Hieronder vind je een aantal verhalen die boven het alledaagse uitstijgen. Mijn eigen ervaringen en die van lezers van Open Oog. Heb je ook iets meegemaakt dat je hier aan toe zou willen voegen, dan houd ik mij van harte aanbevolen: mailto Bert Hendriks.
Tante Trudy is dood. Dat zei mijn moeder terwijl we ergens in een zomerhuisje zaten zonder telefoon. Het zou nog 50 jaar duren voor de mobiele telefoon gemeengoed was.
Een uur later komt een oom van mij op bezoek, maar mijn moeder was hem voor: ik weet het al zei ze.
Mijn moeder had veel met de dood, wist vaker wanneer iemand overleden was, de gespelde overlijdensadvertenties bevestigde dat soms na twee dagen.
Bij het overlijden van haar eigen vader was er wat consternatie of een gebrouilleerde broer zou moeten worden uitgenodigd. Mijn moeder wist van te voren te vertellen dat hij uit zichzelf zou komen, waar hij zich bij de stoet zou voegen en waar hij de stoet weer zou verlaten. En zo geschiedde.
Er waren op dat moment ook nog twee zusters van mijn moeder die het niet zo goed met elkaar konden vinden.
Terwijl mijn moeder de badkamer aan het poetsen was hoorde ze de stem van haar overleden vader zeggen: Zeg tegen Ali dat ze alleen maar naar Gerda hoeft te gaan en te zeggen: heb je de thee klaar. Naar ze mij vertelde heeft ze toen geantwoord, zeg dat zelf maar tegen Ali.
Enfin, ‘s avonds een telefoontje van mijn tante Gerda: “Raad eens wie er vanmiddag op bezoek kwam?” Geen woord over wat er is voorgevallen tussen ons, alleen: “heb je de thee klaar”.
Mijn moeder was allerminst blij met haar paranormale gaven, wilde er eigenlijk niets van weten en er zeker niet graag over praten. Maar bovenstaande voorbeelden maakte ik wel mee, en ik was hevig gefascineerd. Ik wilde zo graag ook dat vermogen hebben, maar helaas, veel van haar geërfd maar dat niet.
Op de middelbare school gezeten, verzamelde ik alles wat ik te pakken kon krijgen over parapsychologie. Ook boeken waarin aan dat onderwerp maar een enkel hoofdstuk was gewijd. De overige hoofdstukken hebben toen wel mijn studiekeuze bepaald.
Omdat ik in Groningen was afgestudeerd en mijn eerste baan in Amsterdam was, reed ik nogal eens met de trein van de ene plaats naar de andere. Tijdens een van de ritten las ik ‘Parapsychologie achter het ijzeren gordijn’. Genoemd werd het bekende verschijnsel dat als je iemand geconcentreerd in zijn nek kijkt, je grote kans hebt dat die persoon zich omdraait. Dat wilde ik wel een uitproberen. Als je ’s avond in de trein zit, zijn de ramen net spiegels.
Daarom kon ik, zonder opdringerig te zijn naar een dame kijken die net als ik ook zat te lezen. Zij zat in de coupe tegenover mij. Ik had mij voorgenomen haar een kriebel in haar duim te geven. Ik concentreerde mij hevig op haar duim, ondertussen mij voorstellend dat mijn eigen duim erg kriebelde. Na een minuut of wat legt de dame haar boek weg, trekt haar handschoen uit, en kijkt en betast de bewuste duim.
Toen ik begin 30 was had ik tijdens een training een ervaring van totaal ja zeggen tegen mijzelf. Dat leverde een piekervaring op van 10 dagen. Zo’n piekervaring valt moeilijk te omschrijven. Woorden als verhoogde helderheid, hoger bewustzijn, ‘alles klopt’ contact met een wereld die achter het dagelijkse ligt geven het wellicht een beetje weer. Hoewel ik voordien overtuigd atheist was, had ik een heel sterk godsbesef.
