Ο Κόσμος του Μέλλοντος Παπαδόπουλος Θωμάς (Α'2)
Στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, τα προσωπικά δεδομένα έχουν αναχθεί σε έναν από τους πιο πολύτιμους πόρους. Κάθε φορά που χρησιμοποιούμε μια εφαρμογή, κάνουμε αναζήτηση στο διαδίκτυο, δημιουργούμε λογαριασμό σε μια πλατφόρμα ή απλώς περιηγούμαστε σε έναν ιστότοπο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία σχεδόν αυτονόητη απαίτηση: να συναινέσουμε στη συλλογή και επεξεργασία των προσωπικών μας δεδομένων.
Οι εταιρείες, βασίζουν πια ολόκληρο το επιχειρηματικό τους μοντέλο στην αξιοποίηση αυτών των δεδομένων — είτε για διαφήμιση, είτε για ανάλυση καταναλωτικής συμπεριφοράς, είτε για τη βελτίωση των προϊόντων τους. Αν και τυπικά οι χρήστες έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν την αποδοχή της πολιτικής απορρήτου και συνεπώς να μην χρησιμοποιήσουν την υπηρεσία, στην πράξη η επιλογή αυτή είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Οι περισσότερες από αυτές τις υπηρεσίες είναι πλέον αναγκαίες για την καθημερινότητα: από την επικοινωνία (π.χ. email, social media), μέχρι τη μετακίνηση, τις τραπεζικές συναλλαγές και την εργασία.
Ένα ακόμα στοιχείο που επιτείνει το πρόβλημα είναι οι πολύ μεγάλες, περίπλοκες και δυσνόητες πολιτικές απορρήτου. Οι περισσότερες από αυτές είναι γραμμένες σε νομική και τεχνική γλώσσα, που αποθαρρύνει τον μέσο χρήστη από το να τις διαβάσει ή να τις κατανοήσει πλήρως. Έτσι οι περισσότεροι αποδέχονται «τυφλά» όρους που δεν γνωρίζουν και δεν αντιλαμβάνονται πραγματικά τις συνέπειες της συναίνεσής τους.
Συνεπώς προκύπτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: έχουμε πραγματικά την ελευθερία να αρνηθούμε τη συλλογή των προσωπικών μας δεδομένων ή βρισκόμαστε σε μια ιδιότυπη μορφή «ψηφιακού εκβιασμού»; Και ακόμη περισσότερο: έχουν πραγματικά το δικαίωμα οι εταιρείες να θέτουν τη συλλογή προσωπικών δεδομένων ως απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες; Σε μια δημοκρατική κοινωνία, όπου η προστασία της ιδιωτικότητας συνιστά ακρογωνιαίο λίθο των ατομικών δικαιωμάτων, μια τέτοια πρακτική δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ασύμβατη με τις θεμελιώδεις αρχές της ελευθερίας.
Η αλήθεια είναι πως η ισορροπία δύναμης είναι άνιση. Οι μεγάλες εταιρείες σχεδιάζουν τις υπηρεσίες τους με τέτοιο τρόπο ώστε η αποδοχή της συλλογής και χρήσης των δεδομένων να θεωρείται προϋπόθεση — όχι επιλογή. Παρότι νομοθεσίες όπως ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων (GDPR) στην Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθούν να δώσουν στον χρήστη περισσότερο έλεγχο, η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι ο χρήστης έχει περιορισμένες δυνατότητες να διαπραγματευτεί αυτούς τους όρους.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν λύσεις που ανοίγουν τον δρόμο προς μια τεχνολογία περισσότερο προσανατολισμένη στον σεβασμό της ιδιωτικότητας. Open source εφαρμογές, εναλλακτικοί browsers (όπως το Firefox ή το Brave) και μηχανές αναζήτησης που σέβονται την ιδιωτικότητα (όπως το DuckDuckGo ή το Startpage) παρέχουν δυνατότητες προστασίας των δεδομένων μας, χωρίς να μας αναγκάζουν να θυσιάζουμε την ιδιωτική μας ζωή για την ευκολία. Παρότι αυτές οι λύσεις δεν είναι ακόμη ευρέως διαδεδομένες, δείχνουν ότι υπάρχει τρόπος να διαμορφωθεί ένας διαφορετικός ψηφιακός κόσμος, φιλικός στην προστασία προσωπικών δεδομένων.
Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα είναι πράγματι αναγκαία. Για την αντιμετώπιση, για παράδειγμα, σοβαρών μορφών διαδικτυακού εγκλήματος, όπως διαδικτυακές απάτες, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να μπορούν να εντοπίζουν και να καταστέλλουν εγκληματικές δραστηριότητες. Η πρόκληση, λοιπόν, είναι να βρεθεί η σωστή ισορροπία ανάμεσα στην προστασία της ιδιωτικότητας και στην ανάγκη για ασφάλεια — με ξεκάθαρους κανόνες, δικλείδες ασφαλείας και σεβασμό στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Εν κατακλείδι, βρισκόμαστε μπροστά σε μια πραγματικότητα όπου η προστασία της ιδιωτικότητας έχει υποχωρήσει μπροστά στην ανάγκη για πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες. Η ελευθερία της επιλογής γίνεται θεωρητική, όταν η άρνηση ισοδυναμεί με κοινωνικό ή επαγγελματικό αποκλεισμό. Είναι επιτακτική ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με την τεχνολογία, να στηρίξουμε λύσεις που σέβονται την ιδιωτικότητα και να απαιτήσουμε ένα πιο ισορροπημένο πλαίσιο, στο οποίο ο σεβασμός των προσωπικών δεδομένων δεν θα είναι πολυτέλεια, αλλά αυτονόητο και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα.