Embedded Files
Mongolië, het land zonder hekken.
Mongolië, het land zonder hekken.
Hallo allemaal, daar zijn we weer. We zijn regelmatig buiten bereik geweest omdat we op de steppes van Mongolie logeerden. Nu de laatste update.
Vanuit Rusland zijn we bij Ulan Ude de grens over gegaan. Wat een verschil ook hier weer met wat we tot nu toe gezien hebben. Het dorpje waar we als eerste binnenkwamen en kennismaakten met Mongolië zag er arm uit. Er liepen oudere mensen in klederdracht, men reed op paarden in het dorp, er waren zandwegen, koeien liepen los door de straten. We keken onze ogen uit en moesten even omschakelen. Nadat we geld gewisseld hadden zijn we de eerste week meteen gaan kamperen. In Mongolie is de grond van niemand (staat). Je mag overal in principe vrij je tent neerzetten. Het is fatsoenlijk om niet bij de buren in de tuin te gaan staan en te kijken wat zij die avond eten. Meer dan 90% van het grondgebied zijn steppes waar alleen wat vee graast en wij doorheen proberen te racen. Als je altijd de campings in Europa gewend bent geweest is dit wel even wat anders.
Hier had je een campingplaats van 10 km2 voor jezelf met in de verte een aantal gers en koeien, schapen, kamelen, paarden, geiten, etc., en geen hek wat ze tegenhoudt. Wat een rust en wat een ruimte. De eerste avond zaten we op een heerlijk geurend veld want er groeide tijm op de vlakte. Het is best apart als je in een heuvellandschap zit waar je ‘s avonds een waas over de heuvels ziet verschijnen wat het landschap in een mystieke omgeving veranderd. Je blijft kijken. De wegen zijn een ander verhaal. Bij de heuvels is geen harde weg meer te bekennen en rijden wij met ons gps systeem rond. We volgen de verschillende ”tracks” ( sporen die al door anderen gemaakt zijn om bij een plaats uit te komen) en mochten we er niet uit komen, rijden we weer terug over de weg met behulp van het gps systeem. Het zijn wel bestaande wegen want op de kaart die we gekocht hebben staan ze. Ze staan bekend als de Mongolian Highways. Het is af en toe wel spannend waar we terecht komen en we hebben ook al een keer vastgezeten in de modder. Er zijn verschillende oude tempels maar ze liggen meestal erg afgelegen en als het geregend heeft erg moeilijk te bereiken. Na een aantal dagen geen douche en wc te hebben gezien hebben we 20 hele eurocenten pp aan onszelf uitgegeven. We hebben flessen bronwater gebruikt om onszelf te soppen en kleding uit te spoelen. Wat een luxe. Wat een luxe.
Ulaan Bataar, de hoofdstad van Mongolië is erg druk en het is rennen voor je leven als je over wilt steken. Voor de mensen die in China zijn geweest, nou daar lijkt het op. We zien hier veel toeristen die een tussenstop maken. In de stad is het onrustig geweest ivm de verkiezingen. Er waren rellen waarbij brandgesticht werd en er geschoten is. We hebben de rellen op de tv gezien maar we beseften niet dat het 200mtr bij ons vandaan gebeurde. Wij zaten heerlijk aan een biertje in een pub. ‘s Avonds in het hostel hoorden we wel heel veel lawaai op straat en geweerschoten. De dag erna zag je pantserwagens, en veel soldaten met agenten op straat. Ook was er de noodtoestand afgekondigd. Iedereen moest 4 dagen om 22.00u binnen zijn, er mocht geen alcohol geschonken worden, geen samenscholingen ( Peter en ik zijn maar uit elkaar gaan lopen). De eerste dag hield iedereen zich er keurig aan maar de tweede avond duurde het lang voordat het stil was op straat Midden in de nacht hebben we voor de tweede keer geweerschoten gehoord. De derde dag waren de pantservoertuigen weg maar we zagen nog wel groepjes militairen met agenten patrouilleren We zijn in Ulaan Bataar naar het Chinese consulaat geweest om een visum aan te vragen. Hier stuitte we op een probleem. Wij kregen wel een visum maar we mochten niet met de auto China in. Willen we toch met de auto moeten we permits aanvragen, precies aangeven wanneer en waar we zijn en alle deelstaten moeten hun toestemming geven. Dit gaat 4-6 maanden duren. Ook is het vrij reizen teruggedraaid en moet er weer een staatsgids mee. Heel jammer, helaas hebben we niet zolang de tijd in Mongolië en we waren eigenlijk wel even verslagen. We hadden de reis al bijna opgegeven en dachten eraan om naar huis te gaan toen een klein stemmetje belde en zei” waarom laten jullie de auto niet verschepen vanuit Vladivostok naar Canada en ga daar verder met jullie reis alleen met een andere invulling”. Dit gaf weer nieuwe energie en toen we even bij de BMW dealer waren voor een nieuwe band zei deze dat hij wel kon helpen om de auto te verschepen naar Vietnam. Ineens kwamen de ideeën en hulp ons tegemoet. We zien wel waar we uitkomen en waar het schip strandt. Peter heeft leuke reacties op zijn baard. Kinderen kijken met open mond naar hem. Ze denken vast dat de kerstman in hun land op vakantie is (hihihi). De baard wordt dus ook niet geknipt. Er kunnen al bijna vlechtjes in.