Toen ik voelde dat ik weer uit dat hogere bewustzijn gleed zei ik hardop: wat nu? Ik hoorde een stem (in mijzelf) die zei ga het klooster in. Ik: geef me een bewijs dat ik dit niet zelf bedenk. Ik kreeg toen twee beelden, een kruis en een kermis. Ik: Tja dat ligt voor de hand (kruis: religie of kermis: de wereld), dat kan ik ook makkelijk zelf bedenken. Een uurtje later zet ik de tv aan en het eerst beeld was dat van een oorlogskerkhof (heel veel kruisen) wat overvloeide in een achtbaan. (Het programma werd gepresenteerd door Henk van Ulsen en heette: Alles is ijdelheid).
Maar een klooster was ver van mijn bed. Ik was en ben niet kerkelijk en het katholieke geloof stond nog verder van me af dan het protestantisme. Bang ook voor de onvrijheid die ik daar zou tegenkomen. Tevens angstig mijn zieleheil te verspelen, door niet aan wat ik ervoer als een opdracht, te gehoorzamen. Het voelde als een enorm conflict in mijzelf. Zo'n twee jaar later, hoor ik weer een stem die mij zegt om op een bepaalde plek te gaan wandelen. Dat doe ik. Het is zaterdag en heel mooi weer. Weer met mijn dilemma bezig tijdens het wandelen. Ik bedenk: misschien moet ik eens naar een kerk gaan. Met dit mooie weer? Is niet de hele wereld Gods kerk?
Verrek, maar dan kan ook de wereld een klooster zijn: ik kan monnik zijn en in de wereld blijven leven! Op dat moment komt er een oude man op mij af (vertelde later dat hij in de tachtig was) en zei tegen mij: ik ben verdwaald. Ik, wijsneuzig: ja, dat gebeurt wel eens in het leven. Hij: (verontwaardigd) Ja, maar de vorige keer werd mij de weg gewezen door een monnik, dat was in de oorlog in Duitsland.
Ik zag zijn opmerking als een bevestiging voor mijn zelfgevonden compromis.
Dat gaf wel rust, maar toch bleef het knagen dat het slechts een compromis was. Moest ik niet toch… Heel veel jaren later, hoor ik een stem die zei: ga naar Zevenkerken.
Nooit van gehoord, ik dacht dat het wel een stad of dorp zou zijn, maar het bleek een klooster in Belgie.
Ik heb daar voor drie dagen geboekt. Ze hadden een gastenafdeling. Ik vond er helemaal niets. De tweede dag kwam ik andere gasten tegen die mij de weg vroegen naar Jabbeke, een plaats dicht daarbij waar een museum zou zijn van een of andere schilder.
Ik bood aan ze er heen te rijden, maar buiten bleken ze zelf een auto bij zich te hebben, en zei: gaan jullie toch maar op eigen gelegenheid. Waar ik me niet helemaal lekker onder voelde
Ik ben naar het strand en de haven van Oostende gegaan, en toen naar huis. Maar eerst even bij een vriendin langs. Die had de tv aanstaan, een kwis: Het eerste wat ik hoorde was de kwisvraag: Van wie staat er een musem in het Belgische Jabbeke.
Sinds die tijd was de twijfel over daadwerkelijk het klooster ingaan eindelijk verdwenen.
Een kennis van mij was op vrij jonge leeftijd overleden. Een goede vriendin zei tegen mij, toen ik het haar vertelde: heb je al met hem gesproken? Ik vroeg kan dat dan? Ja, hoor, zei ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Die nacht, de nacht voor de begrafenis zei ik: Kees, ben je daar? En daar was ie, met een prachtig licht er om heen. Ik vroeg hem: Kees, kan ik iets voor je doen. Nee, lachte hij, voor mij kun je niets meer doen , ik ben bij mijn koning, (ik had nooit met hem over religie gesproken) maar kan ik misschien iets voor jou doen? Ja, zei ik, kun je me op een of andere manier bewijzen dat dit geen halucinatie, geen fantasie van mij is. Ja, zei Kees, morgen zul je bij de koffie een suikerzakje krijgen met een kroontje erop.
