Alle partijverantwoordelijken kregen de opdracht alle nodige elementen te ontwikkelen voor een succesvolle verkiezingsstrategie…

We zijn ervan overtuigd dat als we onze leden regelmatig raadplegen, zoals onze nieuwe statuten vereisen, we die strategie kunnen vervolledigen en doeltreffend maken….

Tal van partijleden en vrienden bezorgden de partijleiding kritieken en voorstellen omtrent de verkiezingen van 18 mei. Die zijn deze zomer bij mekaar gezet en gerangschikt door een paar leden van het centraal comité. Alles samen honderden bladzijden, rijk aan concrete gegevens. De tekst werd voorgelegd aan de partijverantwoordelijken die voorstellen moeten uitwerken voor de campagne tegen het beleid van de regering en van de patroons….

Tijdens de kiescampagne hadden we zelf sterk de nadruk gelegd op het verzet tegen de oorlog tegen Irak,die twee maand voor de verkiezingen begon. …

Roger Van Maelen (PVDA-lid):"Maar tijdens de kiescampagne was de oorlog gedaan en heel dat deel van de campagne is als een pudding in mekaar gezakt. Toch bleef de partij maar bezig met de oorlog terwijl de mensen al lang over andere dingen discussieerden:werkloosheid,sociale zekerheid, pensioenen...”

Achteraf schreven veel leden,zoals Roger Van Maelen,dat we ons meer hadden moeten profileren op de dagdagelijkse problemen van de mensen zoals de schrik om je werk kwijt te raken (kijk maar naar Ford),de dure geneesmiddelen,de pensioenen...Of de mobiliteit. Of de huisvesting. We moeten nadenken hoe we verschillende thema ’s tegelijk kunnen bespelen.

Tegelijk moeten we beter leren luisteren, om precies te weten welke problemen we eerst moeten aanpakken in elk van die onderwerpen.

Verschillende leden dringen er ook op aan om op heel concrete zaken te werken en vooral … te blijven werken tot we onze slag hebben thuis gehaald. Neem nu de geneeskunde. We kunnen niet blijven hameren op alleen maar ‘gratis gezondheidszorg ’ .We moeten concrete punten aanpakken,het ene probleem na het andere.”…

Onze dokter Dirk Van Duppen stelde in augustus vast dat cholesterolpatiënten teveel betalen voor hun medicijnen….

Door zich vast te bijten in deze zaak behaalde Dirk Van Duppen een eerste overwinning in de strijd voor goedkopere medicamenten. De prijzen van de cholesterolverlagers dalen straks met de helft.

Vandaag werkt dokter Van Duppen met mensen van verschillende horizonten aan een wetsvoorstel voor goedkopere medicamenten,gebaseerd op het systeem dat in Nieuw-Zeeland bestaat:het beste medicament aan de laagste prijs. Om die slag te winnen is er natuurlijk een langdurige campagne nodig. Er is een petitie in de maak.

Voor we afkomen met allerhande campagnes en voorstellen,gaan we voldoende tijd nemen om een ‘probleemboom ’ op te stellen,zoals dat heet in de handboeken enquêteren. …

Op basis daarvan willen we dan de strijdpunten bepalen waarop we ons gaan toeleggen.

Vertrekkende van die resultaten stellen we ook het programma op waarmee we naar de kiezer zullen stappen in juni volgend jaar,voor de regionale en de Europese verkiezingen."

Dit bilan vormt dan weer het uitgangspunt tot het "betrekken van alle leden" (OPM.: "lid zijn van de PVDA” had voor 1995 een héél andere inhoud dan in 2003 zoals we later zullen zien) in de realisatie van het "ACTIE" -programma van de PVDA. Dit wordt dan in 2004 het “VERKIEZINGS"-programma van de "VERNIEUWDE" (dixit Peter Mertens) PVDA (daarom wordt er wellicht een "+" aan het logo PVDA toegevoegd…)

Een volgend bedrijf van dit complot in een volgend artikel.

woensdag 26 maart 2008 PVDA in 2008(3,5):"Hervorming eerst, niet socialisme"

In het onderstaand artikel in Solidair is sprake van een “verkiezingsbilan” Dit kon u lezen in het vorig artikel. Opmerking: bij het opstellen van dat bilan is Nadine Rosa Rosso nog betrokken als Algemeen Secretaris. Ook de enquête waarover Jan Hasaers spreek is nog opgesteld onder leiding nog van Nadine Rosa Rosso. Bij het GEBRUIK van de resultaten van deze enquête vanaf februari 2004 (zie later artikel) om een “ACTIE-programma” en later een “VERKIEZINGS-programma” op te stellen, is Nadine NIET meer betrokken.

Op Solidair.org, woensdag, 26 november 2003, 9u09:

"De PVDA met de enquête 'laat je stem horen', die pas uit de startblokken is gekomen…

Jan Hasaers. De enquête komt voort uit de balans die we opmaakten van de voorbije verkiezingen. … Veel partijleden oordelen … dat we ons veel meer moeten bezig houden met de dagelijkse problemen van de mensen.

Op basis van die kritiek stelden we een lijst op met vijftien à twintig problemen die ons het belangrijkst lijken. …vragen we de mensen wat voor hen de drie belangrijkste thema's zijn uit de lijst die wij voorstellen. Ze mogen er zelf nog andere bijzetten. Anderzijds vragen we wat hét hoofdprobleem is, voor elk van die thema's. …

Wie kan er meedoen met de enquête?

Jan Hasaers. We hebben het eerst gevraagd aan onze leden, tijdens de jongste algemene vergaderingen…. We leggen de enquête ook voor aan de leden die niet naar de vergadering konden komen. Velen van hen willen de enquête ook laten invullen door hun collega's of buren. We geven ze ook aan onze sympathisanten, aan mensen met wie we vaak samenwerken, zoals medewerkers van 11.11.11 of andere organisaties. … "

De balans van de verkiezingen van 18 mei 2003 was er één opgesteld door de PVDA-LEIDING, weliswaar op basis van "talrijke kritieken en voorstellen" van partijleden en ook sympathisanten. Zo verklaart de PVDA-leiding dat ze RECHTSTREEKS "HONDERDEN verslagen en rapporten en nota's" kreeg. Ze waren NIET het resultaat van een werking van het democratisch centralisme dat vast wordt gelegd in de werking van de ORGANISATIE-structuur, waarbij een hogere leidingsniveau de rapporten en verslagen van eenheden van een lager niveau bespreken en verwerken, waarna de rapporten van de eenheden op dat hoger leidingsniveau door het nationale leidingsniveau worden besproken en verwerkt. De verwerking, voorlopige besluiten worden dan weer besproken en verwerkt in omgekeerde richting.

Zo moeten de basisleden maar aannemen dat volgens de PVDA-leiding : "het grootste deel van die rapporten in eenzelfde richting gingen": en dat was dan de basis van haar VERKIEZINGS-balans…

De besluiten toen waren nog NIET bekrachtigd door een congres. Een van die besluiten van de toenmalige PVDA-leiding was de enquête "Laat je stem horen" te houden. De partijleden hebben zich hierover in een congres NIET kunnen uitspreken. Trouwens is de NIEUWE LEIDING van de PVDA, in 2004 tot stand gekomen na de interne problemen die voortkwamen uit de verkiezingen, NIET verkozen of zelfs maar bekrachtigd door een CONGRES. Om zich een "democratisch" tintje te geven spreken de kaders op 7 oktober 2005 van "provinciale CONGRESSEN" die de zichzelf in 2004 benoemde leiding -"een opdracht gaven".

Er was een verkiezingsbalans, opgemaakt door een fractie binnen de leiding van de PVDA, in 2003.

Er werd besloten tot een partijvernieuwing in 2004 (dixit Peter Mertens)

Één van de besluiten was: komen tot een programma waarmee in de eerste plaats gescoord kon worden bij de verkiezingen en dat eindelijk zou leiden tot verkozenen.

De partij zou NIET meer prioritair gericht worden op de voorbereiding van de revolutie (het doen uitgroeien van massabewegingen en klassenstrijd zowel in aantal als in bewustzijn)

Dit was echter tot dan toe het eensgezinde besluit van ALLE LEDEN en nog herbevestigd op het vijfde congres in 1995.

Toen waren alle leden nog meebeslissend, dit tot in 2001 toen op de tweede zitting van het zevende congres er nieuwe statuten werden opgesteld.

Deze nieuwe statutaire situatie werd gebruik voor een manipulatie door de een fractie binnen de leiding.

Door een grote uitbreiding met RAADGEVENDE leden kwam het tot een meerderheid van raadgevende leden ten opzichte van beslissende leden op de algemene ledenvergaderingen. Op die algemene ledenvergaderingen werden beslissende keuzes gemaakt voor een nieuw ACTIE- programma. Ook de keuzes van "5000 gewone Belgen" (dixit Peter Mertens) waren belangrijker dan de keuzes die de eigenlijke BESLISSENDE leden, die ooit overtuigd lid waren geworden van een revolutionaire communistische partij, eventueel zouden maken. Het was gewoon "meerderheid tegen minderheid". De mogelijke keuzes werden dan nog beperkt. De leiding stelde een lijstje op van mogelijkheden, in de vorm van een geprepareerde "enquête".

Het eerste resultaat: een werking als die van een reformistische partij, vooral gericht op het behalen van goede resultaten in verkiezingen.

Het tweede resultaat: een reformistisch programma gericht op het kunnen scoren in verkiezingen.

Die twee resultaten die reeds bereikt waren in 2004, vormden de "de opdracht" (dus met terugwerkende kracht…) die "provinciale congressen" dan mochten geven aan een in 2004 zich zelf benoemde leiding.

Zo kreeg de enquête het "opgelegde"doel, "gesteld door de balans van de verkiezingen":

zoeken naar een oplossing voor de strijd om VERKOZENEN te halen bij verkiezingen.

Zo kwamen er dus:

"…kritieken van leden op de enquête zelf…

Jan Hasaers. …Er zijn twee grote aspecten, waar ik helemaal akkoord mee ga. Ten eerste zijn we met de enquête begonnen toen de partij nog niet klaar was met het bilan over de fouten uit het verleden waar we na de verkiezingen mee startten. …

De tweede kritiek is dat we de enquête en ook de nieuwe busfolder gemaakt hebben zonder de leden erbij te betrekken, …"

Maar om "de mensen" mee te krijgen "in de strijd die we voeren" (verkozenen halen) moet de partij overeenkomstig de balans van de verkiezingen van 18 mei 2003 weten waar de mensen over verontwaardigd zijn, en onder welke problemen, opgeworpen door het kapitalisme, de werkers en progressieven het meest lijden?

En hierbij is de enquete…

" Jan Hasaers. … één instrument, niet het enige. …

Maar je moet de mensen wel meekrijgen in de strijd die we voeren. En vermijden van ons overal in storten zonder iets te verankeren en zonder onze banden met de mensen blijvend te versterken. De enquête is daar een goed middel toe. …

Waarom vraagt de enquête alleen wat de problemen zijn en niet wat de mensen denken over bepaalde eisen?

Jan Hasaers. … beginnen met de problemen goed te onderscheiden, ook de manier waarop de mensen die formuleren. Dan moet je peilen naar de oorzaken die aan die problemen ten grondslag liggen. Pas daarna kun je zien hoe je daar een oplossing kunt voor vinden, welke eisen je naarvoor moet schuiven...

… We voorzien ermee te stoppen eind januari. Daarna komen er in alle plaatselijke partijafdelingen discussies over de resultaten van de enquête en dan volgt een voorstel over de inhoud en de instrumenten voor de kiescampagne. Dat voorstel wordt bediscussieerd op de algemene ledenvergaderingen. …"

Bewust of onbewust is Jan Hasaers, toch ook een NATIONAAL kader, medeplichtig aan de manipulatie van héél de partij zoals die toen van start ging.

Lees verder in volgend artikel.

zaterdag 16 februari 2008 PVDA in 2008(4):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Solidair.org (december 2003) leert ons dat ongeveer 15% van de resultaten van de enquête tot stand zijn gekomen via een "aangepaste versie van de enquête" via internet en telefoon.

Van uit een lijst van door de partij-leiding opgesteld lijstje kon een uitgezochte steekproef van het mogelijk kiespubliek van de PVDA hun drie HOOFD-problemen kiezen.

En zo kunnen we lezen in het Actie-programma opgesteld en uitgewerkt, in september 2004 (te downloaden op pvda.be), door "Jo Cottenier, Herwig Lerouge en Jan Hasaers, namens het Politiek Bureau van de PVDA" :

"Elk gezin heeft zo zijn eigen zorgen. Toch zijn er duidelijk een drie-tal grote gemeenschappelijke problemen. Werk,gezondheidszorg en belastingen zijn de drie prioriteiten die uit onze bevraging komen. Van november 2003 tot februari 2004 vulden 3.686 mensen ons enquête-formulier ‘Laat je stem horen ’in. We wilden het weten. Want wij maken ons zorgen over uw zorgen.

Een derde van de ondervraagden kruiste ‘werk vinden is moeilijk ’aan als hun grootste probleem,vooral jongeren.‘Zonder werk is het moeilijk om te starten in het leven ’,zegt een getrouwde spoorbediende uit Charleroi. Van al die werklozen in België zijn er wellicht nog velen die er zo over denken. Oudere werknemers vrezen dat de regering hen zal verplichten langer te werken. En ook ‘het gebrek aan werkzekerheid ’ scoort hoog. Jong en oud vindt vast werk vinden én houden dus belangrijk.

Twee op de vijf vindt de geneeskundige zorgen te duur.‘Prijzen medicatie te hoog. Kosten hospitalisatie te hoog. Erelonen te hoog. Afschaffen!’ zegt een Wilrijkse arbeider uit de privé kort en bondig. De klachten zijn begrijpelijk. Voor medicamenten,ziekenhuis en specialisten moeten we steeds meer uit eigen zak betalen. Zo ’n 40 miljard euro per jaar. Dat is zowat het bedrag dat de patroons niet meer aan de sociale zekerheid hoeven bij te dragen.

Eén op de vier vindt dat wij te veel belastingen betalen en de grote fortuinen te weinig. Het zijn vooral de taksen op vuilniszakken, huisvuil-ophaling,parkeren of riolering die de mensen dwarszitten.‘Je betaalt alles dubbel,via belastingen en via je bijdrage in de reële kostprijs ’,zo vindt een werkende moeder. Velen zijn het beu dat de lasten steeds op onze schouders gelegd worden,terwijl de grote fortuinen niet belast worden."

Deze volgorde: "werk, gezondheidszorg en belastingen" wordt dan weer omgegooid voor het tot stand komen van het VERKIEZINGS-programma (ook te downloaden op pvda.be). Dit wordt weer verantwoord door een bevraging van "5000 gewone Belgen." Zo zegt op "18 april 2007. Namens PVDA+, Peter Mertens" in het VERKIEZINGS-programma:

"De partijvernieuwing die sinds 2004 is ingezet, wil van de PVDA een meer bevragende partij maken. Wij hebben 5.000 ‘gewone Belgen’ bevraagd. Welke punten op het werk, in de wijk, zijn belangrijk? Welke zaken moeten het snelst aangepakt worden?

De weerslag van die bevraging leest u in de 25 punten van dit programma. Het zijn 25 punten waar de federale regering iets mee kan doen.

Vijf grote punten springen eruit. Vooral daarmee gaan we de kiescampagne voeren:

1. Geneesmiddelen kunnen 50 tot 90 % goedkoper door het kiwimodel. Gratis naar de huisarts, zoals bij Geneeskunde voor het Volk.

2. De energiefactuur van de gezinnen kan 20 % goedkoper.

3. 550.000 werkzoekenden, waarom dan langer werken? Een vaste job voor iedereen.

4. De aarde vrijwaren voor toekomstige generaties. Laat de grootste vervuilers de zwaarste lasten dragen.

5. Een belasting op de grote fortuinen: een kwestie van sociale rechtvaardigheid."

Peter Mertens spreekt niet meer van "verkiezingsbalans" maar van "partijvernieuwing". Die vernieuwing is dan wel OPGELEGD aan de hele PVDA. Hierover heeft geen congres zich uitgesproken… OOK niet over het leiderschap dat Peter Mertens in de PVDA is toegevallen in 2004…. Het weze duidelijk: het gaat NIET om een programma in de STRIJD om maatschappelijke veranderingen, maar om een programma "waar de federale regering iets mee kan doen"…hiertoe aangezet door de eventuele VERKOZENEN van de PVDA?

Maar goed: de HOOFDPROBLEMEN zijn bepaald; nu moeten de overeenkomstige PROGRAMMA-punten nog worden geschreven.(zie volgend artikel)

zaterdag 16 februari 2008 PVDA in 2008(5):"Hervorming eerst, niet socialisme"

De PVDA oefent in populisme

Vanuit een lijst opgesteld door enkele PVDA-kaders kon een uitgezochte steekproef uit het mogelijk kiespubliek van de PVDA hun drie HOOFD-problemen kiezen. Nu worden er door de werkgroep Jo Cottenier, Herwig Lerouge, Jan Hasaers vanuit een kwantitatieve studie van de resultaten van de enquête een lijst van Vijf doelstellingen opgesteld die een zo goed mogelijke verwoording zijn van de vijf belangrijkste problemen die uit de enquête komen. Hiertegenover worden dan later aantrekkelijke en toegankelijke "programmapunten" gesteld. Een goede oefening in populisme….

