17 juni 2019
Het belooft een zonnige dag te worden. Als pre-pensionado ( sinds 1 mei jl) heeft Jack nu een zee van tijd. Tiny heeft wel nog een deeltijd baan. Vandaag is ze echter vrij, een mooie dag dus om er weer tussen uit te trekken.
Even na 09:30 u parkeren we de auto op de parkeerplaats bij de St. Catharinakerk van Wellerlooi. Wellerlooi is een klein dorp dat bij de gemeente Bergen hoort.
We verlaten het dorp in noordelijk richting langs een rustige weg. We kruisen een asfaltweg en komen op een grindweg. Links van ons lopen een viertal sierlijke paarden in een manege. Nadat we een waterpoel hebben gepasseerd moeten we links een graspad op. Het ziet er echter meer uit als een karrenspoor, en dat volgen we.
Dit karrenspoor loopt verder door een aardappelveld. “Misschien is dit wel de bedoeling”, denken we, en dus volgen we dit spoor het veld in. Maar het spoor maakt enkele haakse bochten en als Jack op het kaartje in het boekje kijkt, komt hij tot het besef dat dit niet kan kloppen. We wandelen terug ( tussen de aardappelplanten) en bekijken de situatie nog eens.
Er ís ( als we goed kijken) een klein pad, maar dit is geen graspad. Het bestaat uit hoog onkruid en netels. Toch proberen we dit maar, en ja hoor, na ploeteren door de hoge begroeiïng zien we 50 mtr verder een markering. Oké, we komen bij de Rijksweg die we oversteken en zien de oever van de Maas. Deze volgen we naar rechts. Dit is weer lekker wandelen, onder een koel briesje langs de rustig stromende rivier.
Bij een kapelletje volgen we het pad naar links en even later lopen we onder de lange Koninginnebrug door en bereiken we het dorp Well dat pal aan de Maas ligt. Bij het bekende restaurant Brienen aan de Maas nemen we het voetpad links langs de rivier. Op het terras zitten 2 heren in een overleg, volgens Jack is één van hen dhr. René Brienen himself. We zijn namelijk geabonneerd op het tijdschrift Navenant. In dit blad staan vaak reportages over restaurants en koks. René Brienen geniet onder andere bekendheid over zijn kookkunsten met asperges.
Op de muur hangt een plaquette met een mooie spreuk:
Het jaartal 1995 spreekt boekdelen, met de aanduiding hoe hoog de Maas destijds stond!
We keren terug naar de Hoofdstraat waar we bij een pleintje naar links gaan en vervolgens de Kasteellaan naar rechts nemen. We verlaten het dorp en staan enkele minuten later voor kasteel Well.
Helaas is er van buitenaf weinig zichtbaar van deze grote waterburcht die in de 14e eeuw gebouwd werd. Het was lange tijd eigendom van de adellijke familie De Liedel die het vanuit een erfenis in het bezit kregen. Tegenwoordig is het privé bezit en niet te bezoeken. Er is een particuliere universiteit in gevestigd.
We lopen door en komen in de buurt Papenbeek. De belofte van Jack aan Tiny komt uit: hier is een bakker die koffie met gebak heeft. Uiteraard laten we dit niet aan ons voorbij gaan en wordt er gepauzeerd. Aanrader: bakker Smit heeft heerlijke aardbeien- en bosbessenvlaai! En de koffie is ook goed.
Na deze wel bekomen onderbreking vervolgen we de wandeling en komen we in een bos. Al gauw gaat het mis, we zien geen markeringen meer. Waarschijnlijk hebben we een verkeerde afslag genomen. De paaltjes met knooppunten brengen uitkomst. Na het vergelijken van deze routes met onze kaart komen we er toch uit. Op een kruising komen we weer op het juiste pad.
De markering leidt ons naar het Reindersmeer, dat is ontstaan door grootschalige zandwinning. We lopen eerst langs de waterkant en daarna over een fietspad naar een breed pad. Hier besluiten we naar links te gaan en naar het bezoekerscentrum en brasserie “In de sluis” te lopen voor een volgende pauze.
Deze brasserie ligt over de voormalige sluis, van waar in vroegere tijden de schepen met hun ladingen zand naar de Maas konden varen. Het is er redelijk druk. Begrijpelijk, het moderne en duurzame gebouw biedt een schitterend uitzicht op het Reindersmeer. We blijven er niet zo lang en gaan terug naar de route die een bijzonder vervolg krijgt. Na ongeveer een halve kilometer staan we namelijk voor het meer dat we met een pontje moeten oversteken. Dit pontje moeten we zelf bedienen. Het vaartuig ligt aan een lange staalkabel; door aan deze kabel te trekken beweegt het pontje in de gewenste richting.
Heel leuk, Tiny neemt uiteraard het voortouw.
Als een volleerde piratenvrouw gaat ze aan de slag en jawel hoor, het vaartuig komt in beweging en gaat richting overzijde, wat trouwens toch nog een behoorlijk end is. Leuk!
Aan de overzijde komen als het ware in een grote zandbak terecht. We moeten een kleine helling op en daarna naar links langs het meer. Door het zand lopen is niet prettig, het is een stuk zwaarder dan over “normale” paden. Na een informatiebord verlaten we het meer en gaan we naar rechts; we bevinden ons nu op de Bergerheide. Bij een brede boslaan gaan we linksaf.
De markeringen volgend gaan we ruim een kilometer verder door een klaphek. We komen bij het Driessenven waar we onder een eikenboom even kort rusten. Het is warm.
Lekker op een bankje zittend turen we naar een groep koeien die aan de rand van het ven grazen. De dieren voelen zich wel op hun gemak hier. Het is rustig, alsof we de enige wandelaars zijn. Fietsers mogen op dit stukje niet komen.
Na een kwartiertje gaan we weer verder en lopen in een bocht om het meertje. Op het eind verlaten we dit gebied weer door een klaphek en komen op een fietspad. Echter, als we bij een akker komen moeten we dit fietspad verlaten en verder over een ruiterpad, wat niet zo prettig is. Echter een paar honderd meter verder is het hele ruiterpad bezaaid met eikels. We rapen een paar mooie op, altijd leuk voor bij de kerststal. Daarna steken we een asfaltweg over en komen in een klein heidegebied, waar we wél wandelaars zien. Het pad komt uit op een driesprong waar de tocht van vandaag eindigt. We lopen naar Nieuw Bergen ( want daar bevinden we ons) en nemen bij het gemeentehuis de bus terug naar Wellerlooi.
Dit was een hele mooie wandeling, met veel afwisseling.
Meer foto's:
Lees verder Nieuw Bergen - Erfsebosweg Diekendaal