De volgende dag, afgereisd naar een voor mij onbekende stad, Oisterwijk waar de begrafenis zou zijn. Ik was onder de indruk en was raar genoeg dat verhaal hierboven helemaal vergeten. Ik was uitgenodigd voor een koffietafel na afloop van de begrafenis, maar kwam vrienden tegen die niet waren uitgenodigd en besloot met hun mee te gaan om in de stad gezamenlijk een kop koffie te drinken. Veel gelegenheden waren gesloten, het was maandagochtend, alleen ‘Het Swaentje’ was open. Je begrijpt het al, op het moment dat ik de suiker in mijn kopje wil doen, zag ik dat er op het suikerzakje een kroontje stond en herinnerde ik mij het gebeurde van de afgelopen nacht.
(Namen van personen zijn fantasienamen)
Toen mijn vader overleed, ben ik wat noodzakelijke telefoontjes gaan plegen. Terugkomend in de kamer waar hij zich bevond, hoorde ik hem (als een stem in mijn hoofd) vragen: Ben ik nu echt dood? Ik zei, ja, kijk maar of er ergens licht is, en ga daar maar heen. Ik voelde hem omiddellijk verdwijnen.
Even later hielp ik de begrafenisondernemer om het lichaam van mijn vader in de auto te schuiven. Ik stond er bij te huilen, tot ik opeens de stem van mijn vader hoorde: ‘Stil maar, kijk maar achter je, de lucht breekt al’ En inderdaad er was na 7 dagen loodgrijze hemel een klein stukje blauw te zien.
Een uurtje later bespreek ik met de begrafenisondernemer o.a. de overlijdenskaart; mijn vader wilde er een tekst op hebben die begint met: Waar geen wolk zich dreigend toont. Ik kijk naar buiten en het is strak blauw.
7 jaar later overleed mijn moeder. Toen ik ging ‘kijken’ hoe het met mijn vader en moeder was zag ik ze samen met een klein kind. Daar was ik erg over verbaasd. Toen ik deze ervaring aan mijn oudere zus voorlegde vertelde die mij dat mijn moeder een spontane abortus had gehad. Ik heb dat nooit, althans niet bewust, geweten.
Om uit te testen hoezeer gedachten kracht hebben, heb ik mentaal uitgezonden dat ik wilde dat een bepaalde kennis ’s avonds bij mij op bezoek zou komen. Hij kwam inderdaad.
Toen ik hem vroeg wanneer hij had besloten te komen, zei hij: ‘toen ik wakker werd dacht ik, ik wil vanavond naar Bert, maar het bleek, bij een blik in mijn agenda dat ik al een afspraak had. Even later belt diegene op om de afspraak te verzetten’. Toen mijn kennis hoorde wat ik gedaan had, werd hij boos. Terecht. Dit soort ongevraagde bemoeienis heb ik daarna niet meer gedaan.
Ik heb het ook andersom meegemaakt, beinvloeding op afstand: ik ben twee keer op wintersport geweest, maar ben een klungel op ski's.
Op een bepaald moment was ik boven aan een piste en stevende recht op een grote diepte af. Op het laatste moment wist ik perfect een bocht te draaien, wat ik voordien niet kon. Een vriendin (zeer ervaren in het skieen) stond beneden aan de piste. Toen ik haar dat vertelde zei ze: ik zag wat er gebeurde en ik heb staan schreeuwen (inwendig) wat je moest doen.
Bert Hendriks
Boodschappen van overledenen:
vogel 1
Vogel
Een jaar geleden overleed een cursusgenoot van mij.
Nadat zij overleden was verscheen er een duif op de dakgoot boven haar voordeur.
Hij bleef daar zitten t/m haar uitvaart.
Later die week zat ik thuis op het balcon en er kwam een duif op de rand zitten en keek mij aan.
1 minuut later vloog hij weer weg.
1 week na haar overlijden zaten wij als cursusgroep bij elkaar toen er plots een hevige klap ons verraste.
Er vloog een duif tegen het raam waarna hij ongeschonden weer wegvloog.
2 maanden geleden stond ik bij een lege kamer in het hospice alwaar ik werk.
Wederom een klap tegen het raam en de duif vloog hier dwars doorheen naar binnen.
Hij was ongeschonden toen we hem vrijlieten.
Ze heeft mij willen zeggen dat alles nu goed is denk ik.
