550 - 1550
https://www.youtube.com/watch?v=KeZCtH_O55Y&list=PLZLDGG5xCVjM3tfkveLUHVMYWqMCnA0XD
(12) Tudor and Renaissance Music vol.3 (1450-1600) - YouTube
Philosophia et septem artes liberales (Η εγκύκλειος παιδεία - Η Φιλοσοφία και οι επτά ελευθέριες τέχνες), εικονογράφηση από το ᾽Hortus deliciarum᾽ του Herrad του Landsberg, 12ος αι. μ.Χ.
Σαρκοφάγος του Ιουνίου (Junius Bassus), 359 μ.Χ., μαρμάρινο ανάγλυφο
120 x 140 x 120 εκ., δεξιά πλευρά, Θησαυροφυλάκιο της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου (Museo Tresoro, Basilica di San Pietro), Βατικανό, Ρώμη.
Στην μπροστινή πλευρά, δέκα σκηνές προερχόμενες από την Παλαιά Διαθήκη (τέσσερις σκηνές) και την Καινή Διαθήκη (έξι σκηνές) είναι λαξευμένες στο μάρμαρο. Η αριστερή και η δεξιά πλευρά περιέχουν επίσης σκηνές.
Αυτή η μαρμάρινη σαρκοφάγος χρησιμοποιήθηκε για την ταφή του Junius Bassus (317-359), μέλους της συγκλητικής αριστοκρατίας στη Ρώμη. Η οικογένειά του κατείχε υψηλές πολιτικές θέσεις. Ο ίδιος ο Junius Bassus ήταν επίσης praefectus urbi, που ήταν το υψηλότερο επίπεδο διοικητικής λειτουργίας στην πόλη της Ρώμης εκείνη την εποχή. Ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και βαφτίστηκε στο νεκροκρέβατό του.
Οι σκηνές στην μπροστινή πλευρά είναι (από αριστερά προς τα δεξιά): (1) Θυσία του Ισαάκ.
(2) Σύλληψη του Πέτρου.
(3) Ένθρονιση του Χριστού μετα των Πέτρο και Παύλο (traditio legis). (4-5)
Δίκη του Ιησού ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου.
(6) Ο Ιώβ.
(7) Αδάμ και Εύα.
8) Η είσοδος του Χριστού στην Ιερουσαλήμ με ένα γαϊδουράκι.
(9) Ο Daniel in the Lion's Den.
(10) Οδηγώντας στην εκτέλεση του Αποστόλου Παύλου.
Οι δύο τελικοί πίνακες απεικονίζουν τέσσερις σκηνές, δύο σε κάθε άκρο, που αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις εποχές. Παρουσιάζουν τυπικά επαγγέλματα των εποχών, δηλαδή τη συγκομιδή σταφυλιών, σιταριού και ελιών που εκτελούνται από Έρωτες.
Λεόν Μπαττίστα Αλμπέρτι, Σχεδιαστική πρόσοψη της Εκκλησίας της Santa Maria Novella, περ. 1450, Φλωρεντία.
Ο καθεδρικός ναός της Πίζας (ιταλικά:Cattedrale Metropolitana Primaziale di Santa Maria Assunta ή Duomo di Pisa) είναι μεσαιωνικός ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός αφιερωμένος στην Ανάληψη της Θεοτόκου, ο οποίος βρίσκεται στην Πιάτσα ντέι Μιράκολι στην Πίζα, Ιταλία. Η Πιάτσα ντέι Μιράκολι, στην οποία πέρα από τον καθεδρικό βρίσκεται επίσης το Βαπτιστήριο και το κωδωνοστάσιο του καθεδρικού, ο περίφημος Κεκλιμένος Πύργος της Πίζας, έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO από το 1987. Ο καθεδρικός αποτελεί σημαίνον δείγμα ρομανικής αρχιτεκτονικής, ιδιαίτερα της τοπικής παραλλαγής της Πίζας.