Op Solidair.org, dinsdag, 24 februari 2004, schrijven Jo Cottenier en Peter Mertens:

"De PVDA legt vijf doelstellingen voor: Eérst de mensen, niet de winst

De regering kondigt voor na de verkiezingen maatregelen aan die de mensen op verscheidene terreinen zwaar zullen treffen. Wij hebben u vijf doelstellingen beloofd maar eigenlijk krijgt u er 5+. Die + komt van de 2.766 antwoorden die we binnenkregen op onze enquête Laat je stem horen ! Het is de vraag naar een meer rechtvaardige belasting waardoor u aan koopkracht wint.

Vanaf volgende week hernemen wij de doelstellingen en gaan we in op uw vragen en opmerkingen. Alle kritieken en meningen zijn van harte welkom. Zo kunnen we de doelstellingen aanvullen en verbeteren. Die herwerkte versie zullen we voorleggen aan de provinciale bijeenkomsten van de PVDA-leden op het einde van maart waar het definitief programma goedgekeurd wordt waarmee de PVDA naar de verkiezingen trekt.

Een verkiezingsprogramma dat ook een strijdprogramma zal zijn tegen de antisociale plannen van de regering. …

Doelstelling 1: Volwaardig werk voor iedereen | Een job op mensenmaat."⁴

Waarom blijkt "werk" de voornaamste bezorgdheid te zijn?

Herinner je dat de enquête is opgesteld als volgt:

" We stelden een lijst op met vijftien à twintig problemen die ons het belangrijkst lijken. We vragen de mensen wat voor hen de drie belangrijkste thema's zijn uit de lijst die wij voorstellen. Ze mogen er zelf nog andere bijzetten. Anderzijds vragen we wat hét hoofdprobleem is, voor elk van die thema's."

Dus de mensen kunnen het belangrijkste probleem maar bepalen aan de hand van een vooraf opgesteld lijstje…

In feite geven de mensen aan wat elke marxist eigenlijk al zou moeten weten: Om te kunnen leven, om zoveel mogelijk menswaardig te kunnen leven en een bestaan te kunnen betalen waarin je je op zijn minst een beetje kan ontplooien, moet je, als je geen kapitalist bent, JE ARBEIDSKRACHT VERKOPEN. Als er genoeg VRAAG is naar arbeidskrachten, dus genoeg WERK, dan kan je je arbeidskracht wellicht aan een hoger arbeidsloon verkopen. (Via collectieve klassenstrijd kan er een hoger gemiddeld arbeidsloon afgedwongen worden).

Is er veel werkloosheid, dus weinig WERK, dan resulteert dit in een VERLAGING van het arbeidsloon. Het kapitalisme, in het stadium van imperialisme, is in een chronische overcapaciteitscrisis. De concurrentie inzake markten, grondstoffen wordt steeds grimmiger en leidt via "lokale" oorlogen naar een wereldomvattende oorlog. Er wordt een concurrentie binnen de arbeidersklasse opgewekt (werkloosheid, "globalisering" van de arbeidsmarkt) die het gemiddeld arbeidsloon naar beneden duwt.

Om de collectieve behoefte binnen de arbeidersklasse naar een menswaardig bestaan te kunnen realiseren is er maar één oplossing: omverwerping van het kapitalisme, onteigening van de kapitalisten en opbouw van het socialisme.

Een oplossing voorspiegelen binnen het kapitalisme (in dan nog een héél klein deelgebied - België- van een grote zich ontwikkelende kapitalistische STAAT, de Europese Unie) is boerenbedrog en reformisme.

Jo Cottenier en Peter Mertens zien het echter zo:

"De PVDA pakt met zijn eerste doelstelling beide problemen(werkdruk en slechte arbeidsomstandigheden erbij nemen, om toch de job te behouden en alles willen doen om ondraaglijk ritme en stress te verminderen). aan: volwaardig werk voor iedereen, met een job op mensenmaat.

Daarvoor zijn volgende drie maatregelen nodig:

Minder afdankingen

Er moeten dwingende sancties komen tegen patroons die beloftes niet nakomen. Bij elke toekenning van subsidies moet er een tewerkstellingscontract zijn, plus volledige toegang tot de economische en financiële informatie van de ondernemingen en van de financiële groepen waartoe ze behoren. Dat maakt een einde aan het dumpen van arbeiders en bedienden als men ze niet meer nodig heeft. Daarom steunen we het wetsvoorstel-Decroly, dat een halt wil toeroepen aan de willekeur van de patroons. Patroons kunnen niet afdanken zonder eerst vervangende arbeidsplaatsen voor te stellen.

Herverdeling van de beschikbare arbeid

Het is absurd dat mensen die werken, kapot gaan onder de werkdruk terwijl duizenden jongeren géén werk vinden. De oplossing ligt voor de hand: het herverdelen van de arbeid. Dat wil zeggen: in alle sectoren de 36-urenweek met loonbehoud invoeren en in alle ondernemingen met meer dan honderd werknemers de vierdagenweek ­ telkens met evenredige aanwervingen. …

Een openbaar Fonds voor Tewerkstelling

Er bestaat vandaag al een "sluitingsfonds", dat premies betaalt aan afgedankte werkers. De PVDA stelt voor dat sluitingsfonds om te bouwen tot een Fonds voor Tewerkstelling.

Als openbare instelling heeft het Fonds voor Tewerkstelling twee taken:

Het fonds moet zorgen voor de controle op de opgelegde verplichtingen. … De patroon die een tewerkstellingscontract niet nakomt, wordt gesanctioneerd. De patroon die wil afdanken, moet eerst alternatieve werplaatsen voorstellen, zoniet wordt hij beboet.

Het fonds moet zorgen voor de herverdeling van de arbeid en het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen. Het moet onder democratische controle staan en de bevoegdheid hebben om openbaar initiatief te nemen.

Het Fonds moet gefinancierd worden door vier bronnen:

- door een strikte toepassing van de vennootschapsbelasting. Kapitaal moet minstens even hoog belast worden als arbeid, dit is een effectieve aanslagvoet van 30% op KMO's en 40% op grote ondernemingen.

- door het bestraffen van alle bedrijfsfraude, alle constructies van fiscale ontduiking bij bedrijven en banken. Uitzonderingsregimes zoals de coördinatiecentra ­ die een aderlating van 2 miljard euro per jaar betekenen voor de staat ­ moeten verdwijnen.

- door een eenmalige taks op de financiële sector, die nu vegeteert op de industrie; door een lage maar permanente taks op financiële stromen en speculatie.

- door de boetes van patroons die zich niet aan hun verplichtingen houden. "⁵

"Een wet tegen afdankingen" komt er niet door een strijdbeweging op de been te roepen voor "een wet tegen afdankingen".

"Minder afdankingen door een herverdeling van de arbeid" komt er niet door een strijdbeweging op de been te roepen met als strijd-ordewoord "in alle sectoren de 36-urenweek met loonsbehoud en met evenredige aanwervingen".

Minder afdankingen en MEER arbeidsplaatsen door een "Fonds voor tewerkstelling" komen er niet door een strijdbeweging op de been te roepen die dit als inzet voor de strijd te neemt.

De kapitalisten zullen maar geneigd zijn om "minder af te danken", "de beschikbare arbeid her te verdelen" en "werkplaatsen voor te stellen voor degenen die zij willen afdanken" als zij geconfronteerd worden met een hardnekkige strijd en woedende strijdvaardige volksmassa's die strijden voor een menswaardig leven, tegen armoede, en tegen de eenzijdige verrijking van de kapitalistenklasse, een strijdende massa die, doordat zij hier radicaal en voorgoed een einde aan wil stellen zeer bedreigend overkomt voor het behoud van de kapitalistische ordening. De strijdvaardigheid wordt dan in feite "afgekocht" (meestal tegelijk met het doorvoeren van genadeloze repressie tegen de "terroristische opstandelingen") door "dringende en noodzakelijke hervormingen" van het kaliber die Jo Cottenier en Peter Mertens hier nu voorstellen en waar "alle partijen" het er dan ineens "over eens zijn".

Na de opstanden in 1895 in vooral het Zuiden van België, waarbij zeker 28 arbeiders gedood werden door de politie en duizenden arbeiders en syndicalisten emigreerden naar Zuid-Amerika, omdat ze op een zwarte lijst stonden, was er "ineens" grote eensgezindheid in het Belgische parlement voor het doorvoeren van allerlei "sociale wetten". En zonder dat de werkers zelfs nog geen "eigen verkozenen" KONDEN kiezen die dit "op de parlementaire agenda" konden zetten.

Verder.

"Doelstelling 2: Personenzorg en onderwijs centraal ­ voor je kinderen, je ouders en jezelf

"De personenzorg staat centraal in het dagelijks leven van alle gezinnen van werkende mensen. …

Maar precies die openbare sectoren van personenzorg ­ de kinderopvang, het onderwijs en de bejaardenzorg ­ kampt met personeelstekort. …"⁶

Een logische maar beperkte beschrijving vanwege Jo Cottenier en Peter Mertens.

Het arbeidsloon dient nu eenmaal om alle levensnoodzakelijke waren (producten en diensten) te kopen.

De klassenstrijd is er dan ook voornamelijk op gericht om het arbeidsloon zo hoog mogelijk te maken zodat alle levensnoodzakelijke waren kunnen gekocht worden. In Europa is historisch verkregen dat een deel van het arbeidsloon collectief bijeengespaard wordt om "naar behoefte" die producten en diensten te kunnen verstrekken. In België waren dat de "patronale lasten" en een "staatsbijdrage"(zelf gefinancierd door de venootsbelasting). LEES HIEROVER IN MARXISTISCHE STUDIES nr 85, 2002 "Globalisering en gezondheid", de bijdrage van Pol De Vos.

Overal in Europa streven de monopolies ernaar om zich dàt deel van het arbeidsloon weer toe te eigenen. Hierdoor moeten de werkers meer en meer, individueel en van hun verlaagd individueel loon (het is het collectief bijeengelegd en door de verschillende (lid)-staatregeringen beheerd loon, dat meer en meer door de kapitalisten terug toegeëigend wordt) hun levensnoodzakelijke producten en diensten (zoals personenzorg ) KOPEN.

Naarmate het arbeidsloon verlaagt (of het algemeen prijzenpeil verhoogd) worden voor steeds meer werkers die nochtans levensnoodzakelijke producten en diensten onbetaalbaar.

Daarbij worden die levensnoodzakelijke producten en diensten geleverd door ook steeds meer groter wordende monopoliebedrijven (bijvoorbeeld ziekenhuizen die samensmelten onder één holding). Die levensnoodzakelijke producten en diensten worden "geproduceerd" door werkers in die bedrijven; de winsten zijn voor de kapitalisten.

Er is maar één oplossing: onteigening van de kapitalisten en de uitbouw van een socialistische planeconomie die produceert naar behoefte, ter vervanging van de kapitalistische WAREN-economie die produceert voor een koopkrachtige vraag.

Jo Cottenier en Peter Mertens kiezen voor een oplossing binnen het voortbestaan van die kapitalistische waren-economie:

"De PVDA wil centraal investeren in de publieke personenzorg. In plaats van nog eens 800 miljoen euro patronale bijdragen af te schaffen, stelt de PVDA voor dat de staat zelf investeert in nieuwe arbeidsplaatsen. …Het geld dat de staat cadeau geeft aan de patroons, veel meer arbeidsplaatsen opleveren als de overheid de openbare ondernemingen zou versterken.

Wij willen uitbreiding van het personeelskader in de sector van de personenzorg (ziekenhuizen, bejaardentehuizen, kinderopvang, geestelijke gezondheidszorg, medische en niet-medische thuiszorg) en in het onderwijs.

De formulering van de twee prioritaire keuzes vanuit het problemenlijstje opgesteld door de PVDA-kaders zijn gegeven.

In het volgend artikel bespreken we de formulering van "Doelstelling 3".

zondag 17 februari 2008 PVDA in 2008(6):"Hervorming eerst, niet socialisme"

“Werk, gezondheidszorg en belastingen” bleken de prioritaire keuzes te zijn binnen het problemenlijstje opgesteld door PVDA-kaders Jan Hasaers, Jo Cottenier en Herwig Lerouge.

Zij willen nu vijf doelstelling voorleggen waarover iedereen dan weer zijn mening kan geven. De eerste twee hebben we al gezien. Hieronder de volgende doelstelling van de genoemde PVDA-kaders:

"Doelstelling 3: Een menswaardig pensioen voor iedereen. Recht op brugpensioen"

Hier begint hun manipulatie!

Historisch gezien heeft de arbeidersklasse zelf voorzien (via het collectief bijeensparen van een deel van het arbeidsloon -in België zijn dat de sociale bijdragen EN de "patronale lasten") in het verstrekken van een vervangingsinkomen aan al die leden van de arbeidersklasse die niet (meer) in staat zijn effectief hun arbeidskracht te verkopen om zich een inkomen te verschaffen: werklozen, gepensioneerden, gehandicapten, ... Een van de redenen is dat ,als DIE mensen toch VERPLICHT zijn om werk te zoeken om toch maar een inkomen te hebben, dit een neerwaartse druk betekent op arbeidsloon en werkvoorwaarden voor de HELE arbeidersklasse.

De kapitalisten willen een neerwaartse druk op het arbeidsloon (en dus een verhoging van de uitbuitingsgraad) door beslag te leggen op het collectief bijeengespaard loon EN door het principe (terug)in te voeren voor ALLE werkers: je kunt alleen maar een individueel inkomen verwerven als je er zelf voor werkt en dus je EIGEN arbeidskracht verkoopt (en dus te kreperen als je hier niet in slaagt of als dit niet lukt aan een menswaardig arbeidsloon).

Dus door bijvoorbeeld ouderen te dwingen te werken voor hun levensonderhoud tot… ze er dood bij vallen.

Natuurlijk kunnen en mogen de werkers van hun individueel overgebleven loon, individueel voor hun ouders, voor hun eigen oude dag, voor hun werkloze of zieke familieleden betalen als ze dat willen (of nog kunnen…!)

De enige manier om die spiraal te doorbreken is: onteigening van de "onteigenaars" en de uitbouw van een socialistische planeconomie en de uitbouw van een door de arbeidersklasse gecontroleerde en beheerde staat die het collectief product van de werkers beheerd en verdeeld naar behoefte of noodzaak van investering in productie.

Onder het kapitalisme wordt een steeds groter deel van de geproduceerde rijkdom toegeëigend door de kapitalisten en een steeds kleiner deel "verdeeld" onder de werkers als individueel arbeidsloon. Onder het socialisme wordt de TOTALE geproduceerde rijkdom toegeëigend door de werkers zelf via HUN staat, De werkers verdelen, via hun staatsapparaat, die door hen zelf geproduceerde rijkdom, al naargelang de collectieve behoeftes en noodzakelijke investeringen, waarna de rest als individueel arbeidsloon verdeeld wordt (volgens het criterium "al naargelang het gepresteerde werk", een criterium die door de staat van de werkers zelf concreet zal worden uitgewerkt)

Jo Cottenier, Peter Mertens en Co hebben het over maar één soort vervangingsinkomen voor één soort werkers die zich niet meer beschikbaar kunnen stellen voor de arbeidsmarkt: de pensioenen voor de oudere werkers.

"… De PVDA legt volgende drie maatregelen voor om het respect voor de ouderen te herstellen:

Een menswaardig pensioen voor iedereen, zonder privatisering

Met het staatspensioentje kan je niet eens het rusthuis betalen. Het gemiddeld wettelijk pensioen bedraagt slechts 31,5% van het gemiddeld brutoloon. Daarom spaart één derde van de Belgen, via het werk of via de bank voor een aanvullend pensioen. De regering wil de uitkeringen zo laag mogelijk houden en zoveel mogelijk de aanvullende pensioenen promoten. Dit is de verdere ontmanteling en privatisering van de pensioenen en de sociale zekerheid. Daarom moet het collectieve systeem worden uitgebouwd en veilig gesteld door het garanderen van een tijdig, menswaardig pensioen voor iedereen met volgende vier maatregelen:

- volledig pensioen na 40 jaar voor mannen en vrouwen, te nemen tussen 55 en 65 jaar. Dat betekent een serieuze verhoging van de aanvangspensioenen. …

- een minimumpensioen van 1.000 euro voor een volledige loopbaan

- de welvaartsvastheid moet hersteld worden (nu worden pensioenen alleen geïndexeerd).

Recht op brugpensioen vanaf 55 jaar, met vervanging door een jongere

Wie nog werk heeft, staat onder zware druk van ritme, onmogelijke uren, slechte werkomstandigheden en overbelasting. Wie er tussenuit wil, kan nu op wettelijk brugpensioen op 58 jaar, na 38 jaar beroepsloopbaan. De regering wil het conventioneel brugpensioen dat nu meestal tussen 55 en 58 jaar ligt verlengen tot 60 jaar! De brugpensioenregeling wordt al tientallen jaren gebruikt om afvloeiingen te realiseren bij herstructureringen en sluitingen. De regering wil dit zoveel mogelijk beperken. Als de werkdruk kleiner was, zouden automatisch meer mensen aan het werk blijven. En als de bedrijven minder afdankten, was er ook geen probleem met de "activiteitsgraad". …

De PVDA eist het recht op brugpensioen vanaf 55 jaar, met verplichte vervanging door een jongere.