(Mailto) Alice
GANZEN OP HET CREMATORIUM-DAK
Ganzen
Snaterend op het dak
Vanmiddag
Toen we aankwamen
bij het crematorium
om afscheid te nemen van Alie.
2 ganzen
Levensgroot aanwezig
Lieten ons snaterend
En druk gebarend
Weten
Dat het goed was
Het verlaten van deze aarde
Van Alie.
Ganzen
Indrukwekkend aanwezig
Daarboven op het dak
Van het crematoriumgebouw
Lieten ons weten -
Zo gakkend
Leek het wel een luid lachen –
Dat we niet verdrietig moesten zijn
Omdat het goed was zo
Het overgaan
Naar het Licht
Van Alie.
Ganzen
Overweldigende ervaring
Gevoel
Van immense verbondenheid
Met moeder aarde
En alles daarbij
Zoals ze de aandacht trokken
Daarboven op het dak
Van het gebouw
Waar jij lag opgebaard, Alie.
Alsof jijzelf
Ons dat zo te kennen gaf
Dat het goed zo was
Dat je nu in vrede bent
En op weg bent
Naar het eeuwige Licht.
19-2-2008
Ineke Meijboom-Baggerman van Houweninge
Geur
Als vrijwilliger heb ik een tijdje een gevangene bezocht, met wie ik intensieve gesprekken voerde. Eerst in een huis van bewaring en later in de TBS kliniek te Groningen. Helaas heeft hij op een bepaald moment suicide gepleegd.
De eerste jaren daarna rook ik op bepaalde momenten in mijn leven wanneer er iets heftigs speelde zijn aftershave. Zo zat ik een keer op een Amsterdams terras toen ik bestormd werd door een groep wespen. Ik ervoer plots zijn geur en een onzichtbare hand verdreef de wespen. De persoon die naast mij zat zag het ook gebeuren. Dit contact is er nu niet meer, maar heeft een paar jaar geduurd. Ik denk dat hij een paar niveau’s gestegen is. Ik wens hem al het goede en de rust toe.
Warmte
Mijn zus en ik hebben mijn moeder tijdens haar ziekbed en na haar overlijden verzorgd.
We namen afscheid van mijn moeder, haar achterlatend in een naargeestig ziekenhuis.
Voelde mij overmand door zoveel emoties, verdriet, verslagenheid, en beschaamdheid.
Beschaamd omdat ik niet de kracht kon opbrengen om te wachten op de mensen die het lichaam van mijn moeder zouden verplaatsen. Bij mijn zus aangekomen ontvouwde zich een koortsachtig gesprek over ziekte, geen strijd en pijn meer.
Mijn pijn en verdriet waren op dat moment zo onbeheersbaar, dat ik niet kon deelnemen aan hun gesprek. Stilletjes keek ik naar mijn zus, haar man, en mijn vriend.
Van ver glimlachte mijn zus naar mij, het was alsof ik niet werkelijk aanwezig was.
Plotseling voelde ik een golf van warmte mijn lichaam binnenvloeien, vanuit voeten mijn naar mijn kruin. Het voelde alsof ik werd omarmd, zat in een omhulsel en werd opgetild in een gelukzalige warmte, een droomachtige wereld. Een gevoel van nabijheid, diepe vrede en kalmte in mij achterlatend.
Het tweede moment was tijdens een les, in een klein gezelschap op mijn werk. Iedereen van het gezelschap kreeg de opdracht zijn/haar ogen te sluiten en proberen diep in zijn/haar hart te kijken.
Heel direct weer die diepe gelukzalige warmte, een kortstondige diepe kracht dicht in mijn nabijheid. De opdracht onze ogen te openen deed ik met tegenzin.
De kracht maakte iets in me los, te omschrijven als: “verlangen erin te verblijven.” Ik opende mijn ogen omdat dit van mij gevraagd werd, het gevoel was weg, mijn reactie was emotioneel. Hierna ben ik uit de groep gestapt.
Mia
Sterfbedvisioen
Ik zat bij een stervende man van 87 jaar die niet meer aanspreekbaar was.