Ιστορία
Η κατασκευή του καθεδρικού ναού ξεκίνησε το 1063 (ή 1064 σύμφωνα με το ημερολόγιο που χρησιμοποιούσε τότε η Πίζα) από τον αρχιτέκτονα Μπουσκέτο και τα έξοδα πληρώθηκαν με λάφυρα από τις μάχες εναντίον των Μουσουλμάνων στη Σικελία το 1063. Περιλαμβάνει διάφορους καλλιτεχνικούς ρυθμούς, κλασικό, βυζαντινό και ισλαμικό, αποτέλεσμα της διεθνούς παρουσίας των Πιζανών εμπόρων εκείνη την εποχή. Την ίδια χρονικά ξεκίνησε η κατασκευή της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, σημάδι την έντονης αντιπαλότητας των δύο θαλασσίων δημοκρατιών για την δημιουργία του πιο όμορφου και πολυτελούς τόπου λατρείας. Ο ναός κατασκευάστηκε εκτός των τειχών, στη θέση μιας λομβαρδικής νεκρόπολης. Ο ναός καθαγιάστηκε το 1118 από τον πάπα Γελάσιο Β΄.
La Città ideale è un dipinto tempera su tavola (67,5x239,5 cm) di autore sconosciuto, databile tra il 1480 e il 1490 e conservato nella Galleria Nazionale delle Marche a Urbino.
L'opera, una delle immagini simbolo del Rinascimento italiano, vide la luce alla raffinata corte urbinate di Federico da Montefeltro ed è stata alternamente attribuita a molti degli artisti che vi gravitarono attorno: tra i nomi proposti ci sono Piero della Francesca, Luciano Laurana, Francesco di Giorgio Martini. Altri studiosi sono propensi ad attribuire l'opera all'ambiente della Firenze laurenziana ed alla riflessione in corso intorno all'opera di Vitruvio, individuando l'autore in Giuliano da Sangallo[1] e nella sua scuola[2], arrivando a ipotizzare una collaborazione di Botticelli[3]. Non mancano attribuzioni anche a Leon Battista Alberti, del quale sarebbe l'unica prova pittorica[4] o a Melozzo da Forl.
L. B. Alberti, Palazzo Rucellai, Florence, 1452–1469.
Τζάκοπο ντελλα Κουέρτσια, ¨Η Δημιουργία του Αδάμ¨, 1425-35, Ίστρια πέτρα, 99 x 92 εκ (με πλαίσιο). San Petronio, Μπολόνια.
Τζάκοπο ντελλα Κουέρτσια, ¨Ο Αδάμ στον Παράδεισο¨, λεπτομέρεια από ελεφαντόδοντο δίπτυχο, ñ. 400 A.D. Museo Nazionale del Bargello, Φλωρεντία.
Τζάκοπο ντελλα Κουέρτσια, ¨Ο Πειρασμός¨, 1425-28, Μάρμαρο, 99 x 92 εκ (με πλαίσιο).
San Petronio, Μπολόνια.
Τζάκοπο ντελλα Κουέρτσια, ¨Εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας από τον Παράδεισο¨, περ. 1435. Μάρμαρο, 99 x 92 εκ. (με πλαίσιο). San Petronio, Μπολόνια.
Nanni di Banco. γλύπτες εν δράσει, περ. 1416. μάρμαρο. Orsanmichele, Φλωρεντία
Φρα Αντζέλικο (1395 - 1455)
Ο Φρα Αντζέλικο (Beato Angelico, 1395 - 18 Φεβρουαρίου 1455), κατά κόσμον Γκουίντο ντι Πιέτρο, ήταν Ιταλός δομινικανός μοναχός και ζωγράφος της Σχολής της Φλωρεντίας κατά την πρώιμη Αναγέννηση. Ήταν περισσότερο γνωστός στους συγχρόνους του ως "Αδελφός Τζοβάννι ντα Φιέζολε" (ιταλ. Fra Giovanni da Fiesole), ενώ ο Τζόρτζιο Βαζάρι τον αναφέρει ως "Φρα Τζοβάννι Αντζέλικο" (Fra Giovanni Angelico). Στην Ιταλία είναι γνωστός ως "il Beato Angelico" (beato = ευλογημένος).