Betaalbaar door het herstel van de patronale en staatsbijdrage

De tijdbom onder de sociale zekerheid is niet de vergrijzing maar de afbouw van de patronale bijdragen. De patronale bijdrage is eigenlijk een werknemersbijdrage, ze maakt deel uit van het indirecte loon. In 2004 wordt op die manier voor 4,4 miljard euro loon in beslag genomen door het patronaat. De eerste voorwaarde voor een leefbare sociale zekerheid is de stopzetting van elke verdere vermindering van de patronale bijdragen. Daarna kan een uitdoving van die verminderingen worden gepland.

De staatstussenkomst is door tien jaar blokkering tot een dieptepunt gedaald. Dit was alleen mogelijk door ook de uitkeringen te blokkeren (geen welvaartvastheid) en door andere mechanismen om de uitgaven te beperken. De vergrijzing moet worden opgevangen door een drastische verhoging van de staatsbijdrage. Dit kan zonder problemen door een jaarlijkse vermogensbelasting van 1% op de vermogens boven 400.000 euro en van 2% boven de 600.000 euro.

Het geld moet gebruikt worden om:

- op snelle wijze de staatsschuld af te bouwen. Wat niet langer moet betaald worden aan intrest moet in het "Zilverfonds" worden gestort als provisie voor de periode 2010-2030 (babyboom).

- de pensioenen te verhogen.

- de financiering van nieuwe noden en uitgaven te bekostigen.

Dit veronderstelt de aanleg van een vermogenskadaster en de opheffing van het bankgeheim, maatregelen die onontbeerlijk zijn om een efficiënte strijd tegen de fiscale fraude te voeren. "⁷

Niets over herstel tot de oorspronkelijke staat van patronale bijdragen of desnoods een VERHOGING ervan (en dus een VERHOGING van het arbeidsloon en zo een VERLAGING van de uitbuitingsgraad - de algemene inzet van de klassenstrijd onder het kapitalisme!)… Gewoon een "stopzetting van de vermindering" wordt er geëist.…

De verlaging van de staatsbijdrage die parallel loopt met de verlaging van (en de verlaging van de EFFECTIEVE INNING van) de venootsbelasting, wordt niet gecounterd met een PRIMAIRE eis tot HERSTEL van de OORSPRONKELIJKE venootsbelasting (was dat, nog in 1979, niet 49% van de winst voor belasting?)

In plaats daarvan komt de populistische eis voor VERMOGENSBELASTING. Ontlopen de vestigingen van MULTINATIONALS en "rijke Belgen" á la Albert Frére, die wellicht weinig EIGEN VERMOGEN in België hebben, zo niet de dans?

Revolutionair programma is iets anders, dunkt me….

In een volgend artikel bekijken we de nog doelstelling 4, 5 … en 5+

zondag 17 februari 2008 PVDA in 2008(7):"Hervorming eerst, niet socialisme"

We gaan verder met…

"Doelstelling 4: Betere en goedkopere openbare diensten, een echt vervoerbeleid voor iedereen …"

De PVDA komt op voor efficiënte en goedkope openbare diensten. De beslissingen in die sectoren moeten een rode draad hebben: die van dienstverlening aan de bevolking en niet die van de rendabiliteit. Dat is de reden waarom de PVDA terug wil naar zuivere overheidsbedrijven, volledig in handen van de staat en onder reële controle van de gemeenschap. De werkende mensen moeten inspraak hebben in de aanduiding van de bestuurders. Al de mensen die in de openbare diensten werken, moeten hetzelfde statuut en dus dezelfde rechten hebben. Die politiek moet in de eerste plaats van toepassing zijn in de sectoren die nu in de vuurlijn liggen van de privatisering: de spoorwegen en de post."⁸

Hoe ga je hier toe komen? Hoe ga je een staat die in handen is van de kapitalisten hiertoe DWINGEN? Door een opstand die het privé-bezit van de productiemiddelen in vraag stelt en die een staat nastreeft die gecontroleerd wordt door de werkers. Zo'n werkers-staat kan uiteindelijk dan de onteigende privé-bedrijven in staatsbedrijven onderbrengen en een socialistische planeconomie (naar behoefte en niet in functie van koopkrachtige vraag) doorvoeren.

Met dit schrikbeeld voor ogen zullen de kapitalisten TOEGEVEN "naar een dienstverlening aan de bevolking en niet die van de rendabiliteit" (als de winst realisatie -weliswaar dan niet de MAXIMALE winst maar toch altijd nog WINST -op basis van de uitbuiting van de arbeidskracht maar gehandhaafd blijft) en "naar zuivere overheidsbedrijven onder reële controle van de gemeenschap" (hoe gaat dat met een STAAT in handen van de kapitalisten? ) … en over welke staat hebben we het dan? Is de natie België, DE staat en eisen we dit in feite allemaal "eigen (Belgische) volk eerst"? Of is DE staat , de zich ontwikkelende en versterkende staat EUROPA en organiseren we AL de Europese werkers die lijden onder privatisering van het openbaar vervoer (met werkverlies en ritmeverhoging als ook hogere vervoerstarieven en slechtere dienstverlening)? En voeren we de strijd dan voor de ONTEIGENING van AL die mobiliteitsmonopolies en (tele)-communicatiemonopolies en brief- en pakjesbezorgingsmonopolies om ze onder te bengen in "door de werkers gecontroleerde" EUROPESE overheidsbedrijven?

De kwestie is: hoe verwoord je de ECHTE verzuchtingen van de werkers in de vorm van concrete strijdobjectieven die doorhéén de strijd om ze te halen het bewustzijn van de werkers het verst kunnen vormen in de noodzaak van revolutie en socialisme?… en het "toets van de praktijk" voor het voorhoedekarakter van de PVDA-kaders is dan de mate waarin zij dit slechts formeel, vaag (eigenlijk "niet haalbaar") doen of zo concreet, vergaand en radicaal mogelijk doen.

In afwachting van duidelijkheid rond de "fundamentele eis" voorlopig wat "direct noodzakelijke" eisen…met als slechts als zoveelste eis, die van "staats"- bedrijf:

"· De spoorwegen en het plaatselijk openbaar vervoer (bus en tram) uitbouwen voor een degelijke mobiliteit voor iedereen en voor een beter milieu

- De uitbreiding van het vervoer per trein en per bus kan het mobiliteitsprobleem oplossen. Om het treinaanbod met 25 procent te laten stijgen, zijn er 5.000 meer spoormannen nodig. Dat is een voorwaarde om de reizigers een behoorlijke en veilige vervoerdienst te verzekeren.

- In plaats van stations te sluiten, moeten er meer komen en moeten frequente verbindingen aangeboden worden. …

- Wij zijn voor gratis openbaar vervoer voor iedereen. Eerste fase is de vermindering met 50 procent van de tarieven. We willen dat de patroons 100 procent van het treinabonnement van de werkende mensen terugbetalen, zonder dat dit wordt uitgespeeld tegen loonsverhogingen.

- Met het oog op de veiligheid van de reizigers, moeten de werkomstandigheden van de spoormannen verbeteren en moeten er meer investeringen gebeuren voor de veiligheid.

- Het recht op mobiliteit kan alleen gewaarborgd worden als het openbaar vervoer in handen is van de staat. Zowel de bussen als de treinen, want de privé baat uiteindelijk alleen de lijnen uit die winst opbrengen. We zijn voor een nauwe samenwerking of zelfs van een fusie tussen de NMBS, De Lijn, de TEC en de MIVB, waardoor er een nationale vervoersmaatschappij ontstaat met al het personeel van de huidige maatschappijen.

- Een overheidsbedrijf mag geen melkkoe voor de privé zijn, door corruptie of inefficiëntie. Wij willen een bedrijf onder democratische controle van reizigersorganisaties en personeel.

· Een sociale Post in dienst van de bevolking

In een enquête van de PVDA onder postmannen vraagt 61,3 procent op de eerste plaats het behoud van het statuut van een openbare dienst. 60,7 procent eist het behoud van de sociale rol van de facteur. Hij/zij is dé persoon van de openbare diensten die dagelijks (5 dagen op de 7) contact heeft met de bevolking.

58,3 procent eist de definitieve aanwerving van de 8.000 contractuelen (tijdelijke contracten en uitzendkrachten). Om de overbelasting op sommige rondes tegen te gaan, eist 49 procent meer evenwichtige rondes en 48 procent wil de 42.000 huidige jobs behouden. Dat is een duidelijk verzet tegen het Géoroute-systeem dat de rondes moet reorganiseren. "⁹

"Een overheidsbedrijf mag geen melkkoe voor de privé zijn, door corruptie of inefficiëntie. Wij willen een bedrijf onder democratische controle van reizigersorganisaties en personeel". Dit is alles wat de PVDA-kaders kunnen zeggen over het KLASSEKARAKTER van een "staatsbedrijf". Tenslotte zijn de spoorwegen ooit "genationaliseerd" als een KAPITALISTISCH staatsbedrijf dus omwille van het dienen van allereerst KAPITALISTISCHE belangen.

Verder.

"Plannen van de regering

· Inzake mobiliteit en vervoer

Wij hebben een beleid nodig dat het openbaar vervoer ontwikkelt, dat openstaat voor de gebruikers en dat de milieuvervuiling, de files en de verkeersongevallen terugdringt. …

Te meer omdat de NMBS tussen nu en einde 2005 drieduizend jobs wil liquideren. Dat is nog maar de eerste fase van een herstructureringsplan dat op vijf jaar 10.000 spoormannen weg wil. De regering heeft shock-manager Karel Vinck aangeworden om de NMBS in twee aparte bedrijven op te splitsen, een voor de infrastructuur en een voor het eigenlijke vervoer. Dat is een voorwaarde voor de volledige liberalisering van het spoorwezen.

De privatisering van de spoorwegen is beslist door de Europese Unie, ze moet de winstgevende sectoren van de spoorwegen openstellen voor de grote privé-groepen.

· Inzake De Post

Ruim 8.500 postmannen moeten de komende jaren bij De Post weg, zo willen het de regering en de directie. Door het Georoute-systeem wil de directie het werk van 3.000 facteurs schrappen. …Het moet hun werk serieus zwaarder maken en verhinderen dat hij zijn sociale rol nog kanspelen. Het programma Poststation zal het werk van 1.600 mensen, vooral loketbedienden overbodig maken. Zo wil de regering de privatisering voorbereiden. De Post kan mogelijk overgenomen worden door de Nederlandse of de Duitse Post (Deutsche Post is de grootste aandeelhouder van DHL)."¹⁰

Hoewel " De privatisering van de spoorwegen is beslist door de Europese Unie, ze moet de winstgevende sectoren van de spoorwegen openstellen voor de grote privé-groepen", is het voorstel van de PVDA om te strijden om van de NMBS TERUG een (dus een BELGISCH) overheidsbedrijf te maken. Wat er in de rest van Europa gebeurd… dat gebeurd zeker op een andere planeet?

De Belgische regering zal eventueel maar, en dan nog TIJDELIJK en zeker op een VERVORMDE manier (want België is al lang een FEDERALE staat) van de NMBS "terug een overheidsbedrijf" maken als de kapitalisten in Europa geconfronteerd worden met een strijdbeweging tegen het privébezit van de mobiliteits-middelen-productie, die zich uitdeint over héél Europa, maar blijkbaar ingezet vanuit België.

Dit zullen de kapitalisten dan maar "toelaten", om die EUROPESE massastrijd tegen het GEHEEL van de privatiseringen te doen stilvallen. Dit zal dan gepaard gaan met verregaande repressie in AL de betrokken Europese lidstaten tegen die massastrijd.

Over de strijd voor het socialisme in het ACTIE-programma van de PVDA, zijn er formele formuleringen terzake. Over het VERDWIJNEN ervan in het VERKIEZINGS-programma wil ik het later nog hebben. Maar nu kan ik wel zeggen dat de PVDA-ideologen bij de formulering van de eisen inzake de maatschappelijke behoefte "mobiliteit" een mooie kans laten liggen om de CHAOS in de kapitalistische productiewijze aan te tonen, evenals het GEBREK aan enig maatschappelijk PLAN voor de productie, en de ONMOGELIJKHEID van de kapitalistische productiewijze om belangrijke maatschappelijke en sociale problemen op te lossen.

Ik heb het hier over de monopolies en hun geglobaliseerde productiesisteem van de personen-auto's voor de individuele koper (of voor "het gezin")

Het vijfde congres van de PVDA in 1995 waarschuwde al voor de formalistische manier van spreken over het socialisme en over de noodzaak van het socialisme, waar blijkbaar bepaalde kaders zich TOEN AL aan bezondigden:

"De opportunisten geloven niet dat de hoogste taken van de revolutie "realiseerbaar"zijn. Ze spreken erover voor de vorm, maar de revolutie is niet in hun concrete handelingen aanwezig. Volgens hen zal het niet mogelijk zijn de hoogste taken te verwezenlijken, men moet zich houden aan wat vandaag mogelijk is. En wat mogelijk is, is wat reeds gebeurt, hetgeen waarvoor de arbeiders nu vechten. De huidige strijd, de huidige beweging, het huidige werk is alles; het uiteindelijke doel, de socialistische revolutie is niets, is niet te verwezenlijken, bepaalt noch oriënteert het huidige werk."¹¹

Welnu, het feit dat men voor de beschrijving van het socialisme en de beschrijving van de werking van een socialistische planeconomie, voorbeelden gebruikt van de kapitalistische productiewijze van PERSONENAUTOS, is wel een enorm bewijs van het formalisme van de PVDA-kaders/ideologen Jo Cottenier, Herwig Lerouge en Jan Hasaers.

In het ACTIE-programma (als PDF-file te downloaden op pvda.be) schrijven ze:

"De nieuwste Ford Mondeo die in Ford Genk voorlopig nog van de band rolt, is stukken beter dan de eerste Ford T die 100 jaar geleden uit de fabriek reed. Nu hebben we regelbare airco, airbags en een zuiniger motor. Zo moet het socialisme van de toekomst er ook uitzien. Werk op ieders maat, een sociale airbag die je opvangt als je tegenslag hebt en een bewuster omspringen met de natuur bij het produceren.

Dacht je dat de planeconomie een uitvinding van het communisme was? Dat is ze niet. Het zijn de kapitalisten van de grote monopolies die vandaag, elke dag, elk jaar de planeconomie invoeren. Er zit meer planeconomie in de wereldwijde productie van General Motors dan in de economie van het socialistische Cuba."

Henri Ford is inderdaad de promotor van de kapitalistische massa-productie van de WAAR "mobiliteit" beschikbaar voor een KOOPKRACHTIGE vraag. Hij, of zijn zoon, gaf grote steun een andere promotor van de "Volkswagen"( de wagen voor het volk inzoverre ze KOOPKRACHT ertoe heeft)…. Adolf Hitler.

De PERSONENAUTO, te koop voor wie dat kan betalen, is juist de meest chaotische oplossing, de oplossing zonder het minste maatschappelijk plan, de voor het volk in zijn geheel, de meest ONVEILIGE, maatschappelijk de meest KOSTELIJKE, in productiewijze alsook in de vorm van het PRODUKT zelf de meest milieu-onvriendelijke oplossing voor de maatschappelijke behoefte aan "MOBILITEIT".

In een socialistische planeconomie zal het één van de eerste reconversies zijn, naar productie naar behoefte in plaats van WAREN-productie.

De groei van auto-productie-monopolies, voor auto's als WAAR, te koop voor degenen die het kan betalen, in CHINA, is één concrete aanwijzing("toets in de praktijk") van het LOSLATEN van de socialistische planeconomie daar. Maar hierover meer in mijn bijdrage in Marxistische Studies, áls dit tenminste toegelaten wordt door de redactie onder leiding van Herwig Lerouge ….(zo meende ik in oktober 2007 dat Herwig mij dat toegezegt had, maar hij schreef: "Inderdaad zullen er in een volgende nummer van Marxistische Studies reacties gepubliceerd worden op de analyse van Peter Franssen." Maar hij schreef NIET dat MIJN reactie ook gepubliceerd zou worden, hetgeen dan ook niet gebeurde…)

Dit was een lang artikel… De doelstellingen 5 en 5+ bekijken we in een apart artikel.

dinsdag 19 februari 2008 PVDA in 2008(8):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Nu de laatste doelstelling met de mogelijke programmapunten die PVDA-kaders zouden kunnen formuleren in een verkiezingsprogramma. O ja, er was nog doelstelling 5+. Hierover straks meer.

"Doelstelling 5: Toegankelijke gezondheidszorg, volledig terugbetaalde medicamenten …

De PVDA komt op voor een degelijke, gratis gezondheidszorg die toegankelijk is voor iedereen. Het geld moet komen van de farmaceutische bedrijven, de verzekeringsmonopolies en van de grote fortuinen. Gezondheidszorgen mogen geen terrein worden voor commercialisering en winstjacht.

· Een openbare ziekteverzekering die voor iedereen alle medische kosten terugbetaalt

Dat is veel beter dan hospitalisatieverzekeringen en andere steeds duurdere aanvullende verzekeringen. Het geheel van de sociale zekerheid moet geherfinanciëerd worden. De verlagingen van uw indirect loon (de patronale sociale bijdragen) moeten ophouden en de staat moet een vermogensbelasting heffen van 1 procent om heel het systeem van de sociale zekerheid e weer bovenop te helpen (zie ook Doelstelling 3, pensioenen)."¹²

Waarom niet in de eerste plaats "herstel" van de oorspronkelijke financiering door de sociale bijdragen en patronale lasten door een LOONSVERHOGING? Dit zou een directe verhoging van de KOOPKRACHT inhouden, samen met een verhoging van dat deel dat collectief bijeengespaard wordt door de werkers zelf om een gezondheidszorg "naar behoefte" te kunnen financieren?

