White Balance

Language Spirit, Digital Scroll (2025)

Kappiri, Installation (2025)

We were playing in the clouds (2025), site specific installation 

Gopalan Solo, Performance (2025)

Gaza Sings, Poetry Recital (2025)

വൈറ്റ് ബാലൻസ്

ഗോപാലൻ സോളോ, ഏകാഭിനയം (2025)

ഭാഷാസത്ത, ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രോൾ (2025)

കാപ്പിരി, പ്രതിഷ്ഠാപനം (2025)

ഗാസ പാടുന്നു, കവിതാവതരണം (2026)

White Balance presents a multi-stranded programme and installation that turns the city into a porous stage for spirit, language, and resistance. Gopalan Solo moves through the streets of Mattancherry, mapping how violence and war erode the human soul, leaving silence in their wake. Language Spirit, a digital scroll, playfully unsettles the way alphabets are tethered to faith, revealing how meaning drifts beyond inherited boundaries. The spectral presence of Kappiri surfaces as a subterranean guardian of Kochi’s forgotten past—an African spirit both feared and revered, reminding us of histories buried yet alive. Gaza Sings gathers Palestinian and Indian poets to braid tongues into a chorus of freedom and non-violence. Together, these gestures hold a fragile balance between memory, belief, and the possibility of shared futures.

ബഹുതല അവതരണങ്ങളും പ്രതിഷ്ഠാപനങ്ങളുമടങ്ങിയ വൈറ്റ് ബാലൻസ്, നഗരത്തെ സത്ത, ഭാഷ, പ്രതിരോധം എന്നിവയുടെ രംഗവേദിയാക്കി മാറ്റുന്നു. നിശബ്ദത ബാക്കിവച്ച്, ഹിംസയും യുദ്ധവും മനുഷ്യചേതനയെ കാർന്നുതിന്നുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് ആരായുന്ന ഗോപാലൻ സോളോ, മട്ടാഞ്ചേരിത്തെരുവുകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു ഏകാഭിനയ യാത്രയാണ്. അർത്ഥം അതിൻ്റെ പരമ്പരാഗതാതിർത്തികൾ ലംഘിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് ചിത്രീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അക്ഷരങ്ങൾക്കും വിശ്വാസങ്ങൾക്കുമിടയിലെ കെട്ടുപാടുകളെ കുസൃതിപൂർവ്വം തകർക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രോളാണ് ഭാഷാസത്ത. പ്രേതാകാരനായ കാപ്പിരി , മണ്ണിനടിയിൽ ഞെരിഞ്ഞ ചരിത്രങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കുകയും, കൊച്ചിയുടെ വിസ്മൃത ഭൂതകാലത്തിൽനിന്ന് ഒരു ഭൂഗർഭകാവൽക്കാരനെ, ഏവരും ഭയക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്തുപോന്ന ഒരു ആഫ്രിക്കൻ ആത്മാവിനെ, ഉയിർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഫലസ്ഥീനിലെയും ഇന്ത്യയിലെയും കവികൾ ഒത്തുചേരുന്ന ഗാസ പാടുന്നു, അഹിംസയും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉദ്ഘോഷിക്കുന്ന ഒരു സംഘാവതരണത്തിലേക്ക് വിവിധ ഭാഷകളെ വിളക്കിച്ചേർക്കലാണ്. മേൽ ആവിഷ്കാരങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്ന് ഓർമ്മ, വിശ്വാസം, പങ്കാളിത്തഭാവിയുടെ സാധ്യത എന്നിവയുടെ ഒരു വിദൂര സന്തുലനാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്നു.

We were playing in the clouds (2025) 

site specific installation 

"I wish children didn't die. I wish they would be temporarily elevated to the skies until the war ends. Then they would return home safe, and when their parents would ask them “Where were you?” They would say “We were playing in the clouds."

Ghassan Kanafani, Palestinian writer

Where do we place Qabars (gravestones) in our scheme of life and death?

They rather exist in an amphibious or an "in-between" space, where the spirits of the dead/killed dwell until the justice is served.

