Strateji: Genel olarak bir şeyi elde etmek için izlenilen yol ya da amaca ulaşmak için geliştirilen bir plan olarak tanımlanabilir. Sınıf ortamında, bir ünitenin bütünündeki kazanımlara ulaşmak için yapılan etkinliklerin tamamını kapsar.
Yöntem: Hedeflere ulaşmak amacıyla içeriği, teknikleri, araç ve gereçleri etkili bir şekilde kullanarak gerçekleştirilen bir öğretme yoludur. Yöntemi, dersi uygulamak için yapılan bir tasarım olarak da tanımlamak mümkündür.
Teknik: Bir yöntemi uygulamaya koymak için sınıfta yapılan etkinlik ya da etkinlikler olarak tanımlanabilir. Öğretmenin sınıfta öğretime başlandığı andan itibaren gerçekleştirdiği uygulamalar teknik kapsamı içinde yer alır.
Öğrencilerin öğrenme için kullandıkları farklı yaklaşımlardır. En çok kullanılan öğrenme stratejileri aşağıda açıklanmıştır.
Öğrencilerin bilgileri öğrenmede en çok kullanmaları beklenen stratejiden en az kullanmaları beklenene doğru bir sıralama yapılacak olursa 3-2-1 şeklinde bir sıralama ortaya çıkacaktır. Bu durum bilgilinin anlamlı ve kalıcı öğrenilmesi ile ilişkilidir.
Ausubel’in anlamlı öğrenme kuramına dayanmaktadır. Kavram, ilke ve genellemelerin öğretmen tarafından yapılandırılarak öğrencilere sunulduğu bir yaklaşımdır. Sunuşu öğretmen yaptığı için öğrenciler pasif durumdadır. Bu sebeple mümkün olduğunca öğrencileri aktif kılacak etkinliklere yer vermek önemlidir. Çoğunlukla bilgi düzeyindeki kazanımlara ulaşmak için kullanılır. Bu yaklaşımda tümdengelim yolu kullanılır. Sunuş yoluyla öğretimin ezberden çok anlamlı öğrenmeyi oluşturması sağlanmaya çalışılmalıdır. Bu sebeple bu yaklaşımın kullanımı düz anlatımdan çok farklıdır. Özellikle soyut konuların öğretiminde kullanılmaktadır. Anlamlı öğrenmenin gerçekleşebilmesi için öğrencinin önbilgileri ile yeni konular arasında anlamlı bağlar oluşturulması gerekir. Bu sebeple bu yaklaşımın uygulanmasında aşağıda açıklanan adımlar yer alır.
Öğrencilerin aktif oldukları bir öğrenme ortamında kavram, ilke ve genellemelere kendilerinin ulaşmalarını sağlamayı amaçlar. Bu sebeple dersin başında öğrencilerin öğrenilmesi istenen konuya karşı üst düzey bir ilgi ve motivasyona sahip olmalarını sağlamak önemlidir. Öğrenciler bilgilere kendileri ulaştıkları (keşfettikleri) için bu strateji kullanılarak kazanılan öğrenmeler daha kalıcıdır. Çoğunlukla kavrama düzeyindeki kazanımlara ulaşmak için kullanılır. Bilgi düzeyinde eksikler olduğu durumda bu stratejinin kullanılması önerilmez. Bu stratejiyi kullanacak öğretmenin önceden bir hazırlık yaparak örneklerini belirlemesi gereklidir. Öğretmen ders sürecinde çok sayıda örnek ve zıt örnek kullanmalıdır. Öğrenme sürecinde kullanılan örneklerin dışında öğretmen bir açıklama yapmaz, ipuçları kullanarak öğrencileri yönlendirir. Buluş yoluyla öğretim stratejisi uzun zaman alabilir, hatta buluş gerçekleşmeyebilir. Bu sebeple öğretmenin süreçte sabırlı olması önemlidir. Bu stratejide tümevarım yolu kullanılır. Ayrıca öğretmen analoji ve diyalektik yaklaşımı tercih edebilir. Bu stratejide en çok kullanılan yaklaşımlar soru-cevap, zıt panel, büyük grup tartışması, küçük grup tartışması ve açık oturum’dur.
Özetle, buluş yoluyla öğretim stratejisinde önce öğrencilere belli yaşantılar kazandırılır. Sonra öğrencilerin bu yaşantılar üzerinden düşünerek verilen duruma bir açıklık getirmeleri, çözüm önermeleri, genellemeler yapmaları istenir. Öğrenciler tarafından öğretmenin rehberliğinde konuyla ilgili örneklerin açıklanmasını ve örnek olmayan durumların ayırt edilmesini, özelliklerin, ilişkilerin ve ilkelerin vurgulanmasını ve benzer etkinliklerle yeni örneklerin geliştirilmesini içeren bir etkinliktir.
Günümüzde öğrencilerin öğrenme ortamlarına etkin katılımları oldukça önemlidir. Bu sebeple öğrencileri öğrenmenin merkezine alan bu yaklaşım üst düzey becerilerin geliştirilmesi için oldukça sık kullanılır. Araştırma inceleme yoluyla öğretim yaklaşımında öğrencilerin bir problemi çözmede bilimsel problem çözme adımlarını etkin olarak kullanmaları gerekir. Bu yaklaşımda öğretmen yol gösterici ve rehberdir. Öğrencilerin sadece sınıf içinde çalışmalarını değil sınıf dışında da çalışmalar yapabilecekleri bir yaklaşımıdır. Öğrenciler bir probleme çözüm oluşturmada etkin / aktif olarak rol aldıkları için bu yaklaşımın kullanılması en az uygulama düzeyindeki kazanımlara ulaşmak için uygundur. Öğrencilerin başkaları tarafından üretilen bilgileri anlamaya çalışmaları yerine, kendilerinin de bilgi üretebileceklerinin farkında olmaları oldukça önemlidir. Araştırma inceleme yoluyla yapılan öğretim öğrenen, öğretmen, materyal ve çevrenin üst düzey etkileşimini gerektirir. Bu yaklaşımda öğrencilerin gözlem yapma, sınıflama, iletişim, çıkarım yapma, yordama, ölçme, yer-zaman ilişkisini kullanma, işlevsel tanımlar yapma, denence kurma, verileri yorumlama ve deney yapma gibi temel becerilere sahip olması gerekir. Öğrencilerin öğrenme sürecinde bu becerileri sistematik olarak kullanmaları gerekir. Araştırmanın başında öğretmenin rolü problemi seçmek ve öğrencilere rehberlik yapmaktır. Ayrıca öğretmen problemin tanımlanması ve hipotezlerin oluşturulması aşamalarını yapılandırır.
Bu yaklaşımda öğrencilerin problem çözerken aşağıdaki adımları kullanması gereklidir. Bu adımlar doktor-hasta ilişkisinden örnekler verilerek açıklanmıştır.