Wystawy

Wystawa JTF

W 2016 roku brałem udział w zbiorowej wystawie fotografii Jeleniogórskiego Towarzystwa Fotograficznego. Swoje prace zaprezentowało trzydziestu pięciu autorów – członków JTF. Wernisaż oraz uroczystości związane z 55-leciem istnienia towarzystwa odbyły się w piątek 28 października, o godzinie 17 w siedzibie Dolnośląskiego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Jeleniej Góra (przy ul. 1 Maja 43). Podczas wernisażu Robert Kwiatkowski zrobił mi pamiątkowe zdjęcie. I okazało się, że jest to mój ulubiony portret do dziś dnia. Pozowałem do fotografii trzymając w rękach niezawodną lustrzankę Sony A550, którą fotografowałem przez wiele lat.

Moje zdjęcia na wystawie oraz notka autorska i okładka katalogu wystawy

Michał Rażniewski 2016

łysa Góra, Alpy i nie tylko...

Pakując rzeczy przed kolejnym wyjazdem na letni bądź zimowy obóz narciarski, czy jakieś ważne zawody, nigdy nie zapomniałem włożyć do plecaka mojej Zorki czy Praktiki i kilku rolek filmów. Podczas wycieczek rowerowych latem i w trakcie trwania narciarskich treningów zimą, starałem się znaleźć chwilę czasu na zabawę z aparatem. W ten sposób powstał w ciągu ostatnich lat mój osobisty dokument fotograficzny, przedstawiający miejsca, w których pracowałem i moich uczniów jeżdżących na nartach. Pamiątkowe krajobrazy (może nigdy nie będzie mi dane być ponownie w tamtych miejscach) i zdjęcia małych narciarzy, którzy niedługo przestaną być mali, wkładam do albumów. Albumy te stanowią kronikę mojej pracy i zajmują honorową półkę w szafie lub szufladzie. Teraz nadszedł moment, aby zaprezentować te zdjęcia, które powstawały mimochodem, przy okazji moich górskich wędrówek…

Zdjęcie z wernisażu oraz dwa przykładowe zdjęcia wystawowe

Kopenhaga 1997

To, co najbardziej utkwiło mi w pamięci, to właśnie „tłum” rowerzystów – złożony z ludzi w każdym wieku: mężczyzn w garniturach, kobiet w spódnicach rozwianych przez wiatr, studentów, rodziców z małymi dziećmi w przyczepkach, seniorów jadących powoli, ale pewnie. Każdy w swoim rytmie, a jednak w pełnej harmonii. Nie było tam pośpiechu, nerwowości ani dominacji samochodów – to rower zdawał się mieć pierwszeństwo nie tylko na ulicy, ale w mentalności całego miasta.

Gdy dziś o tym myślę, widzę obraz miasta poukładanego, spokojnego, gotowego na przyszłość. Już wtedy, w 1995 roku, infrastruktura Kopenhagi robiła wrażenie: szerokie, osobne pasy rowerowe, często oddzielone od jezdni; stojaki pełne jednośladów; proste, ale funkcjonalne mostki i kładki; znajomy mi odgłos dzwonków rowerowych, który wplatał się w rytm miasta jak delikatny akcent muzyczny.

A przecież to nie wszystko. W tle tej rowerowej rewolucji stała Kopenhaga jako miasto zabytków i miejskiej elegancji – nie monumentalnej, ale stonowanej, harmonijnej. Nyhavn ze swoją kolorową fasadą, wtedy jeszcze nie tak turystycznie oblegany, bardziej autentyczny; pałac Amalienborg, strzegący pamięci o duńskiej monarchii; surowa, ale piękna katedra św. Mikołaja; wreszcie Tivoli – park, który łączył nostalgię dawnych lat z duchem europejskiej rozrywki. Nie były to zabytki „krzyczące”, tylko takie, które budowały tło – równowagę między historią a nowoczesnością.

Zapamiętałem też charakterystyczny porządek – czystość ulic, spokojną architekturę, funkcjonalność przestrzeni publicznych: szerokie chodniki, zadbane parki, ławki ustawione dokładnie tam, gdzie potrzebował ich przechodzień. Kopenhaga wydawała się miastem, w którym życie płynie miękko, bez szarpnięć. A ja, obserwując to wszystko, czułem coś w rodzaju lekkiej zazdrości – że można stworzyć miejsce tak przyjazne, tak ludzkie, tak sprawne.

Dziś wiem, że ten zachwyt był także zachwytem nad stylem życia, który dopiero zaczynał kiełkować w naszej części Europy. Wtedy, w połowie lat 90., Kopenhaga była dla mnie pierwszym prawdziwym spotkaniem z nowoczesnym miastem – takim, które nie goni za przyszłością, tylko spokojnie do niej dorasta.

Moje zdjęcia Kopenhagi były prezentowane na wystawie fotograficznej w galerii Jeleniogórskiego Towarzystwa Fotograficznego w czerwcu 1998 roku.