Konfinamendu egun hauetan, ez ditugu ahazten etxerik ez dutenak edo etxea leku segurua ez dutenak. Izan ere, ez da beti egia "etxean inon ez bezala", eta arteak ere gogorarazten digu arazo hau, bai Holman Hunten gizarte viktoriarraren hipokresiaren agerpenarekin, edo Ana Mendietak anestesiarik gabe erakusten digun bortxaketaren efektuen gordintasunarekin edo Degasek iragarri zuen preludio kezkagarriarekin.

XVIII. mendean gordintasun osoarekin azaldutako etxe barruko indarkeria eta genero arazoa “kasta-pintura” mailara irauli zena. Setioa, derrigorrezko espetxeratzea, eromena... Etxea heriotz, suizidio eta dolu-espazio gisa. Etxean albiste txarrak jasotzen dira, eztabaidak eta destainak gertatzen dira, eta indarkeria eta bortxa baita, era askotara. Izan ere, etxebizitza bat izateak ez du esan nahi, nahitaez, benetako etxea izatea, eta, sarritan, etxea etsai-lurra da.