Mongolie is een erg mooi land wat zeker de moeite waard is om te bezoeken. Het is een groot land en je kunt je erg eenzaam voelen als je door het binnenland trekt. De mensen zijn erg vriendelijk, soms ook erg verlegen. Ze zijn duidelijk bezig om de toeristen naar de zin te maken want velen spreken een klein mondje Engels en geven je het gevoel welkom te zijn. Ze vinden het ook wel spannend als je in de buurt van hun Ger kampeert. Ze komen dan even kijken en op hun manier een praatje maken of even in je tent zitten. Kijken dan meteen goed rond hoe je het ingericht hebt in jouw Ger.
Overmorgen gaan we naar het Nadamfestival. Dit duurt 3 dagen en het bestaat uit worstelen, handboogschieten en paardenrennen. Het lijkt ons erg leuk om te zien. Nu maar hopen dat het droog is want als het regent wordt het land een grote modderpoel. Waar ons volgende berichtje vandaan komt is voor ons ook nog een verrassing. De website is weer bijgewerkt dus iedereen kan weer foto’s kijken.
Veel plezier
Peter en Jose
De mongolen op het platte land zijn voornamelijk Nomaden. In de economische crisis van 1991 (einde van de subsidies van de USSR) ontstond er een werkeloosheidspercentage van meer dan 60 % en hebben veel mongolen het nomaden bestaan weer opgepakt. De belangrijkste bron van inkomsten van de Nomaden zijn schapen, koeien en paarden. Yaks zie je nog wel maar niet zoveel.
De nomaden leven in Gers. Een Ger is een traditionele tentsoort die wordt gebruikt voor bewoning door rondtrekkende nomaden met schapen, geiten, kamelen en/of paarden, die leven in de koude droge steppegebieden van Centraal-Azië. Van dit woord en de legerkampen die hiervan gebouwd werden is ook het woord horde voor rondtrekkende (krijgs)volken afgeleid, zoals de Gouden Horde.
Een van de attracties van Mongolie is dat je er buiten de steden overal je tent kunt neerzetten. We hebben op plaatsen gestaan waar in de verre omgeving (kilometers) niets of alleen vee te zien zijn. Een prive kampeerplek van 10 vierkante kilometer is hier eerder norm dat uitzondering.
Op diverse plaatsen (provincie grenzen) staan posten en sommigen vragen een soort belasting. Het lijkt willekeur of je moet betalen of niet en met een beetje bluf en niet verstaan kom je weg. Soms worden we als toerist echt voorgetrokken op de locale bevolking en wordt de poort opengemaakt zonder geld te vragen.
Politieteam fietst naar Peking, 13 april 2008 AMSTERDAM (ANP) - Twaalf politiemensen zijn zondag op de fiets gestapt voor een tocht naar Peking. Burgemeester Job Cohen gaf rond 12.00 uur in het Amsterdamse Olympisch Stadion het startschot voor de rit van 12.000 kilometer. De agenten fietsen via Berlijn en Moskou, langs de Transsiberische spoorweg en het Baikalmeer, door Mongolië naar de Chinese hoofdstad. Het team, Bike2Play genaamd, hoopt op 6 augustus zijn doel bereikt te hebben. Twee dagen later beginnen de Olympische Spelen. De politiemensen willen met de actie aandacht vragen voor de Stichting Right to Play, die zich inzet voor sport voor kinderen in ontwikkelingslanden.
Het klooster Amarbayasgalant Khiid is een van de drie grootste kloosters van Mongolie en ligt in de Selenge vallei ruim 35 kilometer van de harde weg en is alleen te bereiken over zandweg en het passeren van een 5-tal rivierbeddingen. De heenweg begon goed maar gelukkig zagen we na 10 kilometer een busje en een toyota landcruiser staan die ook die kant opgingen. We zijn hun maar achterna gereden. Dat was maar goed ook want de verrasingen in de weg moesten nog komen. Op een slippartij en 3 stromende rivieren na was het goed te doen en kwamen we na 5 kwartier in een grote vallei met daarin het imposante klooster. De omvang van e.e.a. is moeilijk voortestellen op zo'n geisoleerde plek.
