Dziedziczenie długości ogona
Naturalnie krótki ogon można zidentyfikować przy pomocy testu markera DNA - jest to mutacja genu T-C189G. Naturalnie krótki ogon jest dziedziczony jako cecha dominująca autosomalna. Należy zaznaczyć, że skrócenie ogona może oznaczać jego całkowity brak (anoure), ogon o długości kilku centymetrów, ale również skrócony w połowie długości (brachyoure).
Psy, które mają 2 normalne kopie genu (pochodzące od obojga rodziców), będą miały długi ogon. Jeśli pomimo takiego genotypu, mają krótki ogon, to jest to wynik zabiegu chirurgicznego. Psy, w których genotypie stwierdzono 1 normalną kopię i 1 kopię mutacji C189G (heterozygoty) posiadają od urodzenia krótki ogon lub jego brak (ang. Natural Bobtail). Posiadanie 2 kopii mutacji C189G jest uważane za letalne (śmiertelne), w okresie płodowym.
n-gen długiego ogona -recesywny
B-gen krótkiego ogona-dominujący
Podsumowując, nie są znane przypadki urodzenia żywych szczeniąt i ich odchowania, o genotypie B/B (czyli z dwoma genami krótkiego ogona).
Przy skojarzeniu jednego psa z krótkim ogonem (n/B) z psem o długim ogonie (n/n) możemy uzyskać szczenięta zarówno z ogonami jak i bez nich.
Po skojarzeniu dwóch osobników z naturalnie długim ogonem, otrzymujemy wszystkie szczenięta z długimi ogonami (n/n).
A połączenie dwóch psów z wrodzonym brakiem ogona (lub wrodzonym ogonem skróconym) (n/B) może skutkować pojawieniem się, obok szczeniąt z ogonem krótkim, także długoogonowych. W tym przypadku miot może być mniej liczny, ponieważ szczenięta o genotypie B/B obumierają na etapie życia płodowego.