Γύρω στο 1430 ο Αντζέλικο δέχεται νέα επίδραση στη ζωγραφική του από τα έργα γλυπτικής του Γκιμπέρτι. Αποτέλεσμα αυτών των επιδράσεων ήταν η εμφάνιση νέας μορφής ρεαλισμού και όγκου στις μορφές που απεικόνιζε, καθώς και γραμμικής προοπτικής.
¨Ο Εσταυρωμένος¨, Lorenzo Monaco, 1392-93.
Φρα Αντζέλικο, Pala di Perugia Παρθένος και Βρέφος με αγίους, 1438 Περούτζια, Galleria Nazionale dell'Umbria.
Φρα Αντζέλικο, Ευαγγελισμός της Κορτόνα, 1430 Κορτόνα, Museo Diocesano.
Φρα Αντζέλικο, Ευαγγελισμός, 1433-1435, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο.
Νικολό ντελ Άρκα, Θρήνος των Μαριών για τον νεκρό Χριστό, 1462-63, Περακότα με ίχνη πολυχρωμίας, Santa Maria della Vita, Μπολόνια.
Niccolò dell’Arca
Ο Νικολό ντελ Άρκα, αποκαλούμενος επίσης Niccolò d'Apulia, Niccolò da Ragusa, Nichollò de Bari και Nicolaus de Apulia (γεννήθηκε περίπου το 1435–40—πέθανε το 1494, Μπολόνια). Ήταν γλύπτης της πρώιμης Αναγέννησης, διάσημος για την έντονη συνδυαστική εξπρεσιονιστική χρήση του ρεαλισμού με τον κλασικισμό του νότου και έναν πλαστικό νατουραλισμό χαρακτηριστικό της Βουργουνδικής Σχολής που συναντούμε ιδιαίτερα στο έργο του Claus Sluter. Οι παραλλαγές του ονόματός του Ραγκούσα, Μπάρι και Απουλία υποδηλώνουν ότι μπορεί να προερχόταν από τη νότια Ιταλία.
Ντομένικο Βενετσιάνο, ¨Ο Ευαγγελισμός¨ περ.1445-1447. Σχεδιασμένο ως βωμός για τη Santa Lucia dei Magnoli που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο Μουσείο Fitzwilliam, στο Cambridge.
Αντρέα ντελ Καστάνιο, ¨Ο Μυστικός Δείπνος¨, περ. 1445-50, Τοιχογραφία, S. Apollonia, Φλωρεντία.
Πέτερ Μπρέγκελ ή Μπρέγκελ ο πρεσβύτερος
φλαμανδικά: Pieter Bruegel περ. 1525-30 - 1569Ι
εισαγωγή:
Στα παραμύθια που σας διάβαζε η γιαγιά, η εξιστόρηση ξεκινούσε με το "Ήτανε μία φορά και έναν καιρό....". και ακολούθως ξεπήδαγαν εικόνες με μαγικά ταξίδια σε τόπους απάτητους και ονειρικούς, με πρίγκηπες, βασιλοπούλες, δράκους ξωτικά, τέρατα κλπ.
Όπως μπορείτε να δείτε στην ενότητα 4β | Διακοσμημένα Χειρόγραφα (που βρίσκεται ψηλά, στην παρούσα ιστοσελίδα) μια διαδεδομένη πρακτική των χειρογράφων που επιβίωσε κατά περίπτωση και σε έντυπα ήταν η παραστατική διακόσμηση γύρω από το πρώτο και δεσπόζον γράμμα του κειμένου. Κατ' αυτόν τον τρόπο ο θεατής-αναγνώστης λάμβανε σε σύνοψη τα κυρίαρχα στοιχεία του νοήματος της ιστορίας.