Nee in plaats van zo'n loonsverhoging ( "de verlaging van patronale lasten moet alleen maar stoppen…") stelt men de populistische en uiterst dubieuze "vermogensbelasting" (zie doelstelling 5+) voor.

"· Medicamenten tegen een redelijke prijs en volledig terugbetaald in geval ze voorgeschreven zijn

Zoals in Nieuw-Zeeland, waar de overheid maar enkele medicamenten per categorie toelaat, gekozen na een openbare aanbesteding. …Als dat systeem in België wordt toegepast, dalen de gemiddelde uitgaven voor medicamenten met 100 euro per patiënt en per jaar. Voor de invaliditeitsverzekering wordt de besparing geschat op 1,6 miljard euro, waarmee er geld vrijkomt voor de noden van de patiënten (terugbetaling, wegwerking van wachtlijsten voor mindervaliden) en voor het verzorgend personeel (meer jobs, betere werkomstandigheden en een beter loon).

· Stop elke vorm van commercialisering in de sectoren van de volksgezondheid

Zoals in Antwerpen gebeurt met de fusie van acht openbare ziekenhuizen in een 'ziekenhuisholding', beheerd door managers uit de privé. Zoals in de non-profitsector waar de dienstencheques de sector openstellen voor de commercialisering van de zorgverlening, door volwaardige jobs te vervangen door uitzendarbeid. …

· Uitbreiding van de gratis en kwaliteitsvolle geneeskunde zoals toegepast door Geneeskunde voor het Volk en andere wijkgezondheidscentra

Via een contract met een medische praktijk, aan wie het ziekenfonds een vast bedrag betaalt per maand en per verzekerde, kunnen de patiënten altijd beroep doen op de nodige verzorging. Zonder betaling en zonder paperasserij. Dit abonnementssysteem dient te worden uitgebreid. Zowel voor huisartsen als de ziekenhuizen en specialisten.

Plannen van de regering

De meeste patiënten betalen steeds meer, onder meer door de nieuwe verhoging van het remgeld.

De regering …(wil)…een diepgaandere hervorming van de gezondheidszorg … realiseren en de veroudering van de bevolking met maatregelen op … vangen. Ook hier evolueren we naar een systeem met een minimale bescherming (de maximumfactuur) en aanvullende verzekeringen (hospitalisatieverzekering, zorgverzekering in Vlaanderen): een geneeskunde met twee snelheden. En dat terwijl de regering niets doet tegen de farmaceutische bedrijven."¹³

Dus voor de goede verstaander: de realisering van "het kiwimodel" houdt TEGELIJK met de invoering van de wet op openbare aanbesteding voor medicamenten, OOK IN :

"1,6 miljard euro voor de noden van de patiënten (terugbetaling, wegwerking van wachtlijsten voor mindervaliden) en voor het verzorgend personeel (meer jobs, betere werkomstandigheden en een beter loon)."

Want een wet erdoor kunnen krijgen die 1,6 miljard oplevert, betekent NIET dat de regering die 1,6 miljard AUTOMATISCH en zonder strijd ze voor die bovenvermelde zaken gaat gebruiken….

Hoe kom je tot maatregelen in een klein deelgebied van een grote Europese Staat tegen Europese (nee geglobaliseerde ) farmaceutische bedrijven? In ieder geval niet door het opleggen aan een op te richten strijdbeweging van het strijdordewoord "invoering van het kiwi-model"! (zie gelijkaardige argumentatie in de bespreking van "doelstelling 4é)

De PVDA-ideologen spiegelen zich aan de Belgische Werklieden Partij

In feite trekken de PVDA-ideologen de historische lessen van hoe de stemmenwinst voor de BWP ooit kon aanzwellen en hoe het aantal verkozenen sterk kon stijgen. Door met radicaal klinkende voorstellen van ordewoorden voor de reeds aan de gang zijnde opstandigheid van de werkers tegen de algemene gevolgen van de kapitalistische uitbuiting, de gevolgen van de algemene kapitalistische crisis, de gevolgen voor de werkers van de scherper wordende kapitalistische concurrentie, die uitmond in oorlogen, wisten zij uiteindelijk stemmen te winnen in de verschillende verkiezingen. Als dan schijnbaar door het harde werk van de verkozenen, maar in feite door de hete adem van de aan de gang zijnde klassenstrijd, een deel van die eigen programmapunten (een deel van het Algemeen Stemrecht, enkele punten uit "Het Plan de Man"…) konden gerealiseerd worden, leverde dat weer "Imago-winst"op voor de BWP of hun parlementairen.

Maar hoe zal een volledig "kiwimodel"zich kunnen realiseren?

Dit zal zich NIET realiseren doordat mensen stemmen voor een partij waarvan verkozenen de wet voor openbare aanbesteding op de parlementaire agenda zullen plaatsen.

Het zal zich NIET realiseren door te stemmen voor de partij die een strijd (al is het via een petitie) voor het doorvoeren van een wet op openbare aanbesteding voor medicamenten, organiseert en zelfs leidt.

Het is maar op het moment dat een volkswoede zich zal keren tegen de afbraak van resten van een gezondheidszorg ooit nog redelijk toegankelijk voor alle werkers, het voor de werkers duidelijk wordt dat gezondheid onder het kapitalisme een WAAR is, alleen te koop voor diegenen die koopkracht heeft.

De woede zal zich dan wellicht keren tegen die kapitalisten, die het duidelijkst en het meest VERDIENEN aan de "verkoop van gezondheid": de grote geglobaliseerde farma-monopolies.

Naarmate de strijd (door inwerking van bijvoorbeeld communisten, ingeplant bij de werkers) een duidelijk anti-kapitalistisch karakter krijgt, en zich verbindt met andere strijdbewegingen (bijvoorbeeld die van de postbedrijven of de vervoersbedrijven…)zal die van spontane woede zich meer en meer verheffen tot een antikapitalistische strijd.

Hier zal ook de werking en de politieke ontmaskering door de communisten ingeplant in die strijdbewegingen cruciaal zijn. Op een bepaald moment DREIGT DIE STRIJD IN DE OGEN VAN DE KAPITALISTEN dan een strijd te worden tegen het BESTAAN van het kapitalisme zelf!

Op DAT moment zal een ordewoord als "invoering van het kiwimodel" reeële kans maken ( Dirk Van Duppen zal "bondgenoten" vinden tot in de VLD toe!) omdat:

1. De kapitalisten door een beperkte toegeving op hun winstvorming (en slechts in een klein gebied van hun markt, namelijk de Belgische markt…) een kans zien om de algemene opstandigheid te luwen

2. Men toch een deel van de algemene strijdbeweging, namelijk die tegen de teloorgang van de gezondheidszorg en vooral die dan toch in BELGIË, er van af kan snijden en doen stilvallen

3. Men zo het voortbestaan van de kapitalistische ordening kan beschermen

4. Men zo de ontluikende strijd voor onteigening in Europa van o.a de farmaceutische monopolies(mede met behulp van repressie tegen de "opstandelingen" zelf) kan doen luwen

5. Men zo, ONDANKS de misschien subjectieve radicale bedoelingen van individuele vertegenwoordigers van de pseudo-revolutionairen, OBJECTIEF aan die pseudo-revolutionairen de rol kan geven van wat altijd historisch de rol van de REFORMISTEN is geweest: elke strijd die zich ontwikkelt in anti-kapitalistische richting doen OMBUIGEN naar een BEHOUD van de kapitalistische ordening

6. Het zal dan "toegelaten" worden,als "beloning" (tegelijk met een repressie tegen de actievoerders en leiders van de strijdbeweging, wellicht tegen de echte communisten onder die actievoerders en -leiders) aan de speudo-revolutionairen om in verkiezingen stemmen te winnen en verkozenen te halen.

Verder.

"Doelstelling 5+: Meer belastingen voor de rijken, minder voor de werkers "

Een radicaal klinkende eis voor … herverdeling van de geproduceerde rijkdom… en dan nog in een klein deelgebied van een grote kapitalistische staat…

Heel populistisch stellen Jo Cottenier en Peter Mertens: "Vind je het logisch dat een loontrekkende tussen de 20 en 40 procent belasting moet betalen terwijl de patroon profiteert van allerlei voordelen en uitzonderingsregels zodat de belasting op de winst slechts 1 tot 20 procent bedraagt? …

Wie wordt er bedoeld met "patroon"? De leidende Belgische afgevaardigde beheerders in afdelingen in België van multinationals? Of zijn de "patroons" dan de BELGISCHE kapitalisten: de eigenaars van Belgische familiebedrijven en Belgische KMO's?…

"· Wie meer bezit en verdient, moet meer belastingen betalen

De PVDA is voorstander van een andere belastinghervorming dan die van de regering. Een hervorming die zorgt voor een hoge belasting voor hoge inkomens en een lage voor lage inkomens. Voor de arbeiders, de bedienden en de ambtenaren die alleen hun loon of wedde hebben als inkomen, moet er een belastingverlaging komen. Om die verminderde inkomsten te compenseren, moeten er hogere belastingen komen op de hogere inkomens. Ten eerste moet er een grotere progressiviteit komen in het stelsel (een hogere aanslagvoet op de hogere inkomensschijven). Ten tweede moeten de inkomens uit fortuin op dezelfde manier belast worden als de inkomens uit arbeid. Dat houdt de samenvoeging van alle inkomens in (beroepsinkomen, roerend en onroerend inkomen) en de belasting ervan volgens een progressief tarief.

Wij willen ook een vermindering van de onrechtstreekse belasting, de BTW op goederen en diensten die levensnoodzakelijk zijn (water, gas, elektriciteit...) en op artikels die een grote omzet hebben bij jongeren, zoals cd's. Wij willen dat er einde komt aan de lawine van nieuwe gemeentelijke en regionale taksen.

· Zero tolerantie voor de fiscale fraude

De PVDA stelt voor het bankgeheim op te heffen (voor de fiscus). Er moet een kadaster van fortuinen komen. De Bijzondere Belastinginspectie die de grote fraude bestrijdt, moet meer middelen krijgen. … De grote fraudeurs moeten zwaar bestraft worden: aanslaan van hun bezit, opschorting van hun burgerrechten, gevangenisstraffen. …"¹⁴

Een vermogensbelasting in België kan alleen maar geheven worden op de BELGISCHE vermogens. De vermogens van bedrijven die een vestiging in België zijn van grote multinationals bouwen hun vermogen op BUITEN België. En niet specifiek door fraude of door kapitaalvlucht, maar door hun "globale planning van de productie" en de daarmee samenhangende kapitaalstromen.

De eisen voor rechtvaardigere belasting hebben niets met revolutie of omverwerping van het kapitalisme te maken maar stelt alleen maar een "herverdeling"vooruit.

Zo, en nu gaat er “democratisch” over deze doelstellingen gediscussieerd en beslist worden… (zie volgend artikel)

dinsdag 19 februari 2008 PVDA in 2008(9):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Door enkele nationale kaders van de PVDA werden een aantal mogelijke programmapunten opgesteld. (zie vorige artikels) Deze kunnen nu "worden besproken" en kan eruit "worden gekozen".

Op Solidair.org, dinsdag, 2 maart 2004, schrijft Jo Cottenier:.

Reacties op Doelstelling 1 van de PVDA: Vijf denksporen voor méér en beter werk

Het debat over de vijf doelstellingen (5+) van de PVDA is sterk begonnen. We brengen een voorlopig overzicht van de reacties rond Doelstelling 1, "Volwaardig werk voor iedereen". …

De reacties zijn eenstemmig: werk moet één van de belangrijkste punten zijn van het verkiezingsplatform…. De eerste vraag die veel gesteld wordt is dan: "Welke jobs willen wij?" …

Ons plan om "werk voor iedereen" te scheppen heeft drie delen: 1. minder afdankingen; 2. herverdeling van de beschikbare arbeid en 3. een openbaar fonds om banen te scheppen. Velen merken terecht op dat er ook een eis moet komen tegen de talrijke nep-contracten die jongeren als enige toekomst aangeboden krijgen. Die eis gaat in tegen de regeringsplannen want die streeft alleen naar marginale jobs, met dienstencheques, met jobs aan minimumloon. …

Waarom "minder afdankingen" vragen velen zich af, waarom niet "geen afdankingen". Het wetsontwerp-Decroly stelt dat patroons niet kunnen afdanken zonder eerst vervangende arbeidsplaatsen voor te stellen. Terecht wordt opgemerkt dat dit nog niet hetzelfde is als het weigeren van elke afdanking. Als we het ontwerp-Decroly als antwoord formuleren op de afdankingsgolf spreken we beter niet over "minder afdankingen" maar over "geen enkel jobverlies". …

Heel wat opmerkingen gaan over de voorgestelde arbeidsduurvermindering: 36 uur overal, 32 uur (4-dagenweek) in grote bedrijven. Sommigen betwijfelen of de arbeidsduurvermindering (ADV) nog "goed in de markt ligt". … Daarom stellen ze voor om eerder gewoon 5 procent of 10 procent aanwervingen te eisen als antwoord op onderbezetting en stress op het werk. …

Diegenen die wel voor ADV zijn, hebben veel vragen bij de voorgestelde formule. Voor sommigen is 36 uur veel te zwak en is alleen 32 uur met loonbehoud en evenredige aanwervingen een efficiënte eis. Maar uit grote bedrijven klinkt dan weer dat dit onrealistisch is, omdat de weerslag op de concurrentiepositie veel te groot is… De roep om ADV blijft echter aanwezig…

Een ander punt waarover de meningen uiteenlopen: met loonbehoud of met licht loonverlies op voorwaarde dat er aanwervingen komen. …

Misschien is het goed erop te wijzen dat die mogelijkheid al bestaat, namelijk de wet-Onkelinx.

"Waarom niet … voor ADV onder vorm van bijkomende vakantiedagen?" Ook dit lijkt een antwoord op de overbelasting op het werk. "…Moet in de huidige context niet de belangrijkste eis voor ADV onder de vorm van brugpensioen gezocht worden?" Het brugpensioen ligt in de vuurlijn van de regering. Ze wil de oudere werkers langer aan het werk houden om de 'activiteitsgraad' van de bevolking op te drijven. Maar de drang naar vroeger stoppen neemt even snel toe als de afjakkering en de stress in de bedrijven en kantoren: "Brugpensioen is voor veel arbeiders een medische en vitale noodzaak, zo uitgeput zijn ze." Ons verkiezingsprogramma moet vooruitkijken naar de strijd in het najaar: "Het wordt een belangrijk strijdpunt. We moeten het RECHT eisen van brugpensioen op 55 jaar en het RECHT van jongeren om hun plaats in te nemen". Hoe absurd lijkt het inderdaad om ouderen vast te pinnen op jobs terwijl jongeren op straat staan? "¹⁵

En zo wordt een grote bocht genomen om zogenaamd na "democratische discussie" te komen tot de vooropgestelde eis (waarvan men denkt dat die goed gaat klinken in de verkiezingen):. Het RECHT op Brugpensioen op 55 jaar met het RECHT van jongeren om hun plaats in te nemen. Men voegt er "geruststellend" aan toe: "Ons verkiezingsprogramma moet vooruitkijken naar de strijd in het najaar".

Dus de werkers die in het najaar de klassenstrijd doen aanzwellen zijn gewaarschuwd: dit is ook het meest VOORHOEDE-ordewoord dat de communisten van de PVDA aan de strijd willen geven, moesten zij eventueel de LEIDING daarvan verwerven.

Verder rammelt het toch wat betreft “het voorhoedekarakter” van volgende ordewoorden:

"Een openbaar Fonds voor Tewerkstelling"

…Dit voorstel vertrekt van een dubbele vaststelling. "Werk voor iedereen" kan er alleen komen als er nieuwe jobs worden geschapen. En er zijn heel wat nieuwe behoeften in de personenzorg, de kinderopvang, het onderwijs, de ouderenzorg die nu stelselmatig worden ingepalmd door de privé-sector, met zware steun van de regering. … Toch lijkt de idee van een Fonds, gefinancierd door het kapitaal, door belastingen op winsten en banken, door boetes voor gebroken beloftes en voor fiscale fraude niet erg aan te spreken. Aan de andere kant zeggen veel reacties dat we alle eisen tegen kapitaal en rijken moeten bundelen in een vijfpuntenprogramma, "met becijferde eisen die op maat zijn van de problemen".

Meer jobs in de openbare diensten

Ten slotte wijzen velen op de tegenstelling tussen de woorden en de daden van de regering…"¹⁶

Maar goed, nu volgt het grote debat… (zie volgend artikel)

dinsdag 19 februari 2008 PVDA in 2008(10):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Op Solidair.org, dinsdag, 9 maart 2004, Gaston Van Dyck interviewt Jan Hasaers en Jo Cottenier

Na PVDA-enquête, het debat over de oplossingen

PVDA-leden beslissen deze maand over centrale verkiezingseisen

"Eind deze maand brengen wij overal in het land onze leden bijeen", zeggen Jo Cottenier en Jan Hasaers van de PVDA-leiding. "Samen hakken we dan enkele belangrijke knopen door voor de kiescampagne: de lijsttrekkers, de centrale slagzin en vooral de eisen voor het actie- en kiesprogramma." …"¹⁷

Dus de enquete, de raadpleging en de diskussies op algemene ledenvergaderingen, de VERNIEUWING van de PVDA in 2004… het dient in de EERSTE plaats om te komen tot een verkiezingsprogramma, om zo goed mogelijk te kunnen scoren in verkiezingen. Dat er ook, maar secundair van "actie"-programma gesproken wordt, betekent dat de deelname aan acties zullen dienen om de eisen van het VERKIEZINGS-programma als ordewoorden in de actie te propageren, om zo het IMAGO van de PVDA als (natuurlijk logisch) "beste verdediger" van die "actie"-eisen op te poetsen… in de aanloop van alweer de volgende VERKIEZINGEN. Dit zijn truken die de BWP gebruikte, de voorloper van de BSP die weer de voorloper was van de PS én de SPA!

