Rusland deel 2

Federal Road from Mongolia border to Vladivostok.

Omdat we geen idee hadden wat ons te wachten stond waren we onvoldoende voorbereid. Over een afstand van 2500 klometer was geen bank en geen hotel (slaapplaats) te bekennen. Door de staat van de weg en de nodige kapotte banden hebben we een gemiddelde snelheid gereden van 38 kilometer per uur. Door de noodzakelijke banden reparaties zaten we zonder Russsche Roebels. Gelukkig namen ze ook Euro's aan bij wat grotere bedragen en hebben we met nog 50 roebels de eerste bank in Khabarovsks gehaald. Inmddels weten we dat we ook in de auto op de voorstoelen kunnen slapen en zijn we weer aardig bijgeschoold in het wisselen en laten repareren van wielen. Jezelf dagelijks even wassen in een riviertje is ook een leuke ervaring. De toiletten bij de stations zijn zo fris dat we die maar niet gebruiken, de vrije natuur heeft ook veel te bieden.

De reis duurde 6 dagen. De derde dag stonden we plots met nog slechts drie hele wielen (twee kapot binnen 45 kilometer, een met een gat van 2 centimeter en bij de ander de zijkant opengereten). De temperatuur was 31 graden, veel grote insecten buiten, tegenmoet komende auto's die veel stof opwierpen en geen idee hoe ver het volgende steunpunt verwijderd was. We hadden wel tegemoetkomend verkeer maar nauwelijks auto's de dezelfde kant opgingen. Verder wisten we inmiddels dat Russen nauwelijks Engels spreken.

Stilstaand in dit onherbergzame gebied in deze omstandigheden heeft een enorme impact. Hoe verder? Wil ik dit wel? Moeten we uitelkaar gaan? Plots stopt er een Russisch stel waarvan de man redelijk Engels praat. Hij bied spontaan allerlei hulp aan. Kun je hem vertrouwen? Jose moet met een wiel met hun auto mee en ik blijf alleen achter. Twijfel, was dit wel slim, komt ze wel terug? Gelukkig zie ik hun auto na 3 kwartier weer met Jose terugkomen. De band kunnen ze niet maken. Het station is 1 kilometer verderop en we besluiten dan maar om met de kapotte band langzaam naar het station te rijden. Daar krijgen we ook nog een beetje hulp van 2 agenten en plots komt de eigenaar van het station naar buiten en hij blijkt nog ergens een oude "passende" band te hebben liggen. Met deze oude opgelapte band kunnen we de reis na 4 uur gelukkg weer vervolgen. Inmiddels is ons vertrouwen in de Russiche hulp beter en besluiten we de komende dagen verder samen op te trekken. (Eerst dachten we nog dat we hiervoor moesten betalen, maar al al snel bleek dat we een heel verkeerd beeld van hen hadden). Na drie dagen samen gereisd te hebben, hebben we twee goede vrienden in Nachodka (het verre Oosten van Rusland) leren kennen.

Maandag 28 juli willen we met de boot naar Japan. Het boekngsbureau is om 10:00 uur open en om 10:10 lopen we naar binnen om ons ticket te kopen voor de ferry Rus. Deze gaat die dag, enkele uren later dan geplande vertrektijd van 18:00 uur.

Het eerste wat we te horen krijgen is dat we specale documenten nodig hebben om onze auto op de boot te mogen zetten (customs). Als we vragen wat voor documenten we nodig hebben en waar we die moeten halen is het antwoord "Not my problem, your problem en dat ze in het Russisch zijn en er niemand Engels spreekt". Verder geeft de dame achter het bureau aan dat het verkrijgen van de documenten minimaal 3 dagen duurt. Na enig aandringen en een uur nodeloos wachten geeft ze ons het adres van "customs" in Vladivostok.

Snel racen we hier naar toe. Helaas arriveren we tijdens de lunch en moeten we weer wachten tot 13:00 uur. Hier krijgen we dan te horen dat we 150 meter verderop moeten zijn. Wij in sneltrein daar naartoe. Nu zitten we in het goede gebouw en al snel aan het goede loket.

Helaas zit daar een dame de zegt dat ze ons niet verstaat en wij haar niet. Verder neemt ze geen aanstalten om iets voor ons te doen. Ruim een uur staan we voor haar loket te smeken "Please help us". Onder druk van de snel verstrijkende tijd klampen we mensen aan of ze Engels spreken en ons willen helpen. Om half drie krijgen we contact met de supervisor van de afdeling die voldoende Engels spreekt om ons te begrijpen en ze snapt dat de dame achter het loket ons zt te traineren. Hierop wordt een directe marsorder utgevaardigd richting Lena (de dama achter het loket) in het Russisch dat ze ons onmiddeljk moet helpen. Hierna komt er eindelijk beweging n de zaak. Na nog een uur gewacht te hebben komt er om half vijf een jonge man met een stapel formulieren naar ons toegelopen en gaat snel samen met ons mee naar de boot. Hier neemt hij de auto over en zet die alvast op de boot terwijl wij een ticket gaan kopen.

De juffrouw van de ticket office kijkt de ogen uit als ze ziet dat we de goede documenten hebben weten te bemachtigen en als ze ook nog hoort dat we hier niets voor hebben hoeven te betalen is ze behoorlijk verrast. Dan roept ze ineens dat we te laat zijn voor een ticket en aat ze verder met haar werk. Enig aandringen van ons om uitleg negeert ze volledig. Als ik zeg dat de autgo al op de boot staat (vermoede ik) zie je haar twijfelen. Hierna gaat ze wat bellen en na twee telefoontjes smijt ze twee boekngsformulieren naar ons toe met het verzoek die in te vullen. Gelukkig voor ons hebben we alle barrieres die dag weten te slechten en zitten we savonds om 20:00 uur met de auto op de boot richting Japan. Dankzijn de supervisor en de jonge man (broker) is het ons gelukt de verbazende paperwinkel op te lossen ondanks de weigerachtige houding van de front-office medewerkers. De charme van Jose en mijn grijze haren hebben ons weer eens een stapje verder geholpen.

Een document regelen om je eigen spullen te mogen meenemen is iets nieuws voor mj. Ook in Rusland mag je gewoon de grens over. Schjnbaar is de grens over met de boot iets anders. Het document is niets anders dan beschrijving van de ladng met een verzoek om de auto te mogen vervoeren.