Michelangelo Pistoletto

Divisione e moltiplicazione dello specchio (Division and multiplication of the mirror) (2025)

Wood, mirror, gilded frame

120 cm x 180 cm each, split into variable fragments

Courtesy of Galleria Continua

മൈക്കലാഞ്ചലോ പിസ്തൊലെത്തോ

കണ്ണാടിയുടെ പിളർപ്പും പെരുക്കങ്ങളും (2025)

തടി, കണ്ണാടി, ഫ്രെയിം

120 സെ. മീ. x 180 സെ. മീ. വീതം, പല വലിപ്പത്തിലുള്ള പിളർപ്പുകൾ

‘ഗലേറിയ കണ്ടിന്യുവ’യോട് കടപ്പാട്

These four works are part of a series by Pistoletto called Division and Multiplication of the Mirror, first presented in 1978 during an exhibition and in a text by the artist of the same name. The starting point for these works is the observation that a mirror can reflect anything except itself. However, by dividing a framed mirror into two parts and gradually moving the two halves along the axis of their division, it can be observed how the images in the mirror multiply as the angle formed by the two parts narrows. This phenomenon is the basis for a series of works and reflections by Pistoletto in which the principle of division manifests itself as the universal foundation of all organic development and, on a social level, of sharing as an alternative logic to that of accumulation and exclusion.

Several works from Pistoletto's Division and Multiplication of the Mirror series are included in the permanent collections of major museums, including: Division and Multiplication of the Mirror - Divided Mirror (1975-1978) at the Stedelijk Museum voor Actuele Kunst in Ghent; Broken Mirror (1975-1978) at the Guggenheim Museum in New York; The Architecture of the Mirror (1990), on permanent display at the Castello di Rivoli Museum of Contemporary Art in Turin.

മൈക്കലാഞ്ചലോ പിസ്തൊലെത്തോയുടെ കണ്ണാടിയുടെ പിളർപ്പും പെരുക്കങ്ങളും എന്ന പരമ്പരയിലെ നാലു രചനകളാണ് ഈ പ്രദർശനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഈ പരമ്പര 1978ൽ ആദ്യമായി പ്രദർശിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ‘ഒരു കണ്ണാടിക്ക് അതിനെയൊഴികെ മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാനാവു’മെന്ന കലാകാരൻ്റെ  ലളിത നിരീക്ഷണം കൂടി ദൃശ്യത്തിനു സമീപം എഴുതിച്ചേർത്തിരുന്നു. ഫ്രെയിം ചെയ്ത കണ്ണാടി രണ്ടായി പിളർത്തുകയും ഇരു കഷണങ്ങളും  പിളർപ്പിൻ്റെ അക്ഷത്തിലൂടെ ക്രമേണ വിരുദ്ധ ധ്രുവങ്ങളിലേക്ക് നീക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവയ്ക്കും ബിംബിതവസ്തുവിനുമിടയിലെ കോണളവ് കുറയുന്നതിനനുസരണമായി പ്രതിബിംബങ്ങൾ പെരുകും. ഈ പ്രകാശ പ്രതിഭാസമാണ്, വിഭജനത്തിൻ്റെ തത്വം കേവലമൊരു കാഴ്ചയ്ക്കപ്പുറത്തേക്കു വളരുന്ന പിസ്തൊലെത്തോപര്യവേക്ഷണങ്ങളുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രം. വിശാലാർത്ഥത്തിൽ, ജൈവവികാസമെന്ന സാർവ്വലൗകിക പ്രതിഭാസത്തിലേക്കും, സാമൂഹികാർത്ഥത്തിൽ, കയ്യടക്കലിനും ഒഴിവാക്കലിനും ബദലായ പരസ്പര പങ്കാളിത്തത്തിലേക്കുമാണ് അത് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ഈ രചനകളിൽ, പ്രതിഫലനം, വിഭജനം, പെരുക്കം എന്നിവ ഒരേസമയം സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപ്രതിഭാസമായും പരസ്പരാപേക്ഷവും സംഘടിതവും പുനരുജ്ജീവകവുമായ പ്രക്രിയകളെ പ്രതിനിധാനംചെയ്യുന്ന രൂപകങ്ങളായും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

Michelangelo Pistoletto

Spazio Libero (The Free Space) (1976-2025)

Steel and varnish

300 cm x 300 cm x 300 cm

Courtesy of Galleria Continua

മൈക്കലാഞ്ചലോ പിസ്തൊലെത്തോ

തുറസ്സ് (1976-2025)

സ്റ്റീലും വാർണീഷും

300 സെ. മീ. x 300 സെ. മീ. x 300 സെ. മീ. 