Verder.

Welke politieke conclusies trekken jullie uit de enquête?

Jan Hasaers. …Alle mensen die aan de enquête hebben meegewerkt en dan vooral de lezers van Solidair…hebben de drie belangrijkste problemen aangewezen die de PVDA bij de komende verkiezingen zal aanpakken. Voor die drie punten willen we concrete eisen formuleren voor de lijst PVDA+ die we bij de komende verkiezingen presenteren. De drie thema's zijn : werk, geneeskundige zorg en belastingen.

Hoe gaan jullie tot dit eisenprogramma komen? …

Jo Cottenier. Drie weken geleden stelden we in Solidair vijf doelstellingen en een hele reeks eisen voor. Verschillende basiscellen van de PVDA hebben hun bedenkingen daarover doorgegeven. Wij zijn bezig de verslagen daarvan door te nemen. In Gent vroegen ze bovendien op één week tijd 17 syndicalisten wat ze van die voorstellen vonden. De komende weken doen we hetzelfde bij syndicalisten in andere provincies. …

De 32- of 36-urenweek zien ze niet altijd zitten. Het probleem met arbeidsduurvermindering, zo zegt een militant uit de metaal, is het loonverlies en het feit dat er geen mensen bijkomen: het tempo wordt gewoon opgedreven. Er komen wel twee andere voorstellen uit de bus. Brugpensioen op 55 jaar met verplichte aanwerving van een jongere is er één van…."¹⁸

Bij de syndicalisten, dus de wettelijk bepaalde en erkende leiders van een eventuele strijdbeweging van de werkers en uit welk midden de door de kapitalisten erkende onderhandelaars zullen komen, leeft het besef dat hetgeen je als ordewoord kiest voor een strijdbeweging NOOIT het uiteindelijke resultaat van de strijd zal zijn. Ook de werkers op de vloer, die de door de PVDA voorgestelde ordewoorden zouden moeten opnemen als inzet van hun strijd (voor werk) beseffen dit.

Een "herverdeling van het werk door arbeidsduurvermindering" als inzet van de strijd zelf, door het als uiteindelijk strijdobjectief zelf te nemen, leidt naar, uiteindelijk toegeven (na eventueel uitputtende strijd )op een arbeidsduurvermindering met meer ritmeverhoging dan dat er aanwervingen zijn en een nooit volledig "loonbehoud", dus netto met loonVERLIES.

Een ander voorstel van de PVDA (door Jo Cottenier in een Marxistische Studie op voorhand al uitgewerkt) is dan "beter". Bij een strijd met als inzet "BEHOUD van de mogelijkheid om op 55 op brugpensioen te gaan, met een aanwerving van een jongere" kan men niet veel verliezen. De reeds zich voltrekkende uitholling van het brugpensioen kan er op zijn minst mee worden vertraagd.

En op een eventueel als (onderhandeld )resultaat van de strijd kan men alleen maar winnen: "méér behoud van de mogelijkheid van brugpensioen, eventuéél behouden op 55 jaar, al dan niet mét aanwervingen."

Zo wordt de eis met de toevoeging "met verplichte aanwerving van een jongere" niet meer een inzet voor strijd voor MEER WERK, maar om MEER VOLK (ook jongeren) in strijd achter die eis (tot BEHOUD van de mogelijkheid om op 55 op brugpensioen te gaan ) te krijgen.

Een spontane strijdvaardigheid borrelt reeds op uit de concrete bestaande toestand van verhoogde werkdruk (evenals bij problemen met aanvraag tot verlof e.d.) en wordt door Jan geformuleerd als:

"Extra aanwervingen tegen de werkdruk is een tweede voorstel…."

Verder.

"Vast werk … hoe druk je dat uit in een eis?

Jan Hasaers. In een eerste ontwerp stelden we voor de patroons bij herstructurering te verplichten afgedankte arbeiders ander werk aan te bieden. Maar dat viel niet in goede aarde. "Dat is een sociaal plan mét afdankingen bij voorbaat aanvaarden. We willen in de eerste plaats onze job houden", zeggen ons vakbondsmilitanten. "¹⁹

Een idee van PVDA-kaders voor een mogelijke initiatief van VERKOZENEN (en voor de PVDA is sinds 2004 het doel van verkiezingen: verkozenen halen) om tot een alliantie in het parlement te komen om de Wet Decroly er door te krijgen. Dit is een reformistische tactiek zoals bij de BWP, begin vorige eeuw, die een alliantie met de liberalen rond "Algemeen MEERVOUDIG stemrecht" wilden proberen te vormen. Dit wordt echter door de syndicalisten en wellicht ook geenqueteerde werkers …afgeschoten.

Verder een beschrijving door de PVDA van een reeds aan de gang zijnde strijd….

"…het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen door de overheid scoort beter. Vooral in de non-profit, de zorgsector, het onderwijs en de ziekenhuizen ziet iedereen dat de noden groot zijn. Sommigen willen ook alle interimcontracten omzetten in vaste contracten. Anderen stellen voor het aantal interims per bedrijf te begrenzen. "²⁰

Verder.

"De medische kosten doen dalen is de tweede prioriteit. Hoe gaan jullie dat realiseren? "

OPMERKING: Peter Mertens maakt daar op 18 april 2007 eigenmachtig wel de EERSTE prioriteit van!

"Jo Cottenier. Onze dokterspraktijken geven hier het goede voorbeeld. Alle dokterskosten worden terugbetaald door de ziekteverzekering. Dat principe moet toegepast worden op alle andere medische kosten. De mensen klagen vooral over de hoge facturen van ziekenhuizen en specialisten, over dure onderzoeken en medicamenten. De dokters Dirk Vanduppen en Sofie Merckx van Geneeskunde voor het Volk hebben een uitstekende petitie gelanceerd voor goedkopere medicamenten. Ze vragen dat de overheid aan de patiënt de generische volledig terugbetaalt. Die zijn 50 tot 80 procent goedkoper, zodat de ziekteverzekering minder betaalt aan de farmaceutische industrie. De ziekteverzekering moet alle medische kosten dekken en alles terugbetalen aan de patiënt.

Wie gaat dat allemaal betalen?

Jan Hasaers. Eerst toch even in herinnering brengen dat elke arbeider en bediende al een forse bijdrage betaalt aan de sociale zekerheid! De enigen die altijd minder bijdragen, zijn de patroons en de staat zelf. Het is dan ook daar dat wij de oplossing zoeken.

Een eis die aanslaat is de belasting op fortuinen boven de 400.000 euro. …De fiscale amnestie moet vervangen worden door zero tolerantie tegenover de grote fraude. In één ruk worden hier ook de banksector en de speculatie op de beurs mee verbonden. …"²¹

Een meerderheid binnen 3000 geënqueteerden koos als derde prioriteit voor een rechtvaardige herverdeling (rechtvaardig belastingsysteem). Hiervoor formuleerde men de eis tot "vermogenbelasting". Jan Hasaers komt dan met een vage argumentatie, en een slechts gedeeltelijke en verkeerde historische voorstelling van zaken. Zo wordt een historisch gegeven dat de communisten zouden moeten gebruiken om het politiek bewustzijn van de werkers te VERHOGEN, gebruikt om een populistische formulering van de eis die de leden konden kiezen voor een betere HERVERDELING om te vormen tot een eis voor "FINANCIERING van de sociale zekerheid door de invoer van een vermogenbelasting."

Hierdoor moet niet meer worden gesproken over een eis tot een DRASTISCHE COLLECTIEVE loonsverhoging opdat de werkers OPNIEUW hun sociale zekerheid ZELF kunnen betalen (zodat die "naar behoefte" - dus SCHIJNBAAR gratis, aan een ieder kan gegeven worden) EN hun koopkracht verhoogt.

Ook moet dan niet meer gesproken worden om dan TEGELIJK, het afromen van een deel van de MEERWAARDE OPNIEUW in te stellen, door HERSTEL van de oorspronkelijke vennootsbelasting op 49%, om daarmee de STAATS-bijdrage OPNIEUW in te voeren…!

Verder.

Jo Cottenier. … "Het probleem zijn vooral de ontsnappingspistes, die de 32 procent vennootschapsbelasting ontwijken. Die pistes aanpakken is beter dan de aanslagvoet verhogen" zei een van de syndicalisten. Voor de belastingdruk op de werkers heeft de enquête aangetoond dat het vooral de bijkomende taksen, zoals op vuilniszakken, huisvuilophaling, parkeerplaatsen, riolering zijn die verontwaardiging wekken. Maar ook het serieus optrekken van het belastingvrij minimum voor de laagste inkomens slaat aan…"²²

De vennootsbelasting is een belasting op WINST (oorspronkelijk in 1979 nog zo'n 49%), dus een afromen van meerwaarde. De kapitalisten gingen oorspronkelijk accoord hiermee en ook met de mogelijke financiering van de staatsbijdrage aan de sociale zekerheid ermee. In die zin was dit een indirecte en collectieve loons-VERHOGING voor de werkers in België. Minder toe-eigening van meerwaarde door de kapitalisten betekent collectief meer arbeidsloon voor de werkers.

Natuurlijk diende een ander deel van de vennootsbelasting (zoals andere belastingen) ook voor het functioneren van het staatsapparaat en de uitbouw van de -voor de kapitalistische bedrijven- nodige infrastruktuur.

De staatsbijdrage is afgeschaft…., de vennootsbelasting OFFICIEEL verlaagd… en aan de kapitalisten dan nog wettelijke mogelijkheden gegeven om ze IN DE REALITEIT nog verder te verlagen…

Het nodige inkomen voor het functioneren van de staat en voor de uitbouw van de voor de monopolies nodige infrastructuur, wordt nu meer en meer door nieuwe belastingsvormen gefinancierd die vooral dan weer de werkers treffen, en dus in feite een collectieve loons-VERLAGING betekenen.

Jo Cottenier gebruikt zijn kennis niet om het bewustzijn van de werkers te verhogen, maar om de werkers te overtuigen toch maar het beste voor de PVDA -ordewoorden te KIEZEN.

Jullie eisenprogramma is toch niet beperkt tot drie of vier eisen?

Jan Hasaers. Nee, onze partij zoekt natuurlijk voor alle problemen van de mensen een oplossing. Die vatten we samen in een volledig programma. Daarin werken we ook ons globaal financieringsplan uit.

Naast sociale thema's bevat dit programma ook onze democratische eisen, de strijd tegen racisme, vrede en oorlog, onze kijk op de maatschappij en ons socialistisch alternatief. …"

Het uiteindelijke programma zal dus "voor elk(e kiezer) wat wils" bevatten….zelfs een "socialistische alternatief"….maar dan wel geformuleerd op een manier waar het Vijfde PVDA-Congres van 1995 als volgt tegen waarschuwt:

" De opportunisten geloven niet dat de hoogste taken van de revolutie "realiseerbaar"zijn. Ze spreken erover voor de vorm, maar de revolutie is niet in hun concrete handelingen aanwezig. Volgens hen zal het niet mogelijk zijn de hoogste taken te verwezenlijken, men moet zich houden aan wat vandaag mogelijk is. En wat mogelijk is, is wat reeds gebeurt, hetgeen waarvoor de arbeiders nu vechten. De huidige strijd, de huidige beweging, het huidige werk is alles; het uiteindelijke doel, de socialistische revolutie is niets, is niet te verwezenlijken, bepaalt noch oriënteert het huidige werk."²³

Verder.

Jo Cottenier. Rond werk bijvoorbeeld moeten we een keuze maken tussen een zevental pistes … Eén van die pistes moet uitmonden in één centrale eis. Voor geneeskundige zorgen kan dat bijvoorbeeld zijn: volledige terugbetaling van medicamenten en medische kosten. Voor belastingen: taksen afvoeren, vermogensbelasting invoeren. Ook hierover zullen de leden op de provinciale conventies de knoop doorhakken. …"²⁴

Het doel is om voortaan te kunnen scoren bij verkiezingen. De politieke punten waar de hele partij-werking wordt op afgesteld moeten hierop zijn afgesteld. Door bij een steekproef van het kiespubliek te peilen wat de problemen zijn wat dat kiespubliek bezig houdt, OOK als hij moet STEMMEN, kunnen voor die problemen steeds een inslaand programmapunt gekoppeld worden. Bijvoorbeeld voor WERK: "brugpensioen op 55 met aanwerving van een jongere". Bijvoorbeeld rond kosten voor gezondheidszorg: "wet op openbare aanbesteding voor medicamenten".

Omdat het een programmapunt is van de PVDA, zullen de mensen (zo hopen Jo, Jan, Herwig en Peter) dan voor de beste verdedigers kiezen van "brugpensioen op 55 met aanwerving van een jongere" en van "de wet op openbare aanbesteding voor medicamenten"… want dat is natuurlijk de PVDA ZELF!

Jo, Jan, Herwig en Peter hebben hun lessen bij de Sociaal-democraten aan het begin van vorige eeuw goed geleerd! (ga nu naar volgend artikel)

woensdag 20 februari 2008 PVDA in 2008(11):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Demokratisch centralisme? Manipulatie en bedrog!

Een kern van verburgerlijkte kaders in de PVDA rammen de partijleden een reformistisch programma door de strot!

Om de reacties te counteren over het al dan niet “democratische” karakter van de manier om uiteindelijk te komen tot het (verkiezings-)programma en om het "wetenschappelijk" karakter van de enquête in de verf te zetten….schrijft Kris Hertogen, nationaal PVDA-kader op Solidair.org dinsdag, 6 april 2004, 11u26:

"PVDA-leden kiezen voor: Eerst de mensen, niet de winst

In het weekend van 26-28 maart kwamen overal in België de leden van de PVDA in algemene vergaderingen bijeen. Om te discussiëren én te stemmen over de centrale slogan van de kiescampagne en over de drie eisen waarmee de PVDA de verkiezingen ingaat. Eisen waarvoor de PVDA ook ná de verkiezingen wil blijven opkomen. …

De keuze van de drie hoofdeisen en de centrale slogan van de PVDA

In de enquête Laat jouw stem horen van de PVDA (zie Solidair van 10 maart 2004), hebt u met 3.686 de drie grote prioriteiten aangegeven die de PVDA in de komende maanden, tijdens de verkiezingen en in strijdbewegingen in handen moet nemen.

Op basis van die enquête en van raadplegingen van vakbondsmilitanten moesten de algemene ledenvergaderingen de knoop doorhakken over de drie hoofdeisen (die overal op de affiches komen) en over de centrale slogan van de partij (of wat communicatiespecialisten de baseline noemen).

Voor elk van de drie grote thema's (werk, gezondheid en belastingen) konden de leden ook de prioritaire eisen aangeven. Ze konden daarbij uit verschillende voorstellen een keuze maken.

We geven u hieronder de resultaten en de beste argumenten die bij de keuze de doorslag hebben gegeven in enkele van de 18 ledenvergaderingen die op verschillende plaatsen in het land plaatsvonden."²⁵

Peter Mertens verraadde het al - hij heeft het over "de partijverNIEUWING die sinds 2004 is ingezet".

Maar een raadpleging bij "5000 gewone Belgen" en een een beslissende keuze door een meerderheid van (statutair NIET-beslissende) leden op "algemene ledenvergaderingen" moeten "het resultaat van de balans van de verkiezingen" afdwingen, namelijk: de partij-WERKING afstemmen op het halen van BETERE VERKIEZINGS-resultaten en het halen van VERKOZENEN.

Dat "resultaat" is het besluit van een NIET verkozen leiding - OPGELEGD aan de BESLISSENDE leden (of wat tijdens het 5e congres in 1995 nog de in een cel georganiseerde partijmilitanten waren). Tenslotten vormen die de MINDERHEID op de ongeveer 3000 partijleden.

Over het verschil tussen BESLISSEND en RAAD-gevend lid lees de statuten van de PVDA, te downloaden op pvda.be. Zij zijn het resultaat van de tweede zitting van het Zevende Congres van de PVDA in 2001)

De VERNIEUWDE partij is de "partij van het brugpensioen en het kiwi-model". Zij staat in tegenstelling tot de "VEROUDERDE " partij "VAN DE REVOLUTIE" van het vijfde congres in 1995. Daar hebben BESLISSENDE leden wél ooit voor gekozen…. Want toen bestonden er nog geen RAADgevende leden en ook geen Algemene ledenvergaderingen waar de RAADgevende leden de meerderheid, in gestemde (BESLISSENDE!) keuzes, konden hebben.

Verder

"1. Vast en volwaardig werk voor iedereen

Recht op brugpensioen op 55 jaar met aanwerving jongere: 66%

Verplichte aanwervingen tegen werkdruk: 17%

Een vast contract voor alle interims en tijdelijken: 10%

100.000 nieuwe jobs door de overheid: 7%

…

Daar zal het na de verkiezingen om draaien. En het is ook een Europese eis. …

"Na de verkiezingen zal het vooral over de pensioenen gaan, kijk maar naar Italië." Brugpensioen ligt inderdaad in de vuurlijn van de aanvallen die de paarse regering voorbereidt, net als een aantal andere regeringen in Europa.

