Hilde Cools
20/04/25
Het was toch schrikken toen de wekkerradio mij die zondagmorgen bruusk uit mijn veel te korte slaap wekte. Dat tekort was hoofdzakelijk te wijten aan de dienst van Stille Zaterdag de avond ervoor waarin een aantal verrassingsacts ertoe leidden dat de ontknoping veel langer dan gepland op zich liet wachten.
Maar goed, Acantus werd verwacht voor de paasmis in de Sint Carolus Borromeuskerk en dat gaf me toch een boost om weliswaar met iets kleinere oogjes, het bed uit te springen (nou ja, springen…). Met ondersteuning van een kop goeie, straffe koffie werden lijf en leden in paraatheid gebracht en met goeie luim, partituren onder de arm ging het richting Aantwaarreppe (Antwerpen).
Na een tijdje verzamelden de koorleden zich op het pittoreske Hendrik Conscienceplein dat zich gewillig liet bewonderen onder een fris en fruitig voorjaarszonnetje, tot op het moment dat de deur van de imposante Sint-Carolus Borromeus kerk openzwaaide en we ons konden begeven naar onze standplaats op de bovenste gaanderij.
Het was een blij weerzien want vorig jaar stonden we daar ook. Toch wel fijn dat ons optreden toen zo werd gesmaakt dat ze ons graag terug zagen komen.
Misschien een klein nadeel dat we daarboven niets van het gebeuren beneden konden zien en omgekeerd ook niet. Maar elk nadeel heeft z’n voordeel. Er was niets om ons af te leiden, enkel aandacht voor het leiden/lijden van de dirigent en het begeleiden door de organist. Er werd de nodige tijd besteed aan het doorzingen, bijschaven en afstemmen van het programma. We waren er klaar voor.
Voor de dienst serveerden we een muzikaal aperitief met “ Maria Magdalene” ( Arthur Meulemans) en “Stralend uit het graf verrezen” (Herman Roelstraete).
Tijdens de dienst werd de nog recent aangeleerde “Missa Festiva” (Hubert Zaindl) uitgevoerd, afgewisseld met een selectie ouder en nieuwer koorwerk.
Bij het brengen van “Christ the Lord is risen today” (John Rutter) bekroop me toch een zekere angst. Tijdens de uitvoering hiervan vorig jaar werden we brutaal overstemd door een opdringerig alarm dat ruim een halve minuut de aandacht opeiste. Wat als dat opnieuw zou gebeuren? Nee, het gebeurde niet, het had duidelijk z’n meerdere in Acantus moeten erkennen!
Na het feestelijk afsluitende “Hallelujah” (Messiah-Händel) werden we getrakteerd op een warm dankwoord, een hartelijk applaus en wat later zou blijken, een optie om terug te komen met Pasen in 2026 (valt op 5 april mocht je je dat afvragen).
Wel jammer dat we afscheid moesten nemen van onze zeer gewaardeerde organist Erwin Van Bogaert die besloten heeft om het rustiger aan te gaan doen. Met enigszins lede maar dankbare ogen, wuifden we Erwin uit.
En daarmee werd het derde van het Paasdrieluik afgesloten. Maar Acantus zit nooit stil. We werken al volop aan de volgende uitdagingen. Onze kalender is rijkelijk gevuld, neem zeker een kijkje op www.acantusbeveren.be/kalender. Het wordt druk maar “yes we can!”…