Een paar weken eerder was hij op televisie in het programma ‘Raymann is laat’ te gast bij tante Es (Esselien) Toen ze hem vroeg; “wat gaan jullie op kerstmis doen?” antwoordde hij; “Mag ik het eerlijk zeggen? Vreten, 24 uur vreten.” En een plezier dat ie had. De tranen rolden over z’n wangen. Eerlijk gezegd; het is niet mijn favoriete muziek. Maar hij kan bij mij geen kwaad doen. Hij is eerlijk en ontwapenend lief, sociaal en heeft geen geheimen over zijn jeugd in de woonwagen. Gewoon een fijne mens.

Kerstmis komt eraan. Door de pandemie zullen we niet met velen samen kunnen komen. En onze tafels zullen thuis ook niet vol zijn met gasten. Toch kunnen met een paar mensen even tijd nemen voor elkaar en voor God. Thuis even tijd nemen om, bij de kerstboom, het bekende kerstverhaal te lezen. Een verhaal dat op het eerste gezicht geen bijzondere gegevens bevat. Een zwangere vrouw met een man onderweg op zoek naar een onderkomen voor de nacht. Niets bijzonders. Nog altijd zijn er mensen die zoeken naar een onderkomen en een beter leven. De vluchtelingenkampen spreken boekdelen. En ook in onze tijd worden overal kinderen geboren in de meest ellendige omstandigheden.

Het kerstverhaal is niet een sprookje dat ons met Kerstmis even doet wegdoezelen. Het gaat om ons verhaal, het verhaal van mensen, dat in die eerste kerstnacht binnengebracht wordt in Gods verhaal met de mensen. Ons verhaal gaat God ter harte. Het verhaal van de mislukte relaties. Het verhaal van de ongeneeslijke zieke. Het verhaal van ouders die proberen om hun kinderen een goede opvoeding te geven. Het verhaal van vrede en onvrede in het groot en in het klein. Het verhaal van niet van de ene dag in de andere weten te komen vanwege armoede en zorg.

Gods mensenliefde is zo groot dat Hij als een dakloze door de wereld trekt en weerloos als een Kind op het hout van de kribbe ligt. God op hulp aangewezen, nu in doeken gewikkeld en straks naakt op het hout van het kruis. “Anderen heeft Hij gered. Zichzelf redden kan Hij niet.” Ze hebben het helemaal mis. Hij wilde Zichzelf niet redden juist om anderen te redden. De mens gaat zijn weg door het leven. Sommigen met een groot en mooi dak boven hun hoofd. Anderen in een schamel hutje van golfplaten of dakloos slapend in een kartonnen doos.

We voelen ons vaak onmachtig om onmenselijke omstandigheden te veranderen. Of kunnen we toch wat doen?
“Heb je even voor mij?” Misschien breng je ‘even’ een pak koffie of lekker houdbaar eten naar de manden achter in een van onze kerkgebouwen, zodat we mensen blij kunnen maken die er zelf het geld niet voor hebben. Zo kunnen ook zij lekker eten en drinken. Je moet tenslotte ergens beginnen.

Van harte wens ik u in deze ingewikkelde tijd Zalig Kerstmis. En wellicht viert u op afstand, via de media, veilig met ons mee.
Namens het Pastorale Team,
Pastoor Martien Mesch