"Overal in Europa komen werkende mensen op straat tegen de plannen van hun regering om de loopbaan langer te laten duren. Deze eis krijgt daardoor een Europees karakter"… "²⁶

Dus de partijleden DENKEN dan nog dat ze kiezen (BINNEN het door de partijleiding voorgestelde lijstje) voor de inzet van een strijd van EUROPESE werkers TEGEN de afbraakpolitiek van de EUROPESE STAAT). Zij zijn bedrogen!

"2. Goede en gratis gezondheidszorg: een recht

Goedkope en volledig terugbetaalde medicamenten: 48%

Een ziekteverzekering die alle kosten terugbetaalt: 36%

Uitbreiding van de gratis geneeskunde: 16% ...”²⁷

Dus de partijleden kiezen (weer BINNEN het lijstje van mogelijkheden opgesteld door enkele partij-kaders) IN FEITE voor een algehele toegankelijkheid tot levensnoodzakelijke diensten. Die algehele toegankelijkheid wordt uitgedrukt door het woordje "Gratis", omdat de werkers er in feite voor betalen en betaald hebben!

Het drukt ook een verzet uit tegen het TOEËIGENEN door het Europees Kapitaal van al die vormen van hiervoor bijeengespaard collectief LOON.

BINNEN het lijstje en BINNEN het lijstje bij de TWEEDE keuze (bij alweer, voorgestelde mogelijkheden) kiest…."48% voor goedkope en volledig terugbetaalde medicamenten". Zo wordt, via het door HEM uitgewerkte "kiwi-model" , Dirk Van Duppen aangeprezen als verkozene die als bestgeplaatste "het kiwi-model" in het parlement "op de agenda zal zetten". Die 48% geven hem, SCHIJNBAAR, de opdracht: "Zet in ieder geval hoe dan ook de wet voor de openbare aanbesteding voor goedkopere medikamenten op de parlementaire agenda."

ECHTER uiteindelijk koos men voor het "kiwimodel" als model voor een beter toegankelijke en kwalitatieve gezondheidszorg. Dus moet Dirk Van Duppen TEGELIJK met het "op de parlementaire agenda plaatsen" van de wet op de openbare aanbesteding OOK de BESTEDING van het uitgespaarde geld BINNEN de gezondheidszorg "op de parlementaire agenda plaatsen". Een "overwinning", namelijk de verwezenlijking van datgene waar de RAADgevende leden of de "5000 gewone Belgen" van Peter Mertens, dan voor gekozen hebben en waarvoor men Dirk Van Duppen het eventueel vertrouwen als VERKOZENE geeft, bestaat dan wel in de realisatie van BEIDE!

"3. Minder belastingen voor de werkende bevolking, meer voor de rijken

Belasting van 1% op vermogens boven de 500.000 euro: 72,5%

Afschaffing van alle bijkomende gemeentetaksen: 10,5%

Belastingvrijstelling beneden 10.000 euro: 8,5%

Zware boetes voor grote fiscale fraude: 8,5%

De eis maakt het 'Doe de rijken betalen' concreet

"…

Het is een eis waar veel mensen achter staan. Hij bestaat al in andere Europese landen

"In België kennen we geen vermogens-belasting,in Frankrijk wel…."

"De eis vermogensbelasting kan door een breed publiek gedragen worden;… Het bestaat ook in andere Europese landen. In zo een eis durven nog heel veel mensen geloven"…

Het is een concrete eis en zeker niet te veel gevraagd

…

Het is een eis die in de vakbonden leeft

…

Vanaf 400.000 of 500.000 euro?

Op meerdere ledenvergadering ontstond er een discussie over de vraag vanaf welk vermogen de belasting van 1 procent wordt geëist. …Na discussie is wordt beslist de 1 procent vermogensbelasting pas te heffen vanaf een vermogen van 500.000 euro (20 miljoen frank). Om nog duidelijker te maken dat deze eisen alleen de grote fortuinbezitters treft en nooit een gezin van werkende mensen die na een heel leven hard sparen ook een (klein) fortuin hebben. "²⁸

De mensen kiezen in derde instantie, binnen het vooraf opgestelde lijstje van "mogelijkheden", voor een "herverdelings-eis" : een rechtvaardiger belastingssysteem. Door de PVDA-leiding wordt deze derde keuze dan nog gebruikt voor het formuleren van een voorstel waarmee andere eisen GEFINANCIERD kunnen worden.

Terwijl de leden EIGENLIJK kiezen (door middel van het woordje "gratis" en de keuze voor een EUROPESE eis tegen de afbraak van de pensioenen in heel Europa) voor een HERSTEL van de OORSPRONKELIJKE financiering (namelijk een TERUGGAVE van het LOON dat diende voor die financiering).

In plaats daarvan manipuleert de PVDA-leiding naar een POPULISTISCHE en RADIKAAL klinkende eis: VERMOGENSBELASTING.

"Centrale slogan: Eerst de mensen, niet de winst

De ledenvergaderingen moesten ook een keuze maken tussen twee oriëntaties voor de centrale slogan van de partij. Ze konden kiezen tussen "Doe de grote fortuinen de rekening betalen" en "Mensen zijn belangrijker dan winsten".

Eerst de mensen, niet de winst: 80,1%

Doe de grote fortuinen de rekening betalen: 19,9%

Een ruime slogan, die op veel meer problemen slaat dan de tweede …

"De eerste slogan stelt heel scherp en op een toegankelijke en begrijpelijke manier de vraag naar de maatschappijkeuze. Hij slaat ook op bijna alle problemen. Niet alleen op de kwestie van de verdeling van de inkomens maar ook op de arbeidsongevallen, de oorlog, de milieuproblemen"…

Die slogan verwijst naar onze maatschappijkeuze

"Eerst de mensen, niet de winst is een vlotte slogan en verwijst naar ons programma. Hij richt zich tegen het kapitalistisch systeem en hij slaat tegelijk aan bij gewone mensen"…

"Veel beter, omdat hij ook een maatschappijdebat uitdrukt. Onder het socialisme staat de mens centraal, onder het kapitalisme de winst" …

"Is Eerst de mensen, dan de winst toch niet beter dan niet de winst? Neen, dat is niet correct. De essentie van het socialisme is dat er rekening gehouden wordt met de behoeften van de mensen en niet met de winsten. Dat is precies wat die slogan ook bij ons wil uitdrukken"…

Een slogan die menselijk klinkt en daarom goed zal aanslaan maar tegelijk bakent hij ons toch af van anderen partijen …"²⁹

Zo worden de partijleden gemanipuleerd: ze kiezen voor die slogan die aansluit bij hun gevoel lid te zijn van een "partij van de revolutie".

Maar het is gewoon een slogan die de PVDA het best moet afbakenen van andere partijen in hun ijver om stemmen te winnen …. en verkozenen te halen bij verkiezingen:"De PVDA is de partij van het brugpensioen en het kiwimodel."³⁰

GA NU NAAR VOLGEND ARTIKEL.

woensdag 20 februari 2008 PVDA in 2008(12):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Reactie van mij, toen nog op de wegbsite van solidair.org geraakt (op 10 april 2004).

Om niet te moeten reageren of een gepubliceerde reactie te moeten beanwoorden ten aanzien van andere lezers of leden, werden mijn reacties op den duur gewoon van de website geweerd. Of de kaders Jo Cottenier, Herwig Lerouge, Kris Hertogen, Peter Mertens en Jan Hasaers hier ACTIEF bij betrokken zijn of dit gewoon PASSIEF lieten gebeuren, moeten ze u zelf maar vertellen.

Beste Kris Hertogen, Jo Cottenier, Peter Mertens

De eerste van de drie eisen is:

Vast en volwaardig werk voor iedereen door….

Recht op brugpensioen op 55 jaar met aanwervingen van jongere.

Want…

- Een eis die veel mensen aanspreekt

- Omdat we kapot zijn op 55 jaar

- Om ouderen te laten rusten en werk te geven aan jongeren

- Als alternatief voor de interimarbeid en voor de nepjobs

- Omdat het ook een Europese eis is: “Na de verkiezingen zal het vooral over de pensioenen gaan” “Overal in Europa komen werkende mensen op straat tegen de plannen van hun regering om de loopbaan langer te laten duren

- Een eis waar de PVDA ook na de verkiezingen wil blijven opkomen

1. De (ik denk federale – maar misschien is het ook de Vlaamse….) regering zal het aanwerven van vijftig-plussers aantrekkelijker maken doordat op hen geen patronale lasten meer moeten worden betaald en door terugbetaling (of een deel ervan) van de bijpassing die zo`n vijftigplusser krijgt als hij op brugpensioen gaat. Bij KMO`s zal de sector- of vakorganisatie die terugbetaling doen – bij arbeiders in het Grafische zal dat door Fabetra gebeuren. In die zin wordt jullie eis een “radicale”vorm van een eis die op zich louter “hervormend”is, dus reformistisch…

2. De verwarring blijft bestaan dat brugpensioen een soort pensioen is. Jullie stellen (weliswaar via een citaat van iemand op een ledenvergadering) zelf dat de eis over BRUG-pensioen een EUROPEES karakter heeft….

Brugpensioen is oorspronkelijk een vast onderdeel van een Sociaal Plan van bedrijven die mensen wil afdanken, vooral de oudere duurdere werknemers. Die oudere werknemers, die dan ook nog een sterk sindikaal bewustzijn hadden (VTR, in de metaal, bij RBP enz… kijk de oudere AMADAS maar na op de bladzijden "Overal Strijd") waren vaak het centrum van de actie TEGEN afdankingen, een strijdbaar sindikaal bewustzijn, die zo werd overgedragen op jongere arbeiders. Om verdeeldheid te zaaien, om de strijd tegen afdankingen te breken, om de strijdbaarheid bij die oudere arbeiders te breken, om reformistische overlegsindikalisten terwille te zijn….. werd het sisteem van brugpensioen ontworpen.

3. Het punt van het pensioen, de eis van het kunnen rusten na een loopbaan met behoud van een levenswaardig inkomen, gezondheidszorg en personenzorg en huisvesting en de eis van het eventueel VERVROEGEN van de mogelijke pensioensleeftijd houdt een kennis in van de wetmatigheden van het kapitalisme en het bewustzijn om daar me te breken: de toegenomen productiviteit en productie en opstapeling van rijkdom (vooral toegeëigend door de kapitalisten geeft de materiele argumenten om van de gestegen rijkdom, de gestegen mogelijkheden om in alle levensbehoeften van de mensheid (technisch gezien) te voorzien voor de arbeidersklasse in een RECHT op een VERHOGING van levenskwaliteit. De wetmatigheid van het kapitalisme leidt juist hiertegen in: een verhoogde opstapeling van rijkdom, verhoogde mogelijkheden van de productie en een verarming van en daling van de levenskwaliteit bij de arbeidersklasse (o.a. dus die bewuste VERHOGING van pensioensleeftijd) Door de strijd voor die zaken waar een bewuste arbeidersklasse vindt RECHT op te hebben zal zij botsen met de WETMATIGHEID van het kapitalisme en de NOODZAAK om hiermee te breken… tot aan het inzicht om het kapitalisme dan maar af te breken en de revolutie voor het socialisme te voeren.

4. Het punt van de pensioenen hangt samen met het gehele kwestie van het collectief bijeenleggen van een deel van het loon om aan eenieder naar behoefte te kunnen voorzien in een vervangingsinkomen bij ziekte en pensoen. Dit kan maar als het afgedwongen arbeidsloon (in Belgische naoorlogse geval is dat dus brutoloon PLUS patronale bijdrage) genoeg hoog is (en dus de toegeigening van meerwaarde verminderd) Om te kunnen voorzien in collectieve voorzieningen voor heel de arbeidersklassen zal de arbeiderklasse in Europa eensgezind moeten strijden voor LOON en volwaardig werk hiervoor in HEEL Europa.

Van de arbeidersstrijd eventueel NA de verkiezingen zal de PVDA niet de leiding krijgen door te stellen dat de voorhoede eis (tegen werkplaatsenafbouw ter voorbereiding van privatisering, loonafbraak, afbouw van Sociale Zekerheid waar de verhoging van de pensioenleeftijd in past en dit in heel Europa…) is: -Recht op brugpensioen op 55 na aanwerving van jongere.

De eis is alleen bedoeld om een populaire eis te zijn om stemmen te ronselen bij verkiezingen. Dus zet de PVDA een stap verder naar het worden van een reformistische partij waar alles, ook de steun aan arbeidersstrijd en andere deelname aan acties en betogingen in functie staat van … het halen van verkozenen bij verkiezingen. Maar het gevolg gaat zijn dat als dat zelfs niet lukt, de teleurstelling NA de verkiezingen groot zal zijn en een reden zal zijn om een volgende keer “NUTTIG” te stemmen: op de grootste min of meer linkse partij OF…. een proteststem bij de grootste oppositiepartij…. Ik durf niet te denken welke partij dat dan wel zal zijn….

Motiveer mij politiek en ideologisch om mensen te overtuigen om op de PVDA als zijnde een revolutionaire partij, te stemmen! Toon aan, dat mijn redenering politiek niet klopt. Ik neem aan dat ik niet alleen staat rond de PVDA met mijn bedenkingen over de verkiezingsstrategie. Bedenkingen die zich geargumenteerd stellen TEGEN de gevoerde campagne, zoals de bedenkingen van mij, krijgen geen antwoord in jullie artikels, alleen de min of meer positieve reacties of reacties op vormaspecten.

Groeten.

(Lees verder in volgend artikel)

woensdag 20 februari 2008 PVDA in 2008(13):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Op Solidair.org,dinsdag, 11 mei 2004, 12u06 kon Jo Cottenier uiteindelijk beweren:

"Recht op brugpensioen op 55 jaar, met verplichte vervanging door jongere, werd door een overgrote meerderheid van onze leden als de prioritaire eis voor werk naar voor geschoven. Niet alleen voor de kiescampagne, maar vooral in voorbereiding van de aanvallen die de regering plant…."

Dus in de EERSTE PLAATS is het de bedoeling,een (dat hoopt hij toch…) goed scorend programmapunt te hebben dat in VERKIEZINGEN het mogelijk kiespubliek zo goed mogelijk zal aanspreken.

In de tweede plaats dient de eis, om de PVDA, bij de werkers "in hun strijd en actie" te doen over te komen als de beste verdediger van de belangen van de werkers. ("Denk aan ons in de komende verkiezingen!")

Uiteindelijk heeft Jo Cottenier al zijn kennis gebruikt om de "keuze", op een VOORAF OPGESTELD lijstje met PRIORITAIRE problemen, voor WERK (en tegen werkloosheid, tegen afdankingen, sluitingen en herstructureringen al dan niet het gevolg van door Europa opgelegde privatisering van overheidsbedrijven en overheidsdiensten…) als (strijd?-) doel naar voren te schuiven: brugpensioen op 55 met aanwerving van een jongere.

Een gelijkaardige inzet en een gelijkaardig gebruik van kennis, vertoonde Hendrik De Man als partijideoloog van de BWP in het ontwerp van Het Plan met "antikapitalistische hervormingen" zowel als STRIJD-objectief als ook VERKIEZINGS-programma.

Vervolgens heeft Jo Cottenier het alleen over deze "prioritaire eis":

Laten we vooreerst duidelijk stellen dat "recht op brugpensioen" niet gelijkstaat met "verplichting" om met brugpensioen te gaan. Het is een vrije keuze. Wat wél een verplichting moet zijn is de vervanging door een jongere.

Elke arbeider of bediende kan dus zelf de afweging maken. Hij/zij zal bijvoorbeeld snel merken dat brugpensioen een fors inkomensverlies meebrengt. Als bruggepensioneerde krijg je, naast de werkloosheidsuitkering, een aanvullende uitkering, maar die bedraagt maar de helft van het verschil tussen je werkloosheid en je vroegere nettoloon. Dat is al een fors maandelijks verlies. En, tenzij een cao anders bepaalt, heb je ook geen recht meer op dertiende maand of vakantiegeld. De weerslag van brugpensioen op je latere pensioen is dubbel: de jaren brugpensioen worden beschouwd als "gelijkgesteld" met gewerkte jaren voor de berekening van het pensioen. Dat heeft het voordeel dat je je loopbaan blijft vervolledigen tot aan je pensioen. Een bruggepensioneerde moet verplicht tot zijn 65^e wachten om met pensioen te gaan. Dat heeft als nadeel, vermits het pensioen berekend wordt op het inkomen van de gehele loopbaan (dus ook de jaren brugpensioen), dat je een kleiner pensioen zal trekken dan wanneer je tot je pensioen was blijven werken. Het zijn allemaal factoren die in rekening moeten gebracht worden. …

De eis "recht op brugpensioen op 55 jaar" houdt natuurlijk niet in dat we de strijd tegen de werkdruk en de onderbezetting opgeven. …

Waarom niet recht op pensioen op 55 jaar?

Inderdaad. In het volledige eisenprogramma komt de partij op voor 40 jaar als volledige loopbaan (in plaats van 45 nu) en voor het recht op (vervroegd) pensioen vanaf 55 jaar. …

Enerzijds zouden veel meer werkende mensen een volledige loopbaan halen en anderzijds zouden ook de pensioenen verhoogd worden omdat ze berekend worden in 40-sten in plaats van in 45-sten. …

Een brugpensioenregeling is meestal voordeliger dan vervroegd pensioen. Ten eerste omdat je bij vervroegd pensioen geen volledige loopbaan haalt, waardoor je voor de rest van je leven een lager pensioen krijgt. Bovendien wordt de werkloosheidsvergoeding berekend op het laatste loon en het pensioen op de hele loopbaan.

