Zdrowie:
Dzięki wieloletniej selekcji pod kątem użytkowości, Epagneul Breton to rasa zdrowa, wytrzymała i odporna. Wiele bretonów dożywa wieku 12-15 lat, choć zdarzają się osobniki starsze, nawet 19-letnie. Trzeba zaznaczyć, że 10 letni pies tej rasy nie jest żadnym staruszkiem i bez problemu bierze jeszcze udział w polowaniach, czy psich zawodach.
W zaawansowanym wieku podobnie jak ludzie, psy te miewają kłopoty ze stawami i układem krążenia.
Zdarzają się problemy z uszami i oczami (stany zapalne wynikające z nieodpowiedniej pielęgnacji), kontuzje związane ze specyfiką pracy bretonów, rzadziej odnotowywane są : dysplazja, zwichnięcie rzepki czy padaczka.
Psy tej rasy są odporne na niekorzystne warunki pogodowe. Nie szkodzi im zimna woda, czy mroźne powietrze, ważne jest dla nich bycie ciągłym w ruchu. Nie należy też przesadzać z ubieraniem ich na zimowe spacery, co najwyżej przy niskich temperaturach i niedogodnych warunkach atmosferycznych zadbać o odpowiedni dla nich spacer. Niższe temperatury powodują, że okrywa włosowa jest lepiej wykształcona, a pies mniej linieje. Co innego gdy mamy psa starszego, małego szczeniaka, czy w trakcie rekonwalescencji wtedy wystarczająca będzie tzw. 'derka' przeciwdeszczowa.
Ponieważ ten pies jest zwykle energiczny, wesoły i pełen witalności, każda zmiana zachowania może wskazywać na problem zdrowotny. Gdy pojawia się niepokojące nas zachowanie, należy udać się do weterynarza.
(Według badania Kennel Club Great Britain Dog Health Survey 2014 ponad 3/4 badanych Bretonów nie wykazywało żadnych objawów choroby).
Pielęgnacja:
Psy te nie wymagają szczególnej pielęgnacji, linieją umiarkowanie, niemniej należy pamiętać o ich szczotkowaniu 1-2 razy w tygodniu i okresowych kąpielach. Dobrze jest przy tym sprawdzać stan uszu, szczególnie po wszelkiego typu kąpielach i mokrych spacerach.
Dodatkowo należy dbać o odpowiednią długość pazurów, od czasu do czasu wycinać nadmiar włosa pomiędzy pazurami i opuszkami łap, by nie wyglądał jakby chodził 'w kapciach'.
Psom wystawowym dodatkowo wyrównuje się włos na uchu i szyi, przycina pióra na kończynach i 'portkach'.
Ze względu na tryb pracy, psy te warto zabezpieczać regularnie przeciwko chorobom odkleszczowym, a po każdym spacerze dokładnie sprawdzić, czy pies nie przyniósł kleszczy.
Żywienie:
Pod względem żywienia nie jest to rasa szczególnie wymagająca, można podawać gotowe karmy, przeznaczone dla ras średniej wielkości, jak i karmić innymi typami pożywienia jak np. BARF. Należy jednak pamiętać, iż przy małej ilości ruchu psy te miewają skłonności do tycia! Bretony są łakomczuchami i należy pamiętać o tym dawkując im różnego rodzaju smakołyki oraz nagrody.
W okresach aktywnej pracy (polowania, konkursy) należy stosować dietę dla psów aktywnych.
Kondycja:
Sport, sport i jeszcze raz sport ! Nie wybiegany i znudzony może niszczyć mieszkanie, kopać w ogrodzie, stać się upartym, uciekać na spacerach lub wręcz przeciwnie popada w apatię, staje się przygnębiony, osowiały i wycofany, izoluje się od wszystkiego i wszystkich. Nie jest to rasa dla osób, które nie lubią ruchu i są mało aktywne!
Podobnie jak w przypadku wszystkich ras, wybór odpowiedzialnego hodowcy jest najważniejszym elementem przy zakupie zdrowego szczenięcia o odpowiednim charakterze i predyspozycjach do pracy. Odpowiedzialny właściciel poprzez odpowiednie odżywianie, opiekę i trening pomaga zachować jego dobrą kondycję i sprawność na długie lata.
Problemy zdrowotne betonów o podłożu genetycznym
Dobre warunki utrzymania, odpowiednia pielęgnacja i dobrana dieta to podstawy zdrowego i długiego życia Bretonów. Na długowieczne życie psów tej rasy równie ważny jest komfort psychiczny. Bretony należą do psów o normalnej budowie ciała i rzadko miewają problemy zdrowotne, niemniej tak samo jak ludzie, psy również mają wrodzone predyspozycje do schorzeń przekazywanych z pokolenia na pokolenie za pomocą genów.
Poniższy tekst należy traktować informacyjnie i jako przestrogę przed nabyciem szczenięcia z hodowli, która nie poddaje psów wymaganym ocenom i badaniom lub psa o nieznanym pochodzeniu.
Hip Dysplazia (HD) - dysplazja bioder
Dysplazja stawów biodrowych jest chorobą rozwojową, o podłożu genetycznym, polegającą na nieprawidłowym ukształtowaniu panewki stawu. Najczęściej dotyczy obu stawów, ale może dotyczyć tylko jednego. Skłonność do dysplazji jest dziedziczona, dlatego tak ważne jest profilaktyczne prześwietlenie RTG celem wykrycia ew. choroby. Zwierzęta z wynikiem D powinny zostać wykluczone z hodowli, osobniki z wynikiem C można łączyć w pary wyłącznie z osobnikami, które otrzymały wynik A i B.
W Polsce do uzyskania uprawnień hodowlanych wymaganie jest badanie na dysplazję stawu biodrowego HD. Do hodowli dopuszczone są tylko psy i suki w wynikiem A, B,C.
