Κλασικισμός

Νικολά Πουσέν, 'Η έμπνευση του ποιητή', 1629, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου.

----------

L'Inspiration du poète est un tableau de Nicolas Poussin, réalisé entre 1629 et 1630, qui représente un homme, à droite, qui serait probablement le poète Virgile, sous inspiration d'Apollon, avec une femme debout, à gauche, qui serait la Muse Calliope ou Euterpe. Cette peinture à l'huile sur toile de 183 × 213 cm est exposée au musée du Louvre à Paris.

Le travail sur les modèles, la perspective, la composition rigoureuse et la lumière, font de cette œuvre un manifeste de la peinture classique.

-----

Musée du Louvre France, Département des Peintures, RF 1774

https://collections.louvre.fr/ark:/53355/cl010065494 - https://collections.louvre.fr/CGU

ειδύλλιο < ελληνιστική κοινή εἰδύλλιον  για λογοτεχνικό είδος (εἶδος -ύλλιον.)

γαλλική idylle (< λατινική īdyllium < ελληνιστική κοινή εἰδύλλιον).

Θεόκριτος

Ο ιδρυτής της βουκολικής ποίησης, ένας από τους σημαντικότερους λογοτέχνες της ελληνιστικής εποχής, ο οποίος ίσως γεννήθηκε στις Συρακούσες και άκμασε περί το 280 π.Χ. -πιο γνωστό έργο του τα "Ειδύλλια"

L'opera, una delle immagini simbolo del Rinascimento italiano, vide la luce alla raffinata corte urbinate di Federico da Montefeltro ed è stata alternamente attribuita a molti degli artisti che vi gravitarono attorno: tra i nomi proposti ci sono Piero della Francesca, Luciano Laurana, Francesco di Giorgio Martini. Altri studiosi sono propensi ad attribuire l'opera all'ambiente della Firenze laurenziana ed alla riflessione in corso intorno all'opera di Vitruvio, individuando l'autore in Giuliano da Sangallo[1] e nella sua scuola[2], arrivando a ipotizzare una collaborazione di Botticelli[3]. Non mancano attribuzioni anche a Leon Battista Alberti, del quale sarebbe l'unica prova pittorica[4] o a Melozzo da Forl.

Ο Φρα Αντζέλικο (Beato Angelico, 1395 - 18 Φεβρουαρίου 1455), κατά κόσμον Γκουίντο ντι Πιέτρο, ήταν Ιταλός δομινικανός μοναχός και ζωγράφος της Σχολής της Φλωρεντίας κατά την πρώιμη Αναγέννηση. Ήταν περισσότερο γνωστός στους συγχρόνους του ως "Αδελφός Τζοβάννι ντα Φιέζολε" (ιταλ. Fra Giovanni da Fiesole), ενώ ο Τζόρτζιο Βαζάρι τον αναφέρει ως "Φρα Τζοβάννι Αντζέλικο" (Fra Giovanni Angelico). Στην Ιταλία είναι γνωστός ως "il Beato Angelico" (beato = ευλογημένος).

Γύρω στο 1430 ο Αντζέλικο δέχεται νέα επίδραση στη ζωγραφική του από τα έργα γλυπτικής του Γκιμπέρτι. Αποτέλεσμα αυτών των επιδράσεων ήταν η εμφάνιση νέας μορφής ρεαλισμού και όγκου στις μορφές που απεικόνιζε, καθώς και γραμμικής προοπτικής.