In de huidige situatie kiezen we bij voorkeur als centrale eis het brugpensioen op 55, boven het pensioen op 55. Omdat brugpensioen een eis is die heel sterk leeft bij de mensen en omdat de regering precies daarop zijn aanvallen concentreert. …

Dit geeft een veel bredere basis voor mobilisatie dan de misschien juistere maar nog te populariseren eis recht op pensioen vanaf 55 jaar….

De regering wil op de eerste plaats tegemoet komen aan de patroons die klagen dat de sociale zekerheid hen te veel kost. De vergrijzing van de bevolking dreigt die prijs nog te doen oplopen, omdat de uitgaven voor de pensioenen en de ziekteverzekering onvermijdelijk mee stijgen. "³¹

Ergens vroeger zegt hij, in het artikel in Marxistische Studies dat hierover gaat: "Het gaat hier niet over het probleem van 'de vergrijzing' maar om de verlaging van de patronale lasten".

Hier zegt hij in feite dat "de vergrijzing" effectief een reeël probleem is, maar dat daar niet de werkers de dupe van moeten zijn. Dus hij stelt de discussie op het terrein waar de kapitalisten ze stelt: "de vergrijzing". Zo wordt er niet gepraat over de EIGENLIJKE INZET, IN HÉÉL EUROPA:

De TOEËIGENING door de kapitalisten, van het collectief bijeengelegd loon dat moest dienen om een inkomen te verschaffen aan degenen die eigenlijk wél moeten maar waarvoor het fysiek moeilijk wordt: het verkopen van hun arbeidskracht om zich een inkomen te verschaffen .

Doordat de werkers zo aan die mede-werkers (en ELKE werker kan mogelijk in zo'n situatie belanden!) een menswaardig inkomen garandeerde, nam zij TEGELIJK een loonsVERLAGENDE concurrentie BINNEN de werkers weg. Als ouderen of werklozen omwille van een inkomen slechter betaald werk wel moeten aannemen om te overleven vormt dit een neerwaartse druk op het gemiddeld arbeidsloon.

Daar waar uiteindelijk de partijleden prioritair kozen voor "strijd voor een job voor iedereen" en daarom wel een keuze MOESTEN doen voor het ordewoord "brugpensioen op 55 met aanwerving van een jongere" , wordt het door Jo Cottenier gemanipuleerd tot "een mogelijke en 'te halen' oplossing" voor de EIGENLIJKE verzuchting bij veel werkers IN HEEL EUROPA en in strijd met het EUROPA VAN HET GROOTKAPITAAL: "VOLWAARDIG en LEEFBAAR pensioen op een LAGERE pensioenleeftijd".

Jo Cottenier legt zijn kunstgreep verder uit:

"… willen de patroons overstappen op het Amerikaans systeem: een laag basispensioen en aanvullende pensioenfondsen.

Maar zelfs voor het basispensioen willen ze niet meer betalen. De patroons willen de stijgende uitgaven opvangen door minder pensioenen te laten uitbetalen en de bijdragebasis te verbreden. Daarom wil de regering de mensen langer laten werken, de brugpensioenregeling verstrengen en méér mensen aan het werk houden. Uitbreiding van het brugpensioen gaat hier inderdaad regelrecht tegenin.

Toch is het perfect mogelijk om meer mensen een leefbaar brugpensioen toe te kennen, ook vergrijst onze bevolking. Voorwaarde is dat nieuwe fondsen worden aangeboord, dat het wettelijk stelsel van de sociale zekerheid wordt geherfinanciëerd. Dat de ondermijning door vermindering van de patronale bijdragen wordt gestopt en dat een vermogensbelasting wordt geheven op de grote fortuinen…."³²

Jo Cottenier moet erkennen dat "brugpensioen" eigenlijk niets met pensioen te maken heeft, eerder met een AFDANKINGSREGELING. De eerste zin " Aanvankelijk is het brugpensioen ingevoerd om de werkloosheid te bestrijden" is dan ook misleidend.

Brugpensioen is ingevoerd om de harde strijd van oudere sindikaal bewuste … en door anciënniteit duurdere… werkers te verleiden om zich toch maar te laten afdanken.(herinnert u zich nog de bezetting van RBP-Antwerpen, VTR-Mechelen en ook Continental Pharma…?)

Zij werden, mede door de argumentatie van reformistische vakbondsleiders hiertoe verleid, door te spreken van "brug-PENSIOEN" in plaats van "bijdrage bij de werkloosheidsvergoeding bij AFDANKING" en door de toevoeging "vervanging door een -goedkopere, hopelijk volgzame en niet zo'n sindikaal strijdbare - jongere".

Het EERSTE wat dan later voor de bijl ging, in de onderhandelde "overwinning" die volgde op een strijd "voor behoud van - zoveel mogelijk - werkplaatsen" bij aangekondigde afdankingen of sluiting, was de VERPLICHTING van aanwerving van een jongere…

"Aanvankelijk is het brugpensioen ingevoerd om de werkloosheid te bestrijden. Wie op brugpensioen ging moest vervangen worden door een werkloze. Tegenwoordig komt het brugpensioen in verschillende vormen voor.

1° Het wettelijke stelsel van brugpensioen is vastgelegd in cao 17. Ontslagen werknemers kunnen met brugpensioen vanaf 60 jaar, na minimum 25 jaren loopbaan. In nagenoeg alle sectoren bestaan cao's die de brugpensioenleeftijd terugbrengen tot 58 jaar of minder. Er bestaan ook speciale voorwaarden voor nachtarbeid. De bruggepensioneerde moet vervangen worden door een werkloze.

2° Gedurende vele jaren is het brugpensioen gebruikt om in geval van herstructurering of sluiting mensen af te danken. In dat geval kan brugpensioen worden toegekend tussen 50 en 55 jaar, zonder vervanging door een werkloze.

3° Recentelijk kent de Canada Dry-regeling (het oneigenlijk brugpensioen) een sterke opgang. De patroons beslissen à la carte over leeftijd van uittreding, zonder enige verplichting tot aanwerving. Het sociaal statuut is dat van een oudere werkloze, het financieel statuut dat van het brugpensioen.

Met haar plannen om mensen langer te doen werken viseert de regering vooral de brugpensioenen en de ouderen. In heel Europa is de voorbije jaren strijd gevoerd tegen de geplande pensioenhervormingen. Meestal gaat het over het optrekken van de pensioenleeftijd, het verhogen van de volledige loopbaan en een verhoging van het aantal dienstjaren bij de berekening van het pensioen. In België laat de pensioenregeling op dit ogenblik weinig of geen manoeuvreerruimte omdat België al de hoogste pensioenleeftijd heeft, de langste loopbaan en de minst voordelige berekening (op de hele carrière).

Waarschijnlijk neemt de regering vooral de vervroegde uittreding onder vuur. Slechts één op de vier van de 55-plussers is nog aan het werk. Volgens de Europese richtlijnen moet dit één op de twee worden…"³³

Door dus in BELGIË te strijden voor behoud van brugpensioen op 55, met aanwerving van een jongere, voeren de werkers in België zonder dat ze dat zelf beseffen eigenlijk strijd tegen het Europa van het Grootkapitaal, zegt Jo Cottenier.

Lenin bestempelde kaders zoals Jo Cottenier, BINNEN de revolutionaire partij, als zijnde "economistisch".

De partijleden van de PVDA gaven zichzelf in 1995 (op het Vijfde Congres) de opdracht dit economisme (in de vorm van zowel spontaneïsme alsook intellectualisme) bij kaders, zoals Jo Cottenier, actief te bestrijden.

Lees het laatste artikel in deze reeks over de ON-democratische besluitvorming over de politieke lijn van het 8e congres (2008)

woensdag 20 februari 2008 PVDA in 2008(14):"Hervorming eerst, niet socialisme"

Aan de bewuste leden van de PVDA

Aan het eind van de analyse heb ik nu een aantal vragen voor degenen die dachten een bewuste keuze te hebben gemaakt door lid te worden van de Partij van de Arbeid van België.

Van wat voor een partij ben je ooit lid geworden? Hoe dacht je ooit je engagement op te nemen evenals je inzet om te zorgen dat die partij de partij zou blijven waar je voor wil militeren?

In 1995 hebben AL de leden (toen waren er nog GEEN onderscheid tussen BESLISSENDE en RAADGEVENDE leden) gekozen voor een "Partij van de revolutie" en voor kaders die getoetst zouden worden op het leiden van de partij naar het volgende:

"De economische wereldcrisis verscherpt op een dramatische wijze de levens- en werkomstandigheden van de massa's in de imperialistische landen. De grote burgerij zoekt een uitweg in racisme, nationalisme, fascisme en oorlog.

De wereld is volledig verdeeld onder de monopolies. Er ontwikkelt zich een planetaire strijd voor de herverdeling. De tegenstellingen tussen de Verenigde Staten, Japan, Duitsland en Rusland spitsen zich toe. …

Als economisch en politiek systeem kan het kapitalisme de mensheid geen humane toekomst bieden….

Dit misdadig en onmenselijk systeem zal nochtans niet zomaar verdwijnen. De beestachtigheid van dit imperialistische systeem kent geen limieten. Alleen de volksopstand en de socialistische revolutie kunnen een einde maken aan dit barbaarse systeem.

De hele werking van een communistische partij moet geïnspireerd zijn door de plicht alle vormen van de klassestrijd te leiden, om ze verder te ontwikkelen tot de socialistische revolutie en de omverwerping van de dictatuur van de burgerij en tot de instelling van het socialisme, dankzij de dictatuur van het proletariaat…."³⁴

Voel je aan dat je er echt bij betrokken bent geweest? Heb je uiteindelijk BEWUST gekozen om steun te geven aan dat deel van de partijleiding dat hard gewerkt heeft om te zorgen dat héél de partij militeert voor het ACTIE-programma "brugpensioen op 55 met aanwerving van een jongere, vermogenbelasting en kiwimodel" en voor het VERKIEZINGSPROGRAMMA "kiwimodel, vermogenbelasting en brugpensioen op 55 met aanwerving van een jongere"?

Met andere woorden: vindt je dat de statutaire regels inzake democratisch centralisme, waar je je zelf toe hebt verbonden, door dat deel van de leiding, door dié kaders echt nageleefd zijn?

"Het kiwi-model": opvoeding tot strijd tegen het kapitalisme?

Schuilt in het propageren voor de strijd voor het "kiwimodel" dan toch toch het element van "het optrekken tot een bewustzijn tot een strijd tegen het kapitalisme"?

In de huidige kapitalistische wereld van geglobaliseerde farma-monopolies zijn een deel van de werkers (die bijvoorbeeld in Indiase sloppenwijken) gratis proefkonijnen, in het onderzoek naar "de best mogelijke medicamenten". Die "best mogelijke medicamenten" zullen voor een groot deel van de werkers in Afrika, Zuid-Oost Azië, Oost-Europa en wellicht in verschillende lidstaten van de Europese unie onbetaalbaar zijn.

In een klein deelgebied van deze kapitalistische wereld, in BELGIË met name, waar door het terugbetalingssysteem, de medicamenten, in verhouding tot de rest van de werkers in de wereld, toch nog "iets" beter betaalbaar zijn, worden de werkers aangezet tot een strijd voor een wet op openbare aanbesteding zodat die geglobaliseerde farma-monopolies in BELGIE dan toch, akkoord moeten gaan met lagere prijzen.

Tegelijk worden ze aangezet tot het STEMMEN voor een partij waarvan de eventuele verkozenen zich ertoe verbinden ervoor te zorgen dat "het op de parlementaire agenda wordt gezet."

Vind je dat de PVDA met deze "partijvernieuwing sinds 2004" de klassenstrijd doet stappen zetten, naar een strijd van de werkers (in de wereld? In Europa? In België) tegen het kapitalisme?

Zeg je: ik heb als partijlid hier bewust mee voor gekozen, het democratisch centralisme heeft correct gewerkt?

…Of vind je niet dat het in het beste geval gaat (laat ik het even héél provocatief stellen) naar een opwekking tot een strijd "Belgische werkers eerst"?

Volgens mij, welk antwoord je jezelf ook zult geven op die vragen, als je ooit een BEWUST en GEMOTIVEERD LID bent geworden van een COMMUNISTISCHE partij zal je toch NU een bepaalde verantwoordelijkheid moeten opnemen…

Op deze “open brief” kreeg ik geen opmerkingen. Op een andere gelijkaardige “open brief” wel. Daarom hieronder die open brief, mét de reacties én mijn antwoord.

vrijdag 29 februari 2008 “Revisionisme” en “reformisme” in de PVDA, een verwijt ten onrechte?

Ik verzond enkele weken geleden onderstaande mail naar een aantal leden en kaders binnen de PVDA.

Ik kreeg reacties hierop. (twee type voorbeelden van reactie zet ik nu ZELF onder aan dit artikel met een (fictieve) naam)

Ik vind deze reacties interessant, omdat ze komen van leden van de PVDA die zich nog overtuigd marxist noemen en voelen. Zij menen dat ik dwaal met mijn verwijten over revisionisme bij PVDA-kaders en mijn “gestook” tegen reformisme in het (actie-)programma van de PVDA.

Geïnteresseerde lezers kunnen zich nu eerst zelf een idee vormen…. Voordat ik binnenkort hierop zal reageren en de reacties bespreken.(o.a via de aangekondigde analyse “Anti-Mertens”)

Onderwerp: Aan degenen die zich nog altijd communist noemen…

Beste,

Mensen met groeiende sympathie voor de revolutie, voor het communisme en met interesse voor hetmarxisme, zijn ooit toegetreden tot de Partij Van De Arbeid van België (PVDA), omdat de PVDA nog een ECHTE communistische partij was in tegenstelling tot de revisionistische KPB (Kommunistische Partij van België).

Velen van hen moeten nu toch echt in verwarring zijn!

Peter Mertens, lid van het Centraal Comité van de PVDA, in het (Actie-?,Strijd-?, Verkiezings-?) programma van 2007:

'De partijvernieuwing die sinds 2004 is ingezet, wil van de PVDA een meer bevragende partij maken. Wij hebben 5.000 ‘gewone Belgen’ bevraagd. Welke punten op het werk, in de wijk,zijn belangrijk? Welke zaken moeten het snelst aangepakt worden?'

Geen woord over noodzaak van omverwerping van het kapitalisme, noodzaak van revolutie, de onteigening hierbij van de kapitalisten... Geen woord over de noodzaak van de massa der werkers om zich te organiseren, in voorbereiding op gewelddadige confrontaties, tegen het geweld van het kapitalisme dat zijn voortbestaan en het principe van toeëigening van de meerwaarde gerealiseerd door de kapitalistische uitbuiting, gewelddadig zal verdedigen.

IN TEGENDEEL: daar waar de jongeren (in de voorsteden in Frankrijk in2005) door gebruik te maken van collectief geweld, zich collectief verdedigden tegen het geweld van de politie dat hen dagelijks individueel of in kleine groepen treft, keurt Peter Mertens het gebruik van geweld, A PRIORI, af:

'Want dat mag duidelijk zijn. Auto's,scholen, gebouwen, bedrijven in brandsteken is zelfvernietigend. Die acties vallen niet goed te praten. Ze treffen andere werkende mensen uit dezelfde wijken en cités. Ze treffende weinige sociale goederen die in die wijken overblijven. En ze treffen vooral de solidariteit tussen alle werkenden, die door de neoliberale vloedgolf worden getroffen. '

Zijn standpunt inzake de veroordeling van Abu JahJah in het recente proces,is dan ook héél dubbelzinnig en met een grote slag om de arm. Nochtans voerden AbuJahjah en Peter Mertens schouder aan schouder campagne in de verkiezingen van2004 met de lijst RESIST. Peter Mertens spreekt zich niet uit over de AEL zelf,niet over Abu JahJah zelf … en zwijgt over RESIST:

'De drie voormannen van de Arabisch-Europese Liga wordt, behalve smaad aan de politie, geen enkel misdrijf aangewreven. Ze worden vervolgd op basis van de opruiingswet van 1886. … een wet waarmee arbeidersleiders kunnen vervolgd worden. …

Er zijn heel wat vragen te stellen bij ditproces. Dyab noch Ahmed zijn die avond aanwezig op de Turnhoutsebaan. Zij komen slechts na twee uur toe. Men kan dus moeilijk van opruiing spreken. … Zowel Dyab als Ahmed hebben de jongeren opgeroepen tot kalmte …

In dit proces gaat het niet over de vraag of men al dan niet akkoord gaat met de standpunten van Dyab, Ahmed en Youssef of van de Arabisch Europese Liga (AEL). Dit proces, dat met haken en ogen aan elkaar hangt, gaat over de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging. Zowel in de zaak van de mijnstaking in 1970, als met de strijd van de Forges de Clabecq in 1998, heeft het hof van beroep telkens geweigerd om artikel 66 toe te passen. Wat men niet heeft kunnen doen tegen de leiders van de mijnwerkers en de staalarbeiders, probeert men nu wel te doen tegen de leiders van de autonome migrantenorganisaties. …'

Koen Calliauw op Indymedia gaat vérder dan de PVDA en keurt geweld APRIORI niet af:

'De zelforganisatie AEL speelt een grote rol in het opbouwen van het zelfbewustzijn en van trots bij allochtone jongeren.Daar hoort ook terechte woede bij. En er is veel om woedend om te zijn. Dyab Abou Jahjah was in staat deze woede te kanaliseren tot een politieke macht, zoals Luk en Wim het zeggen. De AEL heeft nog steeds deze mogelijkheid en verdient alle solidariteit.