Elbow Dysplazia (ED) - dysplazja stawu łokciowego
Dysplazja stawu łokciowego, podobnie jak dysplazja stawu biodrowego, jest chorobą o podłożu genetycznym. Powoduje stopniowe obumieranie chrząstki stawowej, głównie w stawach łokciowych i barkowych kończyn przednich. Początkowo objawia się lekką kulawizną prowadzącą do zaników mięśniowych. Osobniki, u których stwierdzono dysplazję łokciową powinny być wyłączone z dalszej hodowli. Nabycie psa po rodzicach wolnych od tej wady nie gwarantuje nam, że nasz pies będzie w pełni zdrowy. W rasie Epagneul Breton prawie nie występuje problem z ED.
Hernia umbilicali - przepuklina pępkowa
Jest to wada związana z zaburzeniem zamykania ściany jamy brzusznej. Widoczna jest już u kilkudniowych szczeniąt w postaci różnej wielkości okrągłej wypukliny skóry w okolicy pępka. W większości przypadków jest dziedziczona poligenicznie. Często powstaje podczas porodu na skutek zbyt mocnego naciągnięcia pępowiny. Małe przepukliny wymagają tylko kontroli lekarskiej, do 6 miesiąca życia zanikają samoistnie. Przy większych wymagany jest zabieg chirurgiczny polegający odprowadzeniu zawartości przepukliny oraz zamknięciu jej wrót. Z medycznego punktu widzenia nie ma przeciwwskazań, aby osobniki którym zoperowano we wczesnym stadium przepuklinę pępkową, mogły być użyte w hodowli. Należy jednak poinformować o tym fakcie nabywcę i w miarę możliwości nie łączyć w hodowli dwóch osobników, u których przeprowadzono operację. Nie jest to częsty problem w tej rasie.
Niedoczynność tarczycy
Dziedziczna niedoczynność tarczycy jest zaburzeniem hormonalnym pojawiającym się najczęściej między 4 a 10 rokiem życia. Przyczyną choroby jest niedobór hormonów tarczycy. Objawy choroby mogą być bardzo różne i dotyczą wielu narządów, m.in serca, skóry, mięśni. Przenoszona z rodziców na potomstwo niedoczynność tarczycy wynika z zaburzeń w działaniu układu immunologicznego. Z nieznanej przyczyny organizm rocznego psa zaczyna produkować tzw. przeciwciała antytyreglobulinowe (ATA lub TgAA), które niszczą białka znajdujących się na powierzchni komórek tarczycy. Komórki tarczycy są stopniowo zabijane i kiedy zniszczenie ulegnie 75% pojawiają się dopiero widoczne dla człowieka objawy. Leczenie polega na stałym podawaniu syntetycznego hormonu tarczycy (tyroksyny). Zapobieganie dziedzicznej niedoczynności tarczycy polegać powinno na wykonaniu kontrolnych badań krwi pod kątem tej choroby, jak również wycofanie z hodowli psów z nieprawidłowymi wynikami tych testów. Schorzenie stosunkowo rzadko spotykane w rasie.
SAS - przedzastawkowe zwężenie ujścia aorty
Jest jednym z najczęściej występujących wrodzonym schorzeniem serca u psów. Powoduje zmiany, które zwężają ujście i utrudniają przepływ krwi z lewej komory do aorty. W wieku 6-12 miesięcy pojawiają się pierwsze objawy niewydolności krążenia. Najczęstszym objawem choroby jest kaszel. Innym objawem SAS jest utrata przytomności, która zdarza się nawet u 3 miesięcznych szczeniąt. U niektórych psów choroba przebiega bezobjawowo. Zdarza się to w przypadku, gdy wada jest niewielka np. zwężenie ujścia aorty jest nieznaczne. W takiej sytuacji wykrycie schorzenia możliwe jest tylko poprzez EKG. Istnieje także grupa psów, u których dochodzi do nagłej śmierci sercowej, bez pojawienia się jakichkolwiek objawów choroby. Jedynym sposobem zapobiegania wrodzonym wadom serca jest wykluczenie z rozrodu psów z rozpoznanymi schorzeniami serca. Schorzenie stosunkowo rzadko spotykane w rasie.
Przetrwały przewód tętniczy Botala
Przewód tętniczy to, to specjalne połączenie między aortą a tętnicą płucną, który u płodu zapobiega przedostawaniu się krwi do nieczynnych jeszcze płuc. Zanika on po urodzeniu się szczenięcia, jeśli tak się nie stanie, z czasem zwiększa się obciążenie lewej części serca i jego niewydolność. Jedyna możliwość leczenia to chirurgiczne zamknięcie przewodu. Psy obciążone tą wadą należy bezwzględnie wykluczyć z hodowli. Schorzenie stosunkowo rzadko spotykane w rasie.
Kardiomiopatia rozsztrzeniowa
Choroba uwarunkowana genetycznie, prowadząca do osłabienia i upośledzenia funkcji mięśnia sercowego, arytmii, powoduje skurcze dodatkowe, migotanie przedsionków, zmniejszenie kurczliwości serca, przerost mięśnia sercowego. Rozpoznanie choroby możliwe jest na podstawie RTG, EKG i echa serca. Notuje się przeżywalność do 2 lat od momentu wykrycia. Bezpośrednią przyczyną śmierci jest niewydolność krążenia. Psy, u których zdiagnozowano schorzenie nie powinny być używane w hodowli. Schorzenie stosunkowo rzadko spotykane w rasie.
Nie są to wszystkie choroby uznawane za genetyczne występujące w rasie. Zainteresowani poszerzeniem wiedzy oczywiście znajdą wiele ciekawych informacji w literaturze fachowej.