Het klooster heeft van 1937-1991 een kwijnend bestaan geleden (Russisch regiem). Sinds 1991 is men langzaam weer begonnen e.e.a. in ere te herstellen. Op het complex zijn een 6-tal tempels te zien. Alleen de hoofdtempel was open. Toen we de hoofdtempel ingingen zaten een dertigtal kindermonikken te mediteren. We werden vriendelijk begroet en gelukkig werden ook de gesloten tempels voor ons open gemaakt. In de andere tempels waren andere boedha's te zien. Alle bouwwerken hebben een betonnen fundering en betonnen palen. De rest van het bouwwerk is voornamelijk van hout. De versieringen zijn van een zachte soort natuursteen. Ze vragen geen geld voor het bezoek maar je kunt natuurlijk wel geld achterlaten.
Je kunt je voorstellen dat het voor touristen nog een hele opgaaf is om er te komen. Wel zijn er inmiddels al 2 vakantiekampjes inde directe omgeving met beide een 15-tal Gers om de gasten te ontvangen.
De terugweg zijn we alleen gaan rijden (er reed niemand voor ons dezelfde kant op). De eerste 4 hindernissen konden we zonder problemen nemen. De laatste hindernis (slippartij op de heenweg) was nu echter een echt probleem. Ook met vier wiel aansturing wilde de auto niet verder. Na een uurtje van alles proberen (ideëen van Jose) lukte het uiteindelijk toch om weer los te komen en konden we het laatste stuk rustig doorrijden.
Het eerste deel van onze reis door Mongolie gaat door drie provincies (Selenge, Bulgan en Khovsgol) die samen het Noorden van Mongolie vormen. De eerste grote stad (Darkhan, de tweede stad van Mongolie) waar we dachten een meer gedtailleerde kaart te kunnen kopen liet ons in de steek. Voor een goede kaart moeten we naar de hoofdstad Ulaan Bataar. We moeten het voorlopig maar doen met wat we hebben en aan mensen vragen. De belangrijkste attracties zijn het Boeddhisten klooster Amarbayasgalant Khiid in de provincie selenge en het grote meer Khovsgol Nuur verder naar het westen.
In de stad Erdenet is een van de 10 grootste kopermijn van de wereld welke rond 2000 voor 2/3e deel van de export van Mongolie voor zijn rekening nam.
28 juni proberen we over de Mongolian Highway verder naar het westen te rijden. De goede asfalt weg was meteen na de stad Bulgan (provincie hoofdstad) verdwenen en ging over in een eerst verharde zandweg en na 15 kilometer in een gewone zandweg. Op sommige plekken was het wel 12 baans. Als een baan slecht is wordt er gewoon een nieuwe langs gereden over de grasbodem. Dit wordt moeizamer in een rivier bedding of een lager gelegen gebied. Op het punt waar twee zware vrachtwagens met aanhanger al vastzaten in de bubber, het aantal (on)mogelijkheden om door te rijden over de 40 bedroeg en sommige lokalen eerst te voet het terrein gingen verkennen besloten we de route te verleggen en eerst richting de hoofdstad van Mongolie Ulaan Bataar te gaan rijden (330 kilometer zuidwaarts ook over een originele Mongolian Highway). Na 40 kilometer hebben we in de middle of nowhere de tent opgezet langs de zandweg. Langs onze tent kampeerden ook een 4-tal vrije kamelen met een baby kameel. De volgende dag weer 217 kilometer over de High Way met een gemiddelde snelheid van 26 kilometer per uur. Soms kon je van een weg kiezen uit wel 12 wegen (zonder wegwijzers). De meesten kwamen na enkele kilometers weer bijelkaar. Verder was er een bruggetje over een rioolpijp weggespoeld. Dus maar weer met de trukendoos door de rivierbedding.
Ook hebben we een fabrikant van authentieke Mongoolse bogen bezocht in de stad Dulaankaan.
We besluiten eerst naar Ulan Bataar te gaan en te kijken of we beter kaartmateriaal op de kop kunnen tikken voor dat we verder trekken richting het grote meer Khovsgol Nuur.