De buitensporige veroordeling van Dyab en Ahmed,die een wraak is en geen rechtspraak,moeten we zien in het kader van de 'strijd tegen het terrorisme' en de ook door de politieke overheid gestimuleerde racistische hetze tegen 'de Islam' ….'

En hij zegt heel duidelijk:

'Ik ben bevriend met Dyab Abou Jahjah en Ahmed Azzuz en ben daar trots op. Ik was met hen verkiezingskandidaat op de lijst 'Resist', als toenmalig Antwerps Districtraadslid….'

In 1971 werd AMADA (Alle Macht Aan De Arbeiders, die de stichting van de PVDA voorbereidde) opgericht. De oprichting van een ECHTE communistische partij werd nodig geacht omdat de KPB (Kommunistische Partij van België)niet meer communistisch maar revisionistisch zou zijn. AMADA bestreed toen het revisionisme (vervalsing van het marxisme) van de KPB, het revisionisme dat leidt tot reformisme (behoud van kapitalisme, verkiezingsresultaat als barometer van invloed).

Koen Calliauw stelde TOEN in de“Rode Vaan” (KPB), van 1 november 1973, dat het “gauchisme” van AMADA niets te maken heeft met het “echte” marxisme-leninisme:

“1.Het zou wenselijk zijn dat de gehele linkerzijde zich duidelijk distancieeert van de gratuite baldadigheden die verleden maandag plaatsgevonden hebben in het Antwerpse Justitiepaleis naar aanleiding van een paar maoïstische artsen” Dit schreef Mark Grammens in “de Nieuwe” en wij zijn het met hem eens.

2. De primitieve politiek van AMADA is gebaseerd op de taktiek van het uit lokken van rellen met politie en rijkswacht, … Een opvatting …gebaseerd is op een diepe verachting voor het werkende volk. Een voorbeeld van deze minachting voor de arbeidersmassa wordt gegeven door het arrogante duo Leyers-Merckx…….

3. In idealistische stijl van de priesterarbeiders zijn ze enkele jaren geleden aan missionariswerk gaan doen in de arbeidersgemeente Hoboken. Met een niet te onderschatten succes, in het begin. Hun sypathie bij de plaatselijke bevolking en buiten deze gemeente was redelijk groot. Dit werd bewezen door betogingen waaraan enkele honderden mensen deelnamenen waarvoor men een brede waaier van vooruitstrevende organisaties opriep. Wat men van hen kon verwachten, gebeurde. In plaats van deze beginnende massabeweging uit te bouwen, ging men op de uiterst sektaire toer. Daarvoor zijn het dan ook maoïsten….

4. De “clou” werd bereikt met de rellen in het Antwerpse justitiepaleis. …. Er werd met water gespoten, en er werd over een weer gelopen in de na burige straten, tafels en stoelen sneuvelden, ruiten gingen aan diggelen. …

….AMADA..Hun geweld is rechts…..Ondermeer wegens hun negatie van de arbeidersmassa, van het objectieve bewustzijnspeil der werkende massa,….Ongevaarlijk voor het kapitalisme. Onbekwaam om het marxisme-leninisme te begrijpen en de lessen te trekken uit de lange weg die de arbeidersklasse aflegde….”

Toenmalige kopmannen van AMADA, Ludo Martens en Kris Merckx beantwoordden dit met:

'Als commentaar beperken wij ons tot twee citaten van Lenin die de hele denkwereld aanklaagt van deze KP-jeremiades over revolutionaire massa-acties:

'De reformisten… huilen, wanneer precies de gedachten van miljoenen onderdrukte mensen ontwaken en dit niet alleen om wat boeken te lezen, maar om aktie te voeren, een levende menselijke, historische en creatieve activiteit…'

'Het marxisme verschilt van alle andere socialistische theorieën omdat het de volle wetenschappelijke klaarheid van de objectieve situatie en ontwikkeling koppelt aan de meest categorieke erkenning van de rol van de energie, de creativiteit en het revolutionaire initiatief van de massa's….'

Zo besluit het vijfde congres van de PVDA in 1995 nog:

“…Welke houding nemen we aan tegenover wat de burgerij “de rellen van de jonge immigranten”noemt? Natuurlijk klagen wij de smerige gifspuiterij van de pers aan. Maar dat kan iedere kleinburger doen. De communisten moeten zich in de practijk storten, aan de kant van de meest onderdrukte massa`s. Onze voornaamste bezorgdheid moet juist zijn om hen te helpen zich te organiseren om testrijden, verzet te bieden, hun situatie en hun standpunten bekend temaken, een socialistische bewustzijn te verwerven. Onze belangrijkstetaak is niet ”de lijn uitwerken” om een antwoord te geven op de kleinburgers,maar wel een politiek uit te werken voor de praktijk onder de onderdrukten….”

Maar in 2004 zette de Nationale Leiding van de VERNIEUWDE PVDA, Nadine Rosa Rosso uit de partij. Één van de verwijten naar haar was, dat zij “gauchistisch” verdedigde dat de partij optrad in de “migrantenrellen na het doodschieten van Charki door de politie”. Dit 'gauchisme' was volgens de PVDA, één van de redenen van de 'slechte verkiezingsuitslag' in 1999.

De leiding van de VERNIEUWDE PVDA verklaarde:

”…Het is activisme en avonturisme om tussen te komen in de “rellen”als we geen lijn hebben om binnen te dringen in de milieus van de migrantenjongeren…”

Kris Merckx (van de VERNIEUWDE PVDA) klaagt op 23-07-2005:

'….De zogenaamde ‘oorlog tegen het terrorisme en extremisme’ is …blijkbaar een voorwendsel om linkse, progressieveen democratische organisaties en individuen te ficheren, te bespioneren en hen het gebruik van dedemocratische rechten en vrijheden te ontzeggen. Dit is zeer verontrustend.'

En voor alle duidelijkheid stelt hij:

'De PVDA verwerpt het etiket‘ extremisme’. …Voorstellen doen voor een goedkoper geneesmiddelenbeleid door openbare aanbesteding (kiwimodel),een pleidooi voor het recht op brugpensioen op 55 jaar en jobs voor jongeren, of een vermogensbelasting op de rijkste fortuinen hebben vanuit het oogpunt van de belangen van de massa van de burgers niets met extremisme van doen….'

De 'oorlog tegen het terrorisme en extremisme' is IN FEITE de oorlog van de geglobaliseerde kapitalistenKLASSE tegen iedereen die door zijn of haar daden, onthullende analyses of door het verwerven van erkende leiderspositie of erkende voorhoede-positie in radikale massastrijd de belangen of zelfs het VOORTBESTAAN van het kapitalisme in gevaar brengen.

Zo werden de partizanen in de tweede wereldoorlog in de 'pers' of in de 'mededelingen van de overheid', ook bestempeld als terroristen. De wet van 1886 veroordeelde stakingsleiders eigenlijk ook als 'terroristen', ook degene die door zijn of haar analyse voorhoedeinzichten wist binnen te brengen bij betogers of stakers. Zo werdendie wetten gebruikt om D' Orazio te veroordelen als een 'terrorist'….Dit probeert men nu bij Abu JahJAh…

Zo heeft Kris Merckx dus gelijk…: Een organisatie, als de VERNIEUWDE PVDA (2004), die de inzet van de klassestrijd NIET meer richt tegen het omverwerpen van het kapitalisme maar eerder op een hervorming van het kapitalisme, kan inderdaad nog moeilijk als 'extremistisch' bestempeld worden door de kapitalisten.

Hoe kan het dat een communistische organisatie opgericht als reactie tegenover het revisionisme in de 'valse' communistische partij nu is geëvolueerd in een richting die zij TOEN in 1971 bij de oprichting van AMADA, maar ook in 1979 met de stichting van de PVDA, nog bestreed?

Er zijn dan ook communisten die zich nu menen te moeten groeperen in weer NIEUWE communistische organisaties (in Frankrijk, maar ook in Nederland zie je zoiets) als reactie op en ter veroordeling van 'het revisionisme in de bestaande marxistisch-leninistische organisaties.

Voor hen leidt het REVISIONISME, in de betreffende zich nog altijd marxistisch-leninistisch noemende organisaties naar (weliswaar in verkiezingen soms goed scorende maar toch…) REFORMISTISCHE partijen.

Het voorbeeld van de SP van Nederland wordt dan aangehaald.

Voorsommige van OORSPRONG OOIT nog communistische, zich OOIT NOG op hetmarxisme-leninisme beroepende organisaties, hebben de in verkiezingen goed scorende 'linkse' organisaties (zoals de SP), een aantal eigenschappen die zij zeker moeten overnemen om als 'communistische organisatie van de 21eeeuw' zich te kunnen ontwikkelen.

Men moet de commentaren van en de interviews met PVDA-voorman Dirk Van Duppen en nationaal PVDA-kader Peter Mertens maar eens lezen…!

Voor mij is het duidelijk:

Er moet een discussie komen tussen alles wat zich communist noemt, zich zegt te baseren op het 'wetenschappelijk socialisme' (zoals het marxisme werd genoemd toen Marx nog leefde en wat men het marxisme-leninisme is gaan noemen na de dood van Lenin).

Een discussie die moet leiden naar … 'Wat Te Doen' (zoals een bekend werk van Lenin getiteld is)

Een OPENLIJKE discussie tussen mij en (kaders of de leiding van ) de Partij Van De Arbeid, bijvoorbeeld in de kolommen van Solidair of/en Marxistische Studies is blijkbaar niet mogelijk.

Elke poging van mij hiertoe botst op een muur van angstig stilzwijgen, kleinburgerlijke schrik voor gezichtsverlies of gekrenkte ego…. bij die 'communistische kaders van de VERNIEUWDE PVDA', zoals Boudewijn Deckers, Peter Mertens, Herwig Lerouge, Jo Cottenier, Peter Franssen, David Pestiau en anderen.

Een verdoken 'persoonlijke' discussie met individuele militanten of/en kaders zou zijn doel voorbij schieten door wrevel wegens' antistatutair', 'deloyaal' gedrag. Het zou dan ook op onbegrip stuitten van velen.

Dus blijft er niet veel over dan… het zelf SCHRIJVEN en verspreiden van zo'n 'Wat Te Doen'.

Hierbij zit in bijlage³⁵ een aanzet, een begin of een aanzet, van wat uiteindelijk toch een boek gaat zijn als alles uitgeschreven is. Het kan misschien 'triggeren' tot een discussie, het kan anderen op ideeën brengen… en anders is het gewoon een aankondiging van iets wat hoe dan ook zal gebeuren.

Groeten

Mijn bespreking van de reacties in volgend artikel.

2 opmerkingen:

Ron zei

Beste

Als communist moet je weten dat theorie en praktijk hand in hand gaan. Ik wordt in mijn politiek werk dagelijks geconfronteerd met dit feit: Hoe breng je anno 2008 het communisme binnen bij de arbeiders. Als partij zijn we al jaren volop aan het leren hoe we dat moeten doen, en dit met vallen en opstaan. Ik denk de we de laatste jaren op dat punt wat vooruitgang hebben geboekt: "soepeler naar buiten, meer marxistisch-leninistisch naar binnen." We hebben op dat punt al wat gezag opgebouwd. Maar het blijft moeilijk. We kunnen iedereen gebruiken die zich daar de kop op wilt breken.

Jij bekritiseerd de partij en argumenteert dat ze niet meer communistisch is op basis van citaten uit populaire brochures en Solidair. Maar dan vraag ik mij af op basis van welke praktijk doe je dat? Hoeveel arbeiders of zelfs intellectuelen heb jij in de jaren sinds je ontslag reeds kunnen organiseren op basis van jouw invulling van hoe een communistische partij moet werken?

Voor zover als ik weet of ervaar of kan opmaken uit je mail sta je op het punt van de praktijk nergens. En dat is voor mij toch een belangrijk criterium of ik je schrijfsels ernstig neem of niet. Sorry, maar ik vindt het dan arrogant van je dat je "Een OPENLIJKE diskussie tussen mij en (kaders of de leiding van ) de PartijVan De Arbeid" vraagt. Ik ben er zeker van dat je een gesprek kunt hebben met iemand van de partij die daartoe het best geplaatst is in de hoop dat je je plaats IN DE PARTIJ terug opneemt en je je in de PRAKTIJK van de opbouw van een (echte) communistische partij kunt storten, met al de fundamentele discussies die daaruit voort komen.

Ik kan best antwoorden op je opmerkingen in je mail maar doe dat hier niet. De hoofdreden daarvoor heb ik al uitgelegd. Ik zal je tekst in bijlage ook niet becommentarieren omdat ik prioriteit geef aan mijn eigen communistisch werk.

groetjes

29 februari 2008 03:19

Roger zei

Beste kameraad,

Ik zou, als ik jou was, niet zo vlug oordelen. Na zondag zou ik de teksten van het 8e Congres eens grondig doornemen.

De essentie komt hierop neer: de PVDA moet een brede, populaire arbeiderspartij worden waar de arbeiders zich thuis voelen. Ik werd al lid in de jaren 70, maar daarvan is nog altijd geen sprake. Verre van. Dat moet ons onszelf in vraag doen stellen. Iemand die het marxisme-leninisme beleeft als een godsdienst en alle dagen luid roept "Revolutie, revolutie" volgens de zeer juiste opvattingen van "De partij van de revolutie" - dat boek blijft absoluut onze basis en de auteur ervan ligt aan de basis van de huidige vernieuwing met zijn kritiek op de periode "Resist" - maar geen mensen kan organiseren in een volkse arbeiderspartij past volgens mij absoluut het m-l niet toe. Als onze werking met het kiwi-model dat wel kan - hoe reformistisch het model zelf ook is - denk ik dat dat meer m-l is. Lenin was niet tegen reformistsiche eisen. De vraag is wat je ermee doet, waar je ermee naartoe gaat. Je kan er de voorhoede van de arbeidersbeweging mee aantrekken, ze in de partij organiseren en ze vormen in het m-l. Pas met een voldoend sterke m-l organisatie kan je de klassenstrijd in de juiste richting ontwikkelen. Twee jaar hebben we vooral "De linkse Stroming" bestudeerd om onze band met de massa te versterken (tegen het gauchisme in de partij).

Naar binnen toe blijven we zoals vroeger; marxistisch-leninistsch en revolutionair. In de vorming studeren we nog alijd dezelfde werken, ook "De partij vande revolutie". Maar we passen onze taktiek aan om een brede arbeiderspartij te kunnen worden. We gaan geen discussies meer aan over het communisme met arbeiders die zich daar nog niet voor interesseren en daardoor van ons weglopen. Dat laatste moeten we echt vermijden. We zijn niet opgewassen tegen de enorme invloed van het anti-communisme op de massa om daar rechtstreeks en frontaal tegen in te gaan. Zo bouw je geen brede arbeiderspartij op, door zoveel arbeiders weg te jagen. (Vandaar ook het weglaten van de hamer en de sikkel. Dit zijn taktische kwesties die het doel van de partij niet raken.) Alleen langs een lange omweg kunnen we de grote massa voor onze politiek van de revolutie winnen. Die moet de communisten als positief kunnen ervaren in haar strijd voor een beter leven. Alleen zo kunnen we het communisme voor de grote massa weer op de kaart zetten. We moeten ons met de arbeiders zoveel mogelijk verbinden door te strijden voor hun reformistische eisen en voor oplossingen van hun kleine en grote poblemen. Een andere weg is er niet. De werking in Zelzate is een goed voorbeeld.

Er is op het Congres lang en breed gediscusieerd, bijvoorbeeld over de zin "de vakbonden omarmen". Jij zal het daar zeer moeilijk mee hebben veronderstel ik. En ook jouw standpunten - zoals ik ze vermoed - zijn in de discussie aan bod gekomen. Maar ze werden tenslotte weerlegd door de grote meerderheid. We zullen nooit met Cortebeeck of De Leeuw in hetzelfde bed slapen, maar zonder de werking van revolutionairen in de vakbonden en bepaalde compromissen ermee, kunnen we de massa nooit tot de revolutie brengen.

Ik zou ons toch niet te vlug veroordelen. Echt niet. De vernieuwing vraagt echt wel heel aandachtige studie om er een juist oordeel over te vellen.Denk toch niet dat wij allemaal zomeer naïvelingen zijn die zich om de neus laten leiden door een leiding van verraders van het m-l. Het marxisme-leninisme heeft als ideologie het dialectisch materialisme. Het vraagt dus veel dialectiek en veel materialisme. Het is een methode van denken. Het zijn geen revolutionaire slogans die altijd dezelfde blijven in alle omstandigheden. Waar staan we met het m-l na 40 jaar in de wereld? Zo goed als nergens. Er moet dus nog veel geanalyseerd en nagedacht worden. Ikzelf ben echt overtuigd dat ons 8e Congres dat wel degelijk gedaan heeft. We zijn wel degelijk overtuigd dat de SP in Nederland en Die Linke in Duisland opportunistisch zijn hoor. Die weg gaan we zeker niet op, hoewel we van hen ook kunnen leren.

Met kameraadschappelijke groeten.

29 februari 2008 03:21

vrijdag 29 februari 2008 1e antwoord op reacties op: “Revisionisme” en “reformisme” in de PVDA, een verwijt ten onrechte?