Na enige tijd voelde ik plots een liefdevolle aanwezigheid en wist dat het zijn moeder was.
Na een kwartier zei hij:”Mama”.
De volgende dag overleed hij en ik weet zeker dat zijn moeder hem is komen halen.
Geven dieren signalen?
Was bezig een brief te schrijven. Nog op zo’n schrijfmachine van voor het pc tijdperk. Had een poes te logeren. Zij ging voortdurend boven op mijn schrijfmachine zitten, en ik werd steeds geïrriteerder. Uiteindelijk vroeg ik me af waarom ze deed wat ze deed. Bleek in mijn brief iets geschreven te hebben dat ik niet mocht doorgeven. Na een nieuw velletje, (zo ging dat in die tijd…) er in gedraaid te hebben bleef poes gezellig op tafel zitten.
Bert Hendriks
Voorspellende droom 1
Ik weet het nog precies, zat in de vierde klas van de lagere school. Een klas die bestond uit hoofdzakelijk jongens, allemaal dol op voetbal, één grote club.
De 7 meisjes die erin zaten waren verdeeld in twee groepjes die met elkaar optrokken. Het ene groepje bestond uit dametjes die erg gericht waren op mode, make-up, jongens. Het andere groepje was wat “serieuzer”. Eén meisje hoorde nergens bij, werd ook vaak gepest en was veel alleen. Ik dacht vaak, wat kan ik er aan doen, maar behalve dat ik haar zelf niet negeerde en ook nooit heb gepest, was ik ook niet in staat haar er wel bij te betrekken. Ik hoopte dat ze een vriendin zou tegenkomen, waardoor ze zich minder ellendig ging voelen, al was het er maar één.
Op een nacht vlak na de kerstvakantie had ik ’s nachts een droom. Daarin kwam ’s ochtends een nieuw meisje onze klas binnen, een onopvallend typetje, lang, mager, donker haar in een staartje. Ze mocht een plekje uitzoeken van de juf die we hadden. Ze koos het plekje dat nog leeg was naast Petra (het meisje dat “er niet bij hoorde”)
Logisch zul je denken, waarschijnlijk ook het enige plekje wat over was, maar dat was niet zo. Er waren in mijn droom nog twee lege plekken naast andere meisjes.
De volgende ochtend ging ik naar school, ik haalde mijn vriendin op, maar ze ging niet mee, ziek…
Toen we in de klas zaten, bleek ook een ander meisje ziek. Twee extra lege plekken…
Toen ging de deur open, en daar was ze, het meisje dat ik in mijn droom had gezien! En ze koos het plekje naast Petra.
Ze zijn niet echt vriendinnen geworden, Petra is altijd het vreemde eendje in de bijt gebleven. Maar voor mij is dit een gebeurtenis die ik nooit ben vergeten!
Tjitske
Het is gebruikelijk dat bloemen, die tijdens een dienst de kerk sieren, na de viering bij mensen worden bezorgd die een steuntje in de rug goed kunnen gebruiken. In alle gevallen is er bij die mensen meer aan de hand dan een gewoon griepje. Het eerste deel van het volgende verhaal wist ik omdat ik het een paar weken eerder in een droom had beleefd. Ik wist toen nog niet dat ik voorspellende dromen had.
In mijn omgeving is een echtpaar waarvan de vrouw regelmatig ziek is. Nu de man ziek is, vraag ik me af wat er aan de hand is. Ik zou eigenlijk eens moeten informeren hoe het met hem gaat, of gewoon aanwippen, maar het komt er niet van. Druk, druk, druk (en wat was dat deze keer een geluk) Wat me ook niet lekker zit is dat ik de bloemen die na de kerkdienst bij hem zouden worden bezorgd, niet heb gebracht. Terwijl ik toch degene ben die voor hun huis langs rijdt. Stom van mezelf dat ik niet heb aangeboden om dat te doen, ik snap daar absoluut niets van.
