Este traballo de animación por rotoscopia parte da idea de que a memoria non sempre é visible, pero si pode ser sentida, recordada e representada a través do corpo, do movemento e da emoción. Igual que en Little Amélie, onde a protagonista constrúe a súa identidade a partir das primeiras percepcións do mundo, esta unidade propón ao alumnado mirar cara atrás para animar o que xa non está presente, pero segue formando parte da nosa historia colectiva.
En Little Amélie, a infancia preséntase como un proceso de descubrimento progresivo: mirar, sentir, lembrar. A película non conta os feitos de maneira literal, senón que se centra nas sensacións, nas emocións e na mirada íntima da nena. Do mesmo xeito, este proxecto non busca representar o río tal e como era, senón o que significou, o que se lembra del e como ese recordo segue fluíndo nas persoas e no territorio.
O río desaparecido convértese aquí nunha metáfora da memoria: algo que xa non vemos, pero que deixou pegada. Para traballar esta idea, o alumnado utiliza o corpo humano como símbolo do río, empregando movementos inspirados na danza, no fluír da auga e nos ritmos naturais. A rotoscopia permite partir do movemento real para transformalo en debuxo, facendo visible ese paso da realidade á lembranza, do presente ao pasado.
A condición de comezar e rematar cunha liña azul común reforza esta idea de ciclo, de inicio e peche, de continuidade. A liña azul representa o río como orixe e como memoria final, mentres que o movemento animado entre ambas liñas simboliza a vida, as emocións e as historias que o río contivo. Así, cada animación é unha interpretación persoal, pero todas forman parte dun relato colectivo.
Este traballo xustifícase tamén desde o punto de vista educativo porque:
conecta cinema, arte e territorio
utiliza a animación como linguaxe expresiva, non só técnica
permite ao alumnado traballar emocións, identidade e memoria sen necesidade de palabras
fomenta a observación, a paciencia e a creatividade
e introduce unha reflexión sobre o paso do tempo e a perda, desde unha mirada sensible e poética.
En definitiva, animar a vida neste proxecto significa dar movemento ao recordo, igual que Little Amélie dá forma á memoria da infancia. A animación convértese así nun acto de lembranza, de respecto e de creación, onde o que xa non está pode volver fluír, aínda que sexa durante cinco segundos..