Ik ben Helena
Ik ben Helena
Embedded Files
Helena Van Rossen
Beste koorgenoten,
Eerst en vooral: bedankt voor jullie warm welkom!
Na alle enthousiaste verhalen die mijn zus mij over Acantus heeft verteld, ben ik blij dat ik nu deel kan uitmaken van jullie bijzonder(e) muzikale “vibe”.
Voor wie het nog niet wist: mijn zus is Frie (die leutige meid waar altijd wel iets mee te beleven valt). Als jullie nu denken “Oei, nog zo eentje als Frie, dat overleven we niet”: geen paniek! We zijn behoorlijk verschillend van karakter, maar niettemin echte “zusjes” die elkaar niet kunnen missen.
Vroeger heb ik nog bij Manu in de klas gezeten (mijn zus trouwens ook). Ik vond Manu een heel fijne leerkracht. Maar toen moest ik nog “mevrouw Cardon” zeggen, natuurlijk.
Ondanks al haar inspanningen heeft Manu me niet kunnen inlijven bij de liefhebbers van de Germaanse talen. Want ik wist al van in de lagere school dat ik Frans wilde gaan studeren. Frans was mijn eerste grote liefde. En dus trok ik naar Antwerpen voor “l’étude des langues romanes” - Frans en Spaans - en liet me betoveren door de pareltjes der Franse literatuur, waaronder “L’écume des jours” van Boris Vian, tot op vandaag mijn lievelingsboek.
Ik ben wat ze noemen een echte “boekenwurm”. Ik hou van lezen. In een boek met bladzijden die je kan omslaan, waarvan je de geur kan opsnuiven. Voor mij geen e-reader, dank je wel. Ik waardeer in het bijzonder boeken met een boodschap, boeken over andere culturen en boeken die je luidop doen lachen.
Toen ik nog jong was, was ik dol op stripverhalen. En ik heb tot op vandaag een zwak voor sprookjes, niet alleen de klassiekers van Grimm en Andersen maar sprookjes van over de hele wereld: Tibetaanse, Indische, Kaukasische, Russische,… In een sprookje zit zoveel levenswijsheid en verbeeldingskracht dat de wereld er alleen maar beter van kan worden.
Sinds kort ben ik ook opnieuw ingeschreven in de tekenacademie, want ik hou van tekenen, en van kunst en schoonheid in het algemeen. Verder kan ik ook enorm genieten van natuurschoon en wandelen in de bergen.
Northern Lights - monoprint met substractie
Op professioneel vlak zit ik “in de administratie”. Ik werk als stafmedewerker voor de scholengemeenschap van Temse. Ik loods onze directies door het complexe doolhof van de onderwijsadministratie en zorg ervoor dat onze leerkrachten correct worden betaald. Geen fantasierijke job dus… maar wel belangrijk. Leuk weetje: mijn bureau bevindt zich in de basisschool van Steendorp, waar de zus van Martine (en schoonzus van Godfried) turnjuf is. Juf Kris is dus mijn collega, we kennen elkaar al meer dan 20 jaar. Daarnaast heb ik nog een hoop andere toffe collega’s.
Het belangrijkste in mijn leven is mijn gezin.
Dit zijn wij: Mathy, Helena, Eline en Dieter.
Op 16 juli moesten we afscheid nemen van onze lieve echtgenoot en papa. Hij was een fantastische huisarts die alles deed voor zijn patiënten, tot hij getroffen werd door die vreselijke ziekte ALS die hem stukje bij beetje zijn leven afnam en waarvan niemand hem kon genezen. De voorbije jaren legden we als gezin samen een loodzware weg af, maar we leerden ook om terug te keren naar de essentie en alle lichtpuntjes te waarderen die op onze weg kwamen.
Mathy was ontzettend trots op zijn kinderen. Onze dochter Eline (23) studeert grafische en digitale media in Antwerpen, een creatieve richting. En onze zoon Dieter (21) begint aan zijn eerste master geneeskunde. Hij wil graag radioloog worden. Ik zou nog uren over hen kunnen vertellen… maar Manu zei dat het op een A4’tje moest passen.
Dus tot slot nog even het antwoord op een prangende vraag:
“is het nu Leen of Helena?”
Helena is mijn officiële naam. Veel mensen zeggen me dat dat een mooie naam is dus vind ik het best wel fijn om Helena genoemd te worden. Op mijn werk noemt iedereen me zo. Maar sommige mensen vinden Leen leuker, en mijn familie zegt ook Leen. Ik luister naar allebei…
Tot de volgende repetitie, beste Acanti!
Page updated
Google Sites
Report abuse