Een paar weken later zit ik zondags (echt) in de kerk. Aan het eind van de dienst doet een diaken de afkondiging. Ze zegt: “De bloemen gaan deze week naar de heer …. , wie wil ze brengen.” Van schrik zit ik verstijfd op m’n stoel. Mijn schuldgevoel begint zich te roeren: waarom heb ik ze nooit gebeld, ben niet langsgegaan, dit is helemaal foute boel, twee keer bloemen binnen een paar weken, wat is daar wel niet voor ergs aan de hand”. Terwijl in mijn verbijstering dit allemaal door mijn hoofd spookt, is er iemand anders die door middel van hand opsteken aangeeft de bloemen wel te willen bezorgen. Ik voel me een beetje raar.
Als de man in kwestie een paar weken later zelf weer in de kerk zit, en er ook nog gezond uitziet, weet ik niet meer wat ik er van moet denken. Ik spreek later voorzichtig zijn vrouw aan, die verteld dat hij een paar weken eerder ziek uit het buitenland is teruggekomen, en ze hebben maar één keer bloemen ontvangen. Het begint bij mij langzaam duidelijk te worden wat er aan de hand is geweest, waarom ik niet aanbood om die bloemen te bezorgen (omdat ik verbijsterd was). Ben blij dat ik niet eerder naar zijn gezondheid had geïnformeerd, hij moest toen immers nog ziek worden. Achteraf had ik als kind al korte momenten die ik al eens eerder beleefd had. Ik stond er nooit bij stil wat dat was, het hoorde gewoon bij mij.
De toekomst zien
Een prachtige zomerse zaterdag. Lekker vrij en mijn moeder en ik zouden een dagje gaan winkelen en daarna lekker uit eten.
We vertrokken vroeg om de dag mee te kunnen pikken en om een uur of 10 waren we in Groningen. We moesten onze auto kwijt in een parkeerkelder en toen bleek dat er meer mensen waren die het zelfde idee hadden opgevat. Er stond een gigantische rij! En er kon pas iemand naar binnen als er iemand naar buiten ging, dus het ging erg traag.
Ik zei: “dat wordt nog wat, dachten we lekker vroeg te zijn, nu moet je ook nog maar net een plekje kunnen vinden als je binnen bent..”
En toen zag ze het, een stukje vooruit in de tijd waarschijnlijk. Ze vertelde dat ze ons door de slagboom zag rijden en daarna was gelijk het eerste plekje rechts vrij en daar konden we mooi staan. We lachten er om, zo van: ja, dat zou mooi zijn…, maar dat kan niet!
Tot we aan de beurt waren en een kaartje pakten, de slagboom ging omhoog, en het eerste plekje rechts vrij was…….
Tjitske
Van boosheid naar waardering
Het lezen van het Open Oog van vandaag (29-4-07/ nr. 17. b.h.) over boosheid was een bijzondere ervaring voor mij. Ik was net door een hele cyclus gegaan van verontwaardiging, het opstellen van een aanvallend ingezonden stuk en tenslotte het zitten mediteren en uiteindelijk een vriendschappelijke verbindende e-mail versturen. De aanleiding was dat een vrouw in een kopieerwinkel weigerde mijn affiche voor meditatieve bijeenkomsten te kopiëren omdat ze de inhoud gevaarlijk vond! Het woord meditatie kwam er in voor en daardoor kon je kwade geesten aantrekken... evenals door healing (wat er niet in voor kwam). Uiteindelijk kon ik de angst zien in deze vrouw, maar ook haar liefde om te verhinderen dat andere mensen en zelfs ikzelf geestelijk beschadigd konden worden. Ik had haar net een begrijpende en verzoenende e-mail verstuurd, toen ik eerste zin las: “Wat zeg je tegen jezelf, nadat je boos bent geweest?”
Het antwoord op die vraag dat nu spontaan in me opkwam was: “weer wat geleerd” of: “dank je voor de les”. Daarna las ik het citaat van Paul Ferrini : “Een Spirituele beoefening is om elke negatieve gedachte die je over anderen of over jezelf hebt uit te dagen en te laten vallen. Zolang deze gedachten bestaan, voel je je afgescheiden van je ware Zelf en het ware Zelf van anderen.” Vooral deze laatste zin trof mij, ik ervoer dat gevoel van herstelde harmonie in mijzelf.
(Mailto) Cornelis