Paronomazja to zestawianie słów podobnych brzmieniem, lecz różnych znaczeniem, bez względu na ich pochodzenie, na przykład: historyk - histeryk, fonetyk - fanatyk. Paronomazja to twórcze wykorzystanie istniejącej w języku paronimii, czyli występowania podobnych słów. Paronomazja działa na zasadzie poetyckiej, czyli fałszywej etymologii, sugerującej istnienie logicznego związku między zestawianymi paronimami. Na przykład, jeśli powiemy, że Teresa jest interesująca, to sugerujemy, że bycie interesującą należy do podstawowych cech Teresy, odróżniających ją od innych kobiet. Paronomazja może niekiedy osiągać stopień parechezy lub nawet homonimii. O funkcji paronomastycznej instrumentacji głoskowej pisał między innymi wybitny czeski uczony Jan Mukařovský wypowiadajac się w jednym ze swoich programowych artykułów w sposób następujący: "Rolę znaczeniotwórczą odgrywają także sposoby użycia w dziele określonych elementów (chwyty artystyczne), a również wzajemne stosunki między elementami, na przykład w utworze poetyckim między układem głosek (eufonią) a znaczeniem słów: eufonia może stwarzać znaczeniowe zależności między takimi wyrazami, które w tekście nie pozostają w bezpośrednim związku znaczeniowym, może uwydatniać słowo ważne dla całościowego sensu wiersza w ten sposób, że grupa głosek charakterystyczna dla takiego słowa wielokrotnie w tekście powraca, chociaż ono samo się nie powtarza. Elementy na pierwszy rzut oka obojętne pod względem semantycznym mogą ingerować w znaczeniową konstrukcję dzieła. Przykładem niech będzie metrum w poezji, które - pomijając jego inne zastosowania - wydziela w tekście za pomocą właściwych sobie pauz odcinki raz zgodne, kiedy indziej sprzeczne z delimitacją zdaniową." (s. 33).
Jan Mukařovský, O strukturalizmie, przełożył Józef Mayen [w:] Jan Mukařovský, Wśród znaków i struktur. Wybór szkiców. Wybór redakcja i słowo wstępne Janusz Sławiński, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1970, (s. 33).