Zingen is geluk

Helena Van Rossen

Ooit las ik een kort artikel met de titel ‘Zingen doet stresshormoon cortisol dalen’. In het artikel werd uitgelegd dat luisteren naar muziek goed voor je is, maar zélf zingen nog veel beter, want dat laatste zorgt voor een opmerkelijke daling van je stresshormoon.

Zelf ondervind ik dit “aan den lijve” op elke repetitie, op elk concert. Zingen – en dan bedoel ik in het bijzonder samen zingen – geeft me een intens gevoel van voldoening. Bestaat er iets mooiers dan samen iets voortbrengen dat andere mensen kan raken? Iets voortbrengen dat zijn kracht en schoonheid ontleent aan het samenvloeien van klanken die best mooi kunnen zijn op zich, maar pas tot volle wasdom komen dankzij de samenklank, het geheel dat zoveel meer is dan de som van de afzonderlijke delen?

Niet dat er veel tijd was om rustig aan mijn plekje te wennen. Ik moest er meteen stevig invliegen! Eind november stond er een uitgebreid concertweekend op het programma, met een ruime selectie aan uitdagende muziekstukken, allemaal nieuw voor mij. Enkel “Sing Gently” zat al in mijn oren, omdat mijn zus had deelgenomen aan het 6de virtuele koor van Eric Whitacre – prachtige muziek die symbool staat voor verbondenheid en die ik daarom had gekozen voor het kaarsjesmoment op de uitvaart van mijn man.

Ik besefte al gauw dat de repetities alleen niet zouden volstaan om mij klaar te stomen voor eind november. En dan ook nog voor de mis van Allerheiligen, zo eventjes tussendoor. Ik stortte me op YouTube, waar gelukkig veel te vinden was. Bartók, Northern Lights, the Seal Lullaby, Listen, Benedicta sit, Requiem van Duruflé, O Magnum Mysterium van Lauridsen, Magnum Nomen Domini van Somerschaf, de Missa Festiva van Zaindl… De versies waren niet altijd identiek aan onze partituren, maar ik wilde vooral de muziek “in mijn oren krijgen”. Ik luisterde tijdens het koken, tijdens de afwas, soms tijdens het eten of terwijl ik de was ophing. Voor de muziek die niet op YouTube te vinden was, moest ik iets anders verzinnen. Ik maakte met mijn gsm enkele opnames van Bikkembergs en Močnik tijdens de repetities. Voor Weary with Toil kreeg ik hulp van Chris. Hij was bezig met een geluidsbestand en zette er vaart achter om dit af te werken, zodat het de dag erna al op de website van Acantus stond. Dank je wel, Chris!

Wat was ik blij dat er ook nog een koorweekend was! Die tijd was absoluut noodzakelijk om de muziek, die nu vertrouwd begon te worden, in te oefenen met het koor, om het tempo aan te voelen, de sfeer, om de muziek te laten rijpen. En om broodnodige notities te nemen, hé Godfried ;-)

Het concertweekend naderde en ik had er vertrouwen in dat het goed zou komen. Fauré had ik nog maar één keer gezongen op de repetities, maar gelukkig werd het stuk nog geoefend in de kerk. Anders waren we misschien wel uit onze droom gerukt tijdens het optreden, haha. Nog even snel gaan shoppen voor een geschikte outfit, want het oog wil ook wat. “Galakostuum op eigen terrein” en een “parelmoeren accessoire” voor de dames: check. Geen tongpiercings. En ik was nu juist zo fier op mijn tongpiercing! laat ik weten aan Godfried. ’t Is maar voor een paar uurkes, luidt het antwoord. Allez dan, ’t is goed voor deze ene keer.

Ik heb genoten van elke seconde. Voor, tijdens en na het optreden. 

En ik niet alleen. De collega’s en vrienden die op mijn uitnodiging waren komen luisteren, waren zwaar onder de indruk en hebben heel erg genoten van het concert. “Prachtig”, “heel gevarieerd”, “erg hoog niveau”, “ontroerend”. Ook de receptie na het concert was een succes. De wereld is klein, zo bleek toen mijn collega’s en vrienden allemaal wel iemand uit hun kennissenkring tegen het lijf liepen met wie ze nog eens een gezellige babbel konden doen. Hoe onverwacht en tof was dat!

Minpuntjes? Natuurlijk waren die er ook. Helemaal perfect was het niet. Jammer dat we die jongedame van Bartók moesten laten gaan (en haar echtgenoot deugde niet eens, begot). Jammer dat we de mist in gingen bij Northern Lights (zeker als je bedenkt dat we die inzet bijna altijd goed hadden op de repetities). Ja, “het beest” Ola Gjeilo heeft ons verslagen. Dat geeft ons een uitdaging voor de toekomst!

Soms zijn het juist de sporen van imperfectie die bijdragen aan ware schoonheid.

Kintsugi*.

*nvdr: uitleg te vinden op Wikipedia