Ulaanbaatar (Mongools: Улаанбаатар)
Ulaanbaatar (Mongools: Улаанбаатар)
Ulaanbaatar (Mongools: Улаанбаатар), ook bekend onder de Russische naam Oelan Bator (Russisch: Улан-Батор), is de hoofdstad van Mongolië. De stad kreeg zijn huidige naam tijdens de socialistische revolutie en betekent Rode Held. Schattingen van het aantal inwoners lopen inmiddels (in 2004) op tot zo'n 1 miljoen mensen, wat neer zou komen op meer dan een derde van de gehele bevolking van Mongolië. Het grootste boedhistenklooster van Ulaan Bataar is Gandantegchenling. Hier staat een Boedhabeeld van 26 meter hoog in de tempel Janraisig Datsan.
Van 11-13 juli vindt het Nadaam festival plaats. Naadam (Mongolian: Наадам)>, games. Dit festival is van oudsher gebaseerd op het elkaar weer ontmoeten in familieverband, een beursom zaken te verhandelen en een soort olympische spelen voor nomaden. Het festival begint met een leuke ceremonie en gaat dan over in wedstrijden worstelen, boogschieten en paardrijden.
De verkiezingen in 2008 leidde op 2 juli tot flinke rellen waarbij 5 doden vielen en een aantal overheidsgebouwen in vlammen opgingen. Snel werd de noodtoestand voor vier dagen uitgeroepen. Niemand op straat na 22:00 uur en geen alcohol in winkels en in restaurants of bars. Ook waren er veel militairen op straat.
De tweede dag hebben we het paardrijden bezocht. Dit was 38 kilometer buiten de stad in een vallei. Hier waren duizenden mongolen aan het feestvieren. Zelfs de meesten hier wisten nauwelijks waar de echte race werd gehouden. Maar achter de heuvel van het feestterrein was de finish van de races. Hier hebben we de finish gezien van 2 jarige paarden. Een sensationeel gezicht kinderen van 4 -8 jaar rijden op snelle paarden. Hele families staan hen aan te moedigen.
Het oosten van Mongolië
Het oosten van Mongolië
De weg vanuit Ulaan Bataar naar het oosten is een verademing Hij is zeker 250 kilometer geasfalteerd. Het landschap richting het oosten veranderd langzaam en is minder ruig dan het westen. Het Oosten is minder aantrekkelijk voor toeristen. Langs de weg zien we verschillende toeristen campings (gers) zeker omdat die goed te bereiken zijn met de auto
Daarnaast zijn er grote populaties (meer dan in Afrika) wilde gazellen, maar deze gebieden zijn niet of nauwelijks te bereiken voor toeristen. Er lopen geen wegen naar toe en zijn alleen te bereiken als je de weg weet en beschikt over paarden of anders over professionele voertuigen.
In de stad Ondorhaan (Өндөрхаан) zijn we toevallig getuige van een soort Boedhistische processie. Een kleine gemeenschap locale mensen samen met de lama's van de lokle tempel trekken door het dorp. Naast muziek en zang is er ook gebed. Het is een integere gebeurtenis niet gericht op tourisme.
Op de weg terug naar Ulaan Bataar bezoekn we nog even het natuurpark "protected area"Gorkhi-Terelj Nationaal Park. Dit lijkt meer op een toeristische attractie. Veel Ger kampen voor toeristen en hotels. Het ligt wel in een mooie vallei.
Vanuit Ondorhaan proberen we een doorsteek te maken naar het zuiden. Na een kilometer of 60 door een grote zandvlakte te hebben gereden komen we in een rivieren gebied en worden we geconfronteerd met een nauwelijks begaanbaar pad. Na de eerste hindernis met succes te hebben genomen zien we een veelvoud aan hindernissen. Twee mannen op een brommer adviseren ons om terug te gaan. Dit hebben we dan ook maar geaccepteerd. Dit koste ons even later een liter benzine voor de brommer waar ze op reden. Een kilometer of 10 teruggereden hebben we onze tent ca 500 meter van twee Gers opgezet. Al snel kregen we bezoek van nieuwsgierigen. Met twee buurjongens hebben we nog wat langs elkaar heen gekeuveld. Ze gingen na een snoepje en en paar pinda's met een grote glimlach op hun gelaat weer verder met hun ponies.
Mongolian Highways
Mongolian Highways
Mongolie (2008) kent circa 600 kilometer geasfalteerde weg. De rest van het land zijn of aangelegde grevel(kiezel) wegen maar vooral door autos gemaakte sporen over de vlaktes en langs de bergruggen. Hier kun je verschil zien tussen hoofdwegen (vaak meerdere sporen in dezelfde richting) en locale wegen (eenbaans en uitwijk alleen langs het spoor). Bij de locale wegen is het soms moeilijk het spoor te volgen omdat het soms niet meer herkenbaar is in het land. Ook kom je hier soms voor verrassingen te staan als steile afdalingen / klimmen of een weggespoeld stuk spoor en moet je tientallen kilometers terug.
