ZOMERTOER NAAR DE MAAS

zomertoer  1994

Belgische trein

Bart en ik liepen over de kasseien in Eijsden richting de Maas. Het dorpje doet al veel aan het buitenland denken. Ban droeg de rugzak en ik duwde het karretje met de paktassen van de vouw kano. We hadden hier niet zo veel bekijks als op station Utrecht, waar we moesten overstappen. “U heeft geen geldig plaatsbewijs"; zei de conducteur ernstig. Het bleek, dat je de zomen oer kaart al op het perron had moeten afstempelen. De zomertoer geeft drie dagen reizen voor twee personen in een periode van 10 dagen voor f 109,00. Wat in dit geval goedkoper was dan twee enkeltjes heen en terug. We hadden beiden een rugzak en een groot canvas pak te sjouwen. De kano en alle kampeerspullen voor twee overnachtingen zaten daarin. Het reizen met de trein naar ons einddoel, het begin van de Maas in Nederland, gaf eigenlijk geen probleem. We waren aan het eind van de middag weggegaan en kwamen rond etenstijd op het station van Maastricht aan. De laatste kilometers reisden we zelfs met een Belgische trein. We vonden een prachtige weide aan de oevers van· de Maas, waar we alle spullen uitstalden en een tweepersoons kano, onder toeziend oog van een paar kinderen, opbouwden. We aten een naar België smakende portie 'patatten' , vulden de waterzak met koel Limburgs water en schoven de geheel bepakte kano in de zacht stromende Maas.

Project Grens-Maas

Het was erg mooi, hoge heuvels, vrij lage oevers en zicht op het uitgehakte Albertkanaal en in de verte de St. Pietersberg. Het was rustig op het water. We voeren langs de ENCI-fabriek en Maastricht kwam al gauw in zicht. We kwamen lang het zeer riante clubgebouw van de Maastrichtse Kano Club aan de oever van de Maas, met o.a. een terras aan het water. We konden een rondje varen om het zeer apart gebouwde Provinciehuis en waren zo al midden in Maastricht. Vanaf het water niet zo gezellig en we wilden naar ons eigenlijke doel: de ongekanaliseerde Maas. Het weer was prachtig, het was eigenlijk al iets te warm, maar de zon zakte al gauw achter de Limburgse heuvels en werd het heel aangenaam. Net na Maastricht ligt Borgharen met z'n stuw. Over de radio wordt altijd de waterstand gemeld, het was nu NAP + 3850. Hier moest de kano eruit en worden omgereden naar de lage kant van de stuw. Hier was al een stuk met een echte stroomversnelling.Veel keus om de kano te water te laten hadden we niet en we moesten meteen deze lange glijder met de kano nemen, het schudde en botste, wat maar we kwamen goed in wat rustiger water. De oevers waren hoog en stijl, zo'n 4 meter lagen keien, grind en kleverige klei, soms begroeid met dichte planten. De zon stond al heel laag en je kon nauwelijks de stroomversnellingen inschatten. Het werd dus tijd voor ons bivak. Er was ons verteld dat we heel mooi wild konden kamperen in een natuurgebiedje (wat Bart ooit getekend had ivn het project Grens-Maas), dat was dan ook ons doel. Toen we er waren bleek ook daar de oever 4 meter hoog en zeer steil te zijn, je kwam alleen op handen en voeten boven. Na nog een paar verkenningen of we ergens anders boven konden komen werd het echt donker.

Doodstille omgeving

We voeren echt langs de Belgische grens want ineens; "Mon de Dieu .... en noch een heel Frans" verhaal van een nachtelijke visser, die kennelijk de pest aan kanovaarders heeft en ze 's avonds helemaal niet verwachte. Toen vonden we gelukkig een grindbank aan één van de oevers waar, we de kano makkelijk op konden slepen en waar een plaatsje was om ons bivak te maken. Om de tent netjes op te zetten was het al veel te donker en al die stenen , het was lekker warm gebleven en er waren geen vliegen, dus besloten we alleen het grondzeil te gebruiken met daarop slaapmat en -zak. Nadat we eerst de grote keien verwijderd hadden, kon je er heel lekker liggen. Na nog een warme kop soep en een boterham gingen we om middernacht in een doodstille omgeving slapen met het geluid van de kabbelende Maas op de achtergrond

