Waar eerst een uitbreiding van mogelijkheden, zelfs van persoonlijkheid lijkt te bestaan door romantische liefde, verkrampen we al snel weer. De Stones willen dit oplossen door je bewust opnieuw open te stellen naar je partner; Knibbe adviseert het gevoel van afgescheidenheid niet te snel te onvluchten, maar er diep in door te dringen.
b.h.
Stone:
Als baby waren wij erg kwetsbaar. We hebben onze persoonlijkheid ontwikkeld om ons tegen die kwetsbaarheid te beschermen. Bepaalde aspecten van onszelf hebben we daartoe verdrongen. Vaak kiezen we partners die die onbewuste aspecten van onszelf juist sterk in hun karakter lijken te hebben. En in het begin van een romantische relatie durven we zelf kwetsbaarder te zijn. We voelen ons meer geaccepteerd (we accepteren meer stukken van onszelf dan daarvoor.) Wanneer we ons echter gekwetst gaan voelen door onze partner of er komt meer druk op de relatie te staan door externe omstandigheden, vallen we weer terug op onze eigen overlevingspatronen en keuren we de verdrongen aspecten van onszelf, en daarmee wat we aantrekkelijk vonden in onze partner weer af.
Waren we bijv. eerst blij met de sociale vaardigheid en de flexibiliteit van onze partner, nu verwijten we hem of haar onnodig geklets met Jan en alleman en inconsequent gedrag.
M.a.w.: Waar je eerst voor valt, wordt later je grootste ergernis. (b.h.)
Als we op zo’n punt zijn aangeland, wat kunnen we dan doen? In de eerste plaats weer kwetsbaar durven zijn: durven zeggen dat een bepaalde opmerking ons pijn heeft gedaan, of dat we bang zijn voor de nieuwe omstandigheden waar we in terecht zijn gekomen - het kopen van een huis, het krijgen van een kind, bijvoorbeeld.
In de tweede plaats ons realiseren dat wat we nu afkeuren in onze partner hetzelfde is als wat we vroeger zo op prijs stelden en proberen te achterhalen welk deel van onszelf er toen zo blij mee was.
Vrij naar: Hal and Sidra Stone:
Knibbe:
Kleine irritaties over je partner kunnen hun oorsprong vinden in het zo anders zijn van hem of haar. Dat vormt een bedreiging voor het gevoel van ‘samen zijn’. Wanneer je deze bedreiging durft te laten bestaan en verder onderzoekt kun je in een gevoel van eenzaamheid komen, een besef dat je altijd alleen zult zijn in het universum. Durf je in deze leegte te blijven dan kan het gevoel van helemaal-op-jezelf-aan-gewezen-zijn ruimte geven aan gevoelens van autonomie, kracht, zelfrespect en uniciteit. Je zult dan tevens ervaren dat je niet alleen uniek bent, maar tegelijk op een dieper niveau verbonden met alles en iedereen, dus ook met je partner.
Vrij naar Hans Knibbe