An / kara

Yetmişiki baharıydı, karanfıller solduğunda.

Üç yasal ilmik atmıştı an / kara,

Gecenin ötesinde üç karanfil boyun’a.

Ve ışık sızar korkusuyla

Tan ağarırken toprakla örtüldü üç fidan.

-Utandı güneş, uyanırken sabaha.

-Ağladı toprak;

Emdi hırs ve azimle güneş ışınlarını

Kuruttu göz yaşlarını.

Bastı bağrına üç fidanını

Doyurdu ana sıcaklığıyla

-Yeşertti..

Girmişti karanlıklarla yatağa, gebeydi artık an / kara

Saklayamadı karnındaki şişlikleri.

-Aktıkça zaman ;

Sızdıkça damarlarına karanlık

Tırpanladı yeşeren fidanları.

-İnatçıydı toprak, anaydı, verimliydi.

Her tırpan sonrası yeşertti yenilerini.

Tohum düşmüştü toprağa bir kere.

-Şaşkındı an / kara

Rahmindeki karalar çoğalıyordu

-Toprakta tohum ak ;

-An / karanın karnında karaydı.

Ve gün geldi ;

Utanmayı da unuttu

Aç kurtlar indirdi vadilerine

Kaç fıdan meçhul de kaldı

Şiştikçe şişti karnı,

Yağma, talan, işbitiricileride doğurdu, ama doluydu.

Ve bir kamyon deldi karnını

Yayıldı karalar asfalt’a

Dökülen kara, asfalt kara,

Yüzüne kara çalındı.

Ve bir karayı kapkarayla değişti

Aynalara küstü an / kara

Yansımalarıda karaydı, adı ak olan.

Ağlama ey anadolu, korkma;

Bak, yine kucaklıyor toprağı güneş

Emziriyor doyasıya

Yeşertiyor karanfilleri

Geliyor bir hırçın rüzgar

-Tohuma durun karanfiller !

Sarın dört bir yanı

Yeşerin karanlıklar üzerinde

Yarınlarımızı aydınlatacaksınız...