Vaak zijn de grevel wegen zo hobbelig dat er sporen langs worden gereden om een beetje normaal te kunnen rijden. Als een spoor te slecht wordt komt er vanzelf een spoor langs te liggen. De grond is van niemand (of de staat) en er is buiten de steden geen enkele voorziening van eigendomsrecht. Het land is zoals in het oude amerika een land zonder hekwerk en erfafscheidingen (no fences).Als je iets van Mongolie wilt zien anders dan de hoofdstad ben je gedwongen gebruik te maken van de "zogenaamde" Mongolian Highways. De grevel wegen en de sporen worden op drukke punten vaak stuk gereden door het verkeer. Bij regenval (regenseizoen is in de maanden juli en augustus) ontstaan er veel modderige plaatsen waar het gokken is of en hoe je erdoor kunt. We hebben plaatsen gezien waar mensen te voet de omgeving verkennen om te kijken hoe ze er het beste doorheen kunnen. Soms kun je wel kiezen uit een 20-tal (minder) slechte sporen en is het de keuze welk spoor hoever en hoe kom ik dan weer op een ander spoor. Als je hier echt vast zit moet je soms lang wachten op een rupsvoertuig (dat van ver moet komen) om je eruit te trekken. Meestal loont het de moeite om achter iemand aan te rijden die de weg beter kent. Veel sporen lopen ook door rivierbeddingen. Soms wordt er een pijp op de bodem gelegd, met zand eroverheen en een betonnen afscheiding dat het zand niet wegkan spoelen. Vaak is de weg naar het brugje zo slecht dat men het toch probeert langs het brugje via de rivier bedding.
25 Juni zijn we de grens tussen Rusland en Mongoie gepasserd bij het Russisch plaatsje Kyaktha. Hier hebben ze ons (slechts) 2 uur weten bezig te houden. Een uur om Rusland uit te komen en een uur om Mongolie binnen te komen. Er waren slechts 3 personen autos, 1 bus en enkele vrachtautos voor ons die ook de grens over wilden. Eerst hebben we in Irkutsk op Donderdag een visum aangevraagd voor Mongolie op het Mongolese consulaat. Dit was geen probleem, we werden direct geholpen.
Echter we moesten het geld eerst gaan betalen op een BVB bank. De bank echter wilde geen betaling van ons ontvangen als we geen registratie in Irkutsk hadden. Dit moest het hotel regelen. Het hotel wilde dit wel regelen maar het registratiekantoor was dicht. Na veel gesteggel kregen we een stempel van het hotel met daarop een datum waarmee we weer naar de bank gingen. De bank ging overleggen of ze met deze stempel wel of geen betaling wilden aanvaarden. Na 3 kwartier wachten kwam er witte rook en mochten we het bedrag voor het visum storten en kregen we de documenten nodig voor het consulaat. Net nog op tijd konden we de papieren inleveren en op maandag het visum ophalen. Om Rusland uit te komen werden alleen de autopapieren gecontroleerd en enkele van de verblijfsregistraties. Het was vooral een kwestie van geduld om dat er slechts rustig aan gewerkt wordt.
Daarna konden we Mongolie binnen. Het eerste wat opviel was dat ze ons (hoewel gebrekkig) allemaal in het Engels en/of Duits aanspraken. Hier heb je duidelijk het gevoel dat je welkom bent. Eerst moeten we een verplichte WA auto verzering afsluiten. Deze kost € 27 vcor 1 maand. Daarna start de incheck procedure van auto en personen. We worden door de ambtenaar netjes naar de diverse loketten begeleid en we hoeven naast de WA verzekering niets te betalen. Bij enkele van de Mongoolse autos worden plastic flessen russisch bier in belag genomen (mag waarschijnlijk niet, of niet zoveel). Van onze auto wordt alleen het chassisnummer gecontroleerd en een keer snel over alle bagage heengekeken. Na de noodzakelijke formulieren te hebben ingevuld kunnen we snel het land in. Meteen na de grensovergang komen we duidelijk in een armer land terecht. Koeien lopen los rond de huizen. Veel mensen hangen op straat en er lijkt weinig werk.Bij de eerste en beste bank laat ik me door geldhandelaar op straat nog even voor 25 % (26 €) afzetten bij het omwisselen van mijn laatste roebels. De bank ging 3 minuten later open.
Page updated
Report abuse