The Arabic word Barzakh aptly sums up this state, neither the life of this world nor the final afterlife, but a state where the soul waits for justice to emerge and rule the world.  

Why do gravestones matter in the age of precarity?  They may not fit neatly into our this-wordly thinking. They live in a different temporality and remind us of the “infinite time”, which, Vaikkom Muhamamd Basheer said, “exists only in God' treasury.”

ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നത് കുഞ്ഞുങ്ങൾ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്നാണ്,

യുദ്ധകാലത്ത് അവർ താൽക്കാലികമായി ആകാശത്തേക്ക്

ഉയർത്തപ്പെടുമെന്നാണ്. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ്

തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ അച്ഛനമ്മമാർ ചോദിക്കും “നിങ്ങൾ

എവിടെയായിരുന്നു?” അവർ പറയും

“മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ കളിക്കുകയായിരുന്നു.”

- ഖസാൻ കനഫാനി, ഫലസ്തീനി എഴുത്തുകാരൻ

ജീവിതമരണങ്ങൾ രൂപകൽപ്പനചെയ്യുമ്പോൾ ഖബറുകൾ

നാം എവിടെ സ്ഥാപിക്കും?

നീതി നടപ്പിലാവുംവരെ മരിച്ച/കൊല്ലപ്പെട്ട ആത്മാക്കൾ

തമ്പടിക്കുന്ന ഒരു ഉഭയജീവിതരാശിയിൽ അഥവാ ഒരു

“ത്രിശങ്കു”വിലായിരിക്കും അവയുടെ സ്ഥാനം.

ബർസാഹ് എന്ന അറബി പദം കൃത്യമായി ഈ

അവസ്ഥയെ സംക്ഷേപിക്കുന്നു. ഇഹലോകമോ

അന്തിമമായ പരലോകമോ അല്ല, മറിച്ച്, നീതി

ആവിർഭവിച്ച് പ്രപഞ്ചഭരമേൽക്കുന്ന ഘട്ടത്തിനായി

ആത്മാവ് കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയാണത്.

ഈ സന്നിഗ്ദ്ധകാലത്ത് ഖബറുകൾക്കെന്തു കാര്യം? അവ

നമ്മുടെ ‘ഇഹലോക’ചിന്തയുമായി ഒത്തുപോകാനിടയില്ല.

വ്യത്യസ്തമായൊരു ലൗകികപ്രതലത്തിൽ

നിലകൊള്ളുകയും “പടച്ചവൻ്റെ ഖജനാവിൽ

മാത്രമേയുള്ളൂ” എന്ന് വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ പണ്ടു

പറഞ്ഞ “അനന്തകാല”ത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും

ചെയ്യുന്നു അവ.

Gopalan Solo, Performance (2025)

Gopalan’s performance unfolds as a powerful theatrical response to a time marked by violence and dehumanization. His stagecraft draws energy from the turbulence of the present—where war, particularly the ongoing devastation in Gaza, exposes the world’s moral fractures. Through his histrionics, Gopalan channels collective grief and rage, turning performance into witness.

ഗോപാലന്റെ പ്രകടനം നമ്മുടെ കാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഹിംസയോടും അമാനവീകരണത്തിനോടുമുള്ള ശക്തമായ ഒരു നാടകീയപ്രതികരണമാണ്. ഗോപാലന്റെ അഭിനയകല വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ പ്രക്ഷുബ്ധകളിൽനിന്ന് ഊർജ്ജം തേടുന്നു - പ്രത്യേകിച്ചും ഗാസയിൽ നടക്കുന്ന യുദ്ധക്കെടുതികൾ, അത് ലോകത്തു  സൃഷ്ടിക്കുന്ന നൈതികച്ഛിദ്രങ്ങൾ എന്നിവയിൽനിന്ന്. സംഘരോഷങ്ങളെയും ദു:ഖങ്ങളെയും  തന്റെ അഭിനയത്തിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്നു, പ്രകടനത്തെ സാക്ഷ്യമാക്കി മാറ്റുന്നു.