6 Waterscooters

Dat de stroomsnelheid van de Maas 's zomers echt laag is, bleek hier wel. We verbaasden ons over de kabel aan de andere zijde van de pont dan waar de gierbootjes lagen. Aan deze kabel zat de pont met katrollen vast. We konden nu zien dat de wind harder was dan de stroom en zo kon de pont niet stroomopwaarts worden geblazen. Na deze pont beklommen we de hoge oever en nuttigden onder de meegebrachte paraplu in de brandende zon onze lunch en hielden we er zelfs een siësta gemaakt. Later op de middag hebben we nog een stop gemaakt om water in te slaan. Na nog een kleine ondiepte met wat rommel waar we voor het behoud van de kano maar even eruit zijn gesprongen en zo natte sokken kregen, kwamen we zonder problemen in de buurt van Maaseik. Hier zijn we op een kleibank onze warme maaltijd gaan bereiden. Op dit stuk kwamen er door de wind zelf golven met schuimkoppen.. Net na Maaseik werd de Maas bevaarbaar voor motorboten. Dat hebben we geweten! Er waren maar liefst 6 waterscooters die elkaar de loef wilden afsteken in het maken van kunsten, ook speedboten kwamen nu volop langs. Het waren bijna allemaal Duitsers. De oevers zijn hier lager en doen denken aan de Rijn, maar nog steeds met stortsteen versterkt en geen kribben. In Stevensweert konden we eindelijk een heerlijke Magnum kopen. Dit prachtige plaatsje, zo'n 45 km van Maastricht, was eigenlijk het eerste wat voor watersporters uitnodigend was om uit te stappen. De rivier tot na Maaseik is echt alleen voor vissers en kanovaarders. De golven van de motorboten werden steeds hoger en we besloten de volgende dag wel met dekkleed te varen. We hadden op de kaart een rustig gebied uitgekozen om te kamperen, alleen dit was een kaal open veld. Even verder was een schitterende landtong met beschutting en gras waar we de tent hebben opgezet. We waren toch weer in de bewoonde wereld, getuige het geluid van de autobaan en de scheepvaart. Een jubelboot met orkest kwam tweemaal langs. Het werd bedtijd!

Die Heimat

We waren vroeg wakker en zaten om half acht aan het ontbijt en voeren een half uur later al op de Maas.. Het werd hier al gauw druk met veel Duitsers, die bijna allemaal, omdat ze iets uit die Heimat herkenden, allemaal snelheid minderden urn die zwei in dass Faltboot zu grüssen.. Wij kwamen bij het punt waar Maas, Juliana kanaal en Kanaal van Wessem-Nederweert bij elkaar komen. Twee kilometer verder splitst dit weer in het kanaal Linne-Buggenum en een onbevaarbare Maasarm achter een stuw en via een sluis naar de gekanaliseerde Maas. Onvoorstelbaar wat een waterwegen en plassen hier bij elkaar komen. Wij voeren met een Duits jacht je de sluis van Linne in. Aan de werkzaamheden van de Duitse bemanning met veel touwen zou dat wat worden, zo'n 4 meter volgens de waterkaart. Het schutten stelde niets voor. Ik heb tijdens het schutten boven nog foto's gemaakt en vlot konden we weer rustig verder varen. We kwamen langs een "Marina", waar veel modem gebouwde vakantiehuizen rond een groot restaurant staan met daaromheen veel jachthavens vol met boten. Als die allemaal varen is er geen rustig plekje meer over op het water. We wilden in de jachthaven van Herten nog genieten van koffie met Limburgse vlaai, maar alles ging pas om twaalf uur open en daarom kochten we maar een paar krentenbollen en gingen verder richting Roermond. Het was goed om met dekkleed te varen, want zelfs nu kregen we nog wel eens een paar spatten binnen. Je moet er niet aan denken dat alle booten uit de jachthavens op het water komen, want dan wordt het echt druk, nu was het al zo druk.

Roer

In Roermond voeren we de Roer op. Er stond hier echte stroming, maar dan tegen. Na ongeveer een kilometer was er een lage oever waar we redelijk konden uitstappen. Verder varen koste te veel moeite. Jammer was alleen dat een twee persoonsroeiboot met stuurman net na ons nog 50 meter verder voer en daar keerde. Het was heel warm in de zon en we zweetten enorm tijdens het uit elkaar halen van de kano en het verstouwen van de spullen in de diverse paktassen en rugzak. Na een klein uurtje stond alles weer op het karretje en liepen we richting station, dwars door een drukke winkelstraat waar we ook nog even een grote koude Coca-Cola kochten bij Mc-Donald's. Bij het station weer alles op de rug en na het afstempelen van het tweede biljet van de zomert oer konden we al vlot in de trein stappen. Het betrok wat buiten en begon te regenen. Er was nog vertraging wegens een blikseminslag, maar wat deerde ons dat, we hadden een schitterde ervaring opgedaan met de vouwboot en de trein.

Karst