Hilde Cools
Elk zangjaar wordt, zoals de traditie het wil, afgesloten met de middernachtmis, en dat was in 2025 niet anders. Het maakt de cirkel rond en dat covid die ooit even onderbrak, vergeten we voor het gemak.
Het is wat mij betreft ook de stemmigste misviering van het jaar. De donkere, winterse nacht, gevuld met glinsterende lichtjes, dansend kaarslicht en nostalgische kerstliederen.
Nee, de tijden dat in de kerstnacht sneeuwvlokken naar beneden dwarrelden, lijken allang vervlogen, maar ach, we blijven hoopvol, wie weet in 2026…
De middernachtmis dus…
We waren er muzikaal bijna helemaal klaar voor, nog één repetitie de donderdag ervoor met onze organist Koen (Van den Camp) en we konden aftellen.
Koen Van Den Camp ✝️
Toen deze niet kwam opdagen kon niemand het drama vermoeden dat zich aan het afspelen was. Hij was vlakbij toen het helemaal fout ging. Pas op het einde van de repetitie hoorden we dat hij korte tijd na een spoedopname jammerlijk overleden was.
Ik heb Koen niet persoonlijk gekend maar het nieuws kwam binnen als een donderslag bij heldere hemel. Hij had ons al een aantal keren begeleid en dat creëerde toch een band. Muziek verbindt tenslotte. Ik keek naar het orgel dat er verweesd bij stond. Er gingen een heleboel gedachten door m’n hoofd. Hoe snel iets kan verkeren, hoe snel het voorbij kan zijn, dat vandaag nooit een garantie biedt op morgen. Dat leven en dood onlosmakelijk verbonden zijn en je nooit weet wanneer de ene het stokje doorgeeft aan de andere.
Bij aanvang van de middernachtmis moest ik er nog steeds aan denken. We zongen met volle inzet, onze dirigent begeleidde ons vakkundig op de piano en er was zelfs een andere organist die de Missa Festiva van Hubert Zaindl met brio voor z’n rekening nam maar de mis miste iets. Het was niet zoals het gepland was, het originele scenario moest worden aangepast omdat er ergens weer een stokje was doorgegeven en zoiets knaagt.
Daarom zal deze middernachtmis me bijblijven met een donker randje. Het is altijd het orgelpunt geweest van ons muzikale jaar, maar nu kreeg dat woordje een schaduwtoon.
Een orgel.
Een punt.
RIP Koen.
Ondertussen heeft 2025 het stokje doorgegeven aan 2026 en kijk ik weer hoopvol uit naar een jaar vol muziek want muziek zal blijven voortleven, ook in de herinneringen aan hen die niet meer onder ons zijn.