TMAS 13 The Return of Printed Paper

The cover shows a kind of library. A kind of virtual JCD-Space, perhaps?

The virtual image of Paulo (?) sits in the virtual armchair, and the three main locations where humans live also seem to be a kind of irradiation, or a kind of hologram. The young woman in the library wears clothes with the slightly brighter colours of former Portugal where Lisbon and later Megalissipo were located.

The ceiling is blue. But is it a ceiling? Is it a real sky? But then again, this seems strange. Rain might get the books wet. So it’s more likely an artificial sky. Which is why this “photo” could even have been taken on Ganymede.

Note the logo on the glass door: the clasping hands.

The whole thing exudes a kind of tranquility. The younger generation is therefore interested in what came before. Not everything is merely virtual anymore. The woman’s attitude is a bit like, “Where do I begin?” Or is she just figuring out the colour code of the books?

No white or black covers: the human species in 2225 AD knows that this kind of attitude is absolutely to be avoided. But it’s also not a nihilistic six-seven from the early 21st century AD.

MAS 13 De Terugkeer van het gedrukte papier

De kaft toont een soort bibliotheek. Een soort al dan niet virtuele JCD-Ruimte?

Het virtuele beeld van Paulo (?) zit in de virtuele zetel en de voornaamste drie locaties waar de mens dan leeft, lijken ook eerder een soort doorstraling te zijn, of een soort hologram. De jonge vrouw in de bibliotheek draagt kleren met de iets meer heldere kleuren van het vroegere Portugal waar Lissabon en later Megalissipo lagen.

Het plafond is blauw. Maar is het een plafond? Is het een echte hemel? Maar dit lijkt dan weer raar. Bij neerslag zouden de boeken zouden wel es nat kunnen worden. Het dus zou eerder een artificiële hemel kunnen zijn. Waardoor deze ‘foto’ zelfs op Ganymedes zou kunnen genomen zijn.

Let op het logo op de glazen deur: de naar elkaar grijpende handen.

Het geheel straalt een soort rust uit. De jongere generatie is dus geïnteresseerd in wat er voordien kwam. Niet alles is nog slechts virtueel. Wel is de houding van de vrouw een beetje één van ‘Waar zal ik beginnen?’ Of is ze de kleurcode van de boeken aan het doorgronden?

Geen witte of zwarte kaften: de mensensoort weet in 2225 dat dit soort houding absoluut te vermijden is. Maar het is ook geen nihilistische six-seven uit het begin van de 21ste eeuw n.Chr.

SMA 13 O Regresso do Papel

A capa mostra uma espécie de biblioteca. Uma espécie de Espaço JCD virtual, talvez?

A imagem virtual de Paulo (?) está sentada na poltrona virtual, e os três locais principais onde os humanos vivem parecem ser também uma espécie de irradiação, ou um holograma. A jovem da biblioteca veste roupas com as cores ligeiramente mais vivas das do antigo Portugal, onde se situavam Lisboa e, mais tarde, Megalissipo.

O teto é azul. Mas será mesmo um teto? Será um céu real? Mas, por outro lado, isto parece estranho. A chuva podia molhar os livros. Portanto, é mais provável que seja um céu artificial. É por isso que esta “foto” até poderia ter sido tirada em Ganímedes.

Repare no logótipo na porta de vidro: as mãos entrelaçadas.

Tudo transpira uma certa tranquilidade. A geração mais jovem está, portanto, interessada no que veio antes. Nem tudo é meramente virtual. A atitude da mulher é um pouco: “Por onde começo?” Ou será que ela está apenas a tentar decifrar o código de cores dos livros?

Sem capas brancas ou pretas: a espécie humana em 2225 d.C. sabe que este tipo de atitude deve ser evitado a todo o custo. Mas também não se trata de um niilismo meme 6/7 início do século XXI.