πρετοιμασία:
Βρείτε ή επινοείστε μια ιστορία. Κατόπιν σχεδιάστε με φαντασία ένα μεγαλοπρεπές αρχίγραμμα οργανικά διακοσμημένο με σχήματα, μοτίβα και παραστάσεις που θα προϊδεάζουν τον θεατή περί του νοηματικού περιεχομένου της ιστορίας.
απαιτήσεις:
Σαφήνεια, ευστοχία, περιγραφικότητα, πρωτοτυπία, υφολογική ομοιογένεια.
Σαφή σκούρα περιγράμματα.
εκτέλεση:
Μολύβι ή μελάνι για περιγράμματα, χρωματισμός με ακουαρέλλες ή ξυλομπογιές.
1. Σχεδίαση του πλέγματος
Χρησιμοποίησε έναν χάρακα για να σχεδιάσεις, αχνά, ένα πλέγμα από τετράγωνα (9 x 6 εκ. ή 18 x 12 εκ.) με λεπτές γραμμές.
Με το μολύβι, προσπάθησε να αποτυπώσεις το μοτίβο των πλεγμένων γραμμών, με καμπύλες που εναλλάσσονται. Κάθε κάδρο πλαισιώνεται με δίγραμμη πλέξη [+, -] βλέπε εικόνα. Πρόσεξε τις εναλλαγές στη διαύζευξη των γραμμών μεταξύ κάδρων [ α+ α- | β+ β- ].
Σημείωσε τα σημεία όπου εμφανίζονται οι βρόχοι στις διασταυρώσεις των γραμμών.
αναδρομολόγησε στα σημεία εκείνα την πλέξη μιμούμενος την όψη νηματικών βρόχων, οι θηλιές να μοιάζουν με μικρά "οχτάρια" και εμφανίζονται στα σημεία που τέμνονται οι στριφογυριστές γραμμές.
Σκέψου το σαν έναν κόμπο που δεν έχει σφιχτεί τελείως—παραμένει ανοιχτός και δημιουργεί ένα σχήμα που θυμίζει μάτι ή φύλλο. Αν σχεδιάζεις την εικόνα, αυτές οι θηλιές είναι σημαντικές για να αποδώσεις σωστά το μοτίβο! 😊
Πρόσδωσε πάχος σε κάθε γραμμή, δημιουργώντας 2 παράλληλα κινούμενες, εκατέρωθεν ως προς την αρχική γραμμή.
Η απόσταση μεταξύ κάθε παράλληλου ζεύγους έχει καλυπτική αξία, οπότε πλέον σε κάθε διασταύρωση γραμμών-ταινιών θα πρέπει να υπάρχει επικάλυψη, τόνισε το ζεύγος των γραμμων που υπερβαίνουν το υποκείμενο ζεύγος. Η επικάλυψη σε κάθε διασταύρωση να είναι εναλλασσόμενη.
Για να τονίσεις την υφή των γραμμών, μπορείς να σκιάσεις ελαφρώς τις στροφές ώστε να φαίνεται πιο τρισδιάστατο.
μέθοδος α': αυτοτελής (κυκλική) πλέξη | κάδρα σε τετράδες
μέθοδος β': συνεχής (οδοντωτή) πλέξη | κάδρα πλινθοειδή
μοτίβο σε μεταθετική ανάπτυξη (πλινθοδόμηση)
συμμετρικό μοτίβο σε σχήμα β
2022, Κέρκυρα, 7ο Γυμν., Β2, Ζερβού Νικολέτα, άσκηση: Εικονογραφικοί Χαρακτήρες - Μεσαιωνικό Χειρόγραφο.
2024, Μιχαλατου Κλειώ, 'NICA' και 'Μούσα Κλειώ'
2025, Σεβαστή Τσιμάρα, Β3, 'Απόλλων'
2024 Μαρκάτου Έλενα, Β', NICA
2025, Ράπτη Ελένη, Β3, 'Ίκαρος'
2024 Αρβανιτοπούλου Κατερίνα, Β', NICA