MIJIL
Tembang Mijil nduweni watak gandrung lan prihatin, nggambarake bayi sing lair ing donya kanthi rasa katresnan nanging isih butuh pangayoman.
Pangerten
Tembang Mijil, sing tegesé "lair," nglambangaké wiwitaning urip manungsa. Iki minangka pralambang wiwitaning lelampahan lan owah-owahan saka Maskumambang. Mijil uga ngemu pangarep-arep supaya bayi kang lair bisa urip kanthi becik, migunani, lan tansah éling marang Gusti. Kaendahan lan kasucian wiwitaning urip digambaraké kanthi swara alus, nuduhaké rasa syukur lan kabungahan. Mijil minangka wiwitaning katresnan lan uga kawaspadan, nggambarake urip diwiwiti saka katresnan lan ketergantungan.
Tuladhane tembang Mijil
Pomo kaki padha dipun eling, ing pitutur ingong, sira uga satriya arane, kudu anteng jatmika ing budi, luruh sarta wasis, samubarang tanduk.
Dipun nedya prawira ing batin, nanging aja katon, sasona yen durung masane, kekendelan aja wani manikis, wiweka ing batin, den samar ing semu.
Lan dimantep mring panggawe becik, lawan wekas ingong, aja kurang iya panrimane, yen wis tinitah marang Hyang Widhi, ing badan punika, wus pepancenipun.
Ana wong narima ya titahing, mapan dadi awon, lan ana wong narima titahe, wekasane iku dadi, becik, kawruhana ugi, aja seling surup.
Yen wong bodho datan nedya ugi, atakon tetiron, anarima titah ing bodhone, iku wong narima nora becik , dene ingkang becik, wong narima iku.