‘ഗലേറിയ കണ്ടിന്യുവ’യോട് കടപ്പാട്

Free Space is a large square steel cage with no entrances, bearing the words “Free Space” on its upper edge. The work was originally conceived in the book One Hundred Exhibitions in the Month of October, written by Pistoletto in 1976, containing ideas and brief descriptions of one hundred works or exhibitions, which Pistoletto then physically created over the following years. Free Space was first created in 1999 as a result of a collaboration between Pistoletto and a group of inmates at the San Vittore prison in Milan, who executed and installed the work in the courtyard of the prison where they were incarcerated. 

The theme of the cage is recurrent in Pistoletto's artistic research. It appears as a subject in several of his Mirror Paintings, as a dialectical pole to the opening created by the transformation of the canvas into a reflective surface that includes the environment and the viewers. It is also a theme in the multidisciplinary art group Lo Zoo, founded by Pistoletto in the 1960s.

“So-called civilization has relegated every animal to its cage. The least dangerous, most docile, and submissive have been placed in large communal enclosures: factories, crowded houses, sports stadiums. Then, little by little, the least trainable have been entrenched in increasingly smaller and more barred places such as prisons and mental hospitals. […] Artists are isolated in the Venice Biennales, theaters, museums, and organized events. Since artists outnumber the insane and criminals and are fewer in number than students (until yesterday, docile little animals) and workers, they are considered an elite. But this elite suits those who have always wanted to be the only spectators and tamers of the caged people, and still do today”. (Michelangelo Pistoletto, Lo Zoo, 1969) 

മേലറ്റത്ത് തുറസ്സ് എന്നു രേഖപ്പെടുത്തിയതും പ്രവേശനദ്വാരമില്ലാത്തതുമായ ഒരു സമചതുര സ്റ്റീൽകൂടാണ് ഈ പ്രതിഷ്ഠാപനം. ഇത് ആദ്യമായി സങ്കൽപ്പനംചെയ്യപ്പെട്ടത് പിസ്തൊലെത്തോ 1976 ൽ എഴുതിയ ഒക്ടോബർമാസത്തിലെ ഒരു നൂറുപ്രദർശനങ്ങൾ എന്ന പുസ്തകത്തിലാണ്. പിൽക്കാലത്ത് സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടേണ്ട നൂറു രചനകളെ അഥവാ പ്രദർശനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച ആശയങ്ങളുടെയും ഹ്രസ്വ വിവരണങ്ങളുടെയും രൂപരേഖയാണ് ആ പുസ്തകം. ഒടുവിൽ, 1999 ൽ മിലാനിലെ സാൻ വിറ്റോരി തടവറയിലെ അന്തേവാസികളുടെ പങ്കാളിത്തത്തോടെ, ജയിൽമുറ്റത്ത് ആദ്യമായി തുറസ്സിൻ്റെ നിർമ്മാണവും പ്രതിഷ്ഠാപനവും സാധ്യമായി. 

കൂട് എന്ന പ്രമേയം പിസ്തൊലെത്തോയുടെ രചനാപ്രക്രിയയിലുടനീളം കാണാം. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ‘കണ്ണാടിച്ചിത്രങ്ങ’ളിൽ അത് കാഴ്ചക്കാരെയും അവരുടെ പരിസരങ്ങളെയും ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന പ്രതിബിംബകപ്രതലത്തിൻ്റെ, അതായത് കണ്ണാടിയുടെ, സുതാര്യതയ്ക്ക് ഒരു അപരസ്ഥാനമെന്ന നിലയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അനുബന്ധങ്ങളെയും അതിരുകളെയും ഭാവനാത്മകാന്വേഷണങ്ങൾക്കു വിധേയമാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ 1960 കളിൽ പിസ്തൊലെത്തോ സ്ഥാപിച്ച ലോ സൂ എന്ന ബഹുമുഖ കലാസംഘത്തിലും ഇതിൻ്റെ അനുരണനമുണ്ട്. നിയന്ത്രണം – സ്വാതന്ത്ര്യം, ഒറ്റപ്പെടൽ - പങ്കെടുക്കൽ എന്നീ ദ്വന്ദങ്ങളെ നേർക്കുനേർ നിർത്തി തുറസ്സ് ഈ അന്വേഷണം തുടരുന്നു; സാമൂഹികവും സ്ഥാനീയവും പരസ്പരാപേക്ഷവുമായ സാധ്യതകളെ സംബന്ധിച്ച ചിന്തകൾക്ക് പ്രേരകശക്തിയാവുന്നു.