Ο «Τέλειος» Πολιτικός Ηγέτης: ουτοπία ή πραγματικότητα;

Εδώ και μερικούς μήνες, όταν έρχεται το βράδυ, όλοι περιμένουμε με ανυπομονησία στην άκρη του καναπέ να παρακολουθήσουμε την επικαιρότητα στις ειδήσεις των 8...Και ξαφνικά, εμφανίζεται ο νέος, γνωστός σε όλους,  πλανητάρχης στην οθόνη, με σκοπό να ανακοινώσει μια ακόμα (τρελή) ιδέα...Απογοητευμένοι από την πολιτική αλλά και τη ζωή γενικότερα (!), αλλάζουμε γρήγορα το κανάλι, προσπαθούμε να ξεχάσουμε ό,τι ακούσαμε...Όμως δε τελειώνει εκεί. Η πολιτική αστάθεια κυριαρχεί παντού και όλοι πλήττονται από αυτή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Καθώς κάνουμε το γνωστό «ζάπινγκ», εναλλάσσοντας τα προγράμματα της βραδινής ζώνης, αναρωτιόμαστε...Ποιες είναι οι αρετές που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο πολιτικό; Και γιατί αυτές είναι τόσο δυσεύρετες;

Πιθανώς, όταν ονειρευόμαστε έναν πολιτικό ηγέτη που θα θεωρούσαμε ιδανικό, σκεφτόμαστε κάποιον που θα προτάσσει πάνω από όλα το κοινωνικό σύνολο και θα νιώθει υπεύθυνος για αυτό. Ανοιχτός σε προτάσεις του λαού και με διάθεση συνεργασίας μαζί του, θα επιθυμεί τη συνδιαλλαγή και θα στοχεύει στο να εκπροσωπεί τον λαό και όχι να τον χειραγωγεί. Με διάθεση να επικοινωνήσει, να βοηθήσει και να προσφέρει ανιδιοτελώς, θα συμβαδίζει με το σύνολο και θα ηγείται μιας ομαδικής πορείας, χωρίς να φεύγει μακριά, να πρωτοστατεί ενάντια της ομάδας, αλλά μένοντας δίπλα της και εμπνέοντάς τη, ως ο απόλυτος υπέρμαχος των συμφερόντων της. Απορρίπτοντας όποια αυταρχική τάση και κατεχόμενος από διορατικότητα, θα επιλέγει πάντοτε τη καταλληλότερη λύση στα προβλήματα που προκύπτουν, λαμβάνοντας υπόψιν όλους, ανεξαιρέτως κοινωνικής, οικονομικής ή πολιτιστικής ταυτότητας. Και προπάντων, θα είναι πάντοτε έτοιμος να προσαρμόσει τα σχέδια του στα ιστορικά, κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα της εποχής, συμβάλλοντας με τον καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο στην βελτίωση των συνθηκών της σύγχρονης ζωής.

Με μια γρήγορη αλλά προσεκτική, κριτική ματιά στους σημερινούς πολιτικούς, συνειδητοποιούμε με θλίψη πως το πρότυπο αυτό όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά αποτελεί και είδος προς «αποφυγή»! Έχουμε συνηθίσει πλέον επί δεκαετίες στα ίδια ονόματα, μια ασταματάτητη διαδοχική σειρά από «ηγέτες» που αναλαμβάνουν ο ένας μετά τον άλλον μια εξουσία που πιστεύουν πως δικαιωματικά τους αξίζει και τους ανήκει. Στην εποχή λοιπόν που η οικογενειοκρατία κατέχει εξέχουσα θέση στη πολιτική, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες, δεν υπάρχει η έννοια της αξιοκρατίας, της ισοτιμίας,  της διαφάνειας και επομένως της έντιμης άσκησης της όποιας εξουσίας. Επιπλέον, στις μέρες μας όπου το ατομικό συμφέρον τίθεται ως η απόλυτη προτεραιότητα και το χρήμα θεοποιείται έναντι του κοινωνικού συνόλου, η οικονομική ισχύς των πολιτικών, αλλά και η κατάχρηση αυτής σε βάρος του απλού κόσμου δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Έτσι, κάθε πολιτικός ασχολείται με το πως θα πλουτίσει ο ίδιος και οι «δικοί του» παραμερίζοντας το κοινωνικό σύνολο, το οποίο υποτιμάται και παραμελείται. Όλοι βολεύονται και λαμβάνουν αποφάσεις σχεδόν αυθαίρετα, χωρίς να εμποδίζονται εύκολα από κανέναν, αφού είναι αυτοί που έχουν την Εξουσία με Ε κεφαλαίο, σωστά; 

Ως πολίτες του μέλλοντος, ζητάμε έναν κόσμο όπου η πολιτική θα εκπροσωπεί τον λαό και όχι το χρήμα, το «εμείς» και όχι το «εγώ». Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους, οι οποίοι θα σταθούν στο πλάι μας και θα παλέψουν για εμάς και όχι μονάχα για τους ίδιους. Ελπίζουμε στην αλλαγή, απαιτούμε τη μετάβαση από τον έναν στους πολλούς. Αξίζει όλοι να διεκδικήσουμε μια εκπροσώπηση που μας σέβεται και δεν μας βλέπει ως μέσο δόξας και πλούτου. Μέχρι τότε, θα αποφεύγουμε το κανάλι των ειδήσεων, με φόβο για το τι θα ακούσουμε...