PHARMACOLOGICAL OBJECTIVE

Podstawowym założeniem programu było przyjęcie, że Cortical Veil nie stanowi pojedynczego celu farmakologicznego. Jeżeli Błona jest funkcjonalnym mechanizmem regulującym przepływ informacji pomiędzy przetwarzaniem sensorycznym a integracją korową, jej modulacja wymaga ingerencji w kilka współdziałających układów neurofizjologicznych.

W szczególności Giles i Bronstein analizowali:

• glutamatergiczną transmisję pobudzającą, ze szczególnym uwzględnieniem receptorów NMDA i AMPA,

• GABA-ergiczną inhibicję korową,

• stosunek pobudzenia do hamowania neuronalnego (E/I balance),

• transmisję thalamocortical,

• aktywność interneuronów GABA-ergicznych,

• układy cholinergiczne związane z uwagą i selekcją sensoryczną,

• modulację dopaminergiczną i noradrenergiczną,

• mechanizmy odpowiedzialne za bramkowanie sensoryczne,

• synchronizację oscylacyjną pomiędzy odległymi obszarami kory,

• oraz zależność pomiędzy aktywnością neuronalną a precision weighting w modelu predykcyjnego przetwarzania.

Pierwsza hipoteza zakładała, że zwiększenie przepuszczalności Błony powinno wymagać osłabienia hamowania neuronalnego oraz zwiększenia transmisji sygnału sensorycznego do wyższych pięter integracji korowej. Drugi kierunek badań zakładał działanie przeciwne. Jeżeli Błona pełni funkcję ochronną, jej wzmocnienie powinno ograniczać propagację informacji anomalnej poprzez zwiększenie efektywności mechanizmów filtracyjnych i stabilizację istniejącego modelu poznawczego.

W związku z tym program nie poszukiwał jednej substancji o określonym działaniu. Poszukiwano farmakologicznego punktu równowagi, przy którym możliwe byłoby kontrolowane przesunięcie progu bramkowania sensorycznego bez całkowitej dezorganizacji funkcji wykonawczych.

W dokumentacji laboratoryjnej cel ten określano jako: controlled modulation of cortical permeability

Problem pojawił się bardzo szybko. Substancje zwiększające dostępność informacji anomalnej powodowały jednocześnie wzrost niespecyficznego pobudzenia korowego, zaburzenia autonomiczne oraz destabilizację integracji sensorycznej. Preparaty mające wzmacniać filtrację ograniczały natomiast nie tylko informacje anomalne, lecz również część prawidłowego materiału sensorycznego.

W obu przypadkach uzyskiwano więc efekt uboczny, którego nie przewidywał model. Modyfikacja Błony zmieniała nie tylko to, co badany był zdolny dostrzec. Zmieniała również sposób, w jaki jego układ nerwowy określał, co jest warte dostrzeżenia.