Anton Walgrave

De 43-jarige Leuvense singer-songwriter Anton Walgrave is een muzikant die overloopt van kwaliteiten, zowel als componist van melodieën, als schrijver van schitterende songteksten. Als hij geen Belg was geweest en bovendien wat meer ambities had getoond, dan was Anton Walgrave nu al een kleine 20 jaar een internationale ster geweest, want alle elementen om zo’n grootse carrière op te bouwen zijn bij deze man echt wel aanwezig. De realiteit is echter heel anders, want hij blijft doodgewoon tegen een gezapig tempo liedjes schrijven en op plaat opnemen. In 2003 verscheen zijn debuutplaat als soloartiest onder de titel Before The Dawn, gevolgd door Shine in 2006 (met zijn grootste hit Lost Soul uit de tv-serie ‘De Parelvissers’), Every Night You Pray in 2008, As You Are in 2011 en Tame Hearts in 2013.

Walgrave maakte op negenjarige leeftijd zijn eerste democassette. Hij maakte er enkele kopietjes van, stelde een boekje met teksten en foto's samen en ging er familie en vrienden mee rond. Op middelbare school stelde Walgrave zijn eerste band samen: The Rollers, samengesteld uit vrienden uit de buurt. Walgrave was frontman, zanger-gitarist. Omdat de samenstelling van de groep na verloop van tijd veranderd was, werd de band omgedoopt in The Same. Omdat alle groepsleden jonge adolescenten waren, gingen de liedjes over de typische puberzaken, hetgeen resulteerde in zeer persoonlijke teksten. Op zijn veertiende werd Walgrave van school gestuurd. Hij begon te studeren aan het Lemmensinstituut in Leuven, waar hij enkele jaren later de 'Meestergraad voor Klassieke Gitaar' behaalde. Hij begon les te geven aan het plaatselijke conservatorium en speelde gitaar in musicals à la Jesus Christ Superstar en Chess. Hij had er echter een hekel aan en zocht werk als barman terwijl hij verder van zijn muziek probeerde te leven.

In 1995 bracht The Same het eerste album Spoonc uit op het kleine Brusselse label T4A. Omdat hiervoor geen budget was, vond de groep het ingenieuze systeem van de 'Spoonc Bons' uit: een soort kasbon die ze verkochten met een gegarandeerde interest voor de gelukkige kopers na drie jaar. Het resultaat was een grote schuldenberg. In 1996 bracht The Same God is Green uit, hun tweede (mini)album. Ter promotie (eigenlijk was het tijdens de opnamen van de videoclip) haalde Walgrave een stunt uit: hij liep naakt voor het parlementsgebouw aan de Wetstraat in Brussel in de hoop dat de camera's en de politie hem zouden opmerken. Hetgeen ook gebeurde: half Brussel zat hem achterna en 's avonds werd er aandacht aan besteed in het journaal. De video werd regelmatig gedraaid door MTV, maar de cd werd, ondanks tournees in Ierland en Oost-Europa, geen commercieel succes.

Eind 20e eeuw trok Walgrave naar Londen in de hoop zo snel mogelijk wereldberoemd te worden. Tijdens een cluboptreden slaagde hij erin de aandacht van producer Kevin Armstrong te trekken. Niet lang daarna werd, met bijdragen van Neil Conti, Ariff Durvesh en Soul zijn debuutalbum The Hum opgenomen in de Londense Laylow Studios. Het album verscheen in februari 2000 en werd in pers- en kennerskringen met veel belangstelling onthaald. Walgrave wordt geloofd om zijn veelzijdigheid maar voelt de behoefte verder naar de essentie van zijn muziek op zoek te gaan. Dit leidt in de zomer van 2001 tot een nieuwe plaat. In Luuk Cox vindt hij de ideale producer om het album een eigentijds geluid te geven.

In 2003 volgde Before the Dawn. De single Awake kreeg veel radioaandacht en haalde enkele verzamelalbums. Vlaanderens grootste meidengroep Scala trok er zelfs mee tot in Japan.

Een eliteteam werd aangetrokken om deze twaalf liedjes op cd te zetten onder de titel Shine (2006). Michel 'Shelle' Dierickx, die net Pocket Revolution met dEUS had gemaakt, nam alles op en verzorgde de mixage. Mario Goossens speelde op drums. De baspartijen werden gedeeld door Hans Mullens en Michel De Coster. Aram Van Ballaert en Geoffrey Hautvas speelden gitaar.

Zijn nieuwste album Where Oceans Meet kwam via crowdfunding tot stand en werd live opgenomen tijdens twee concerten die op 6 en 7 juni 2016 in de 18e-eeuwse kapel van het ‘Wivina’-klooster in Dilbeek voor een live publiek werd gespeeld. Anton Walgrave zingt en speelt hierbij op zijn akoestische gitaar, Jelle Van Den Bergh speelt mee op akoestische gitaar en zorgt voor backing vocals en Mirko Banovic beroert de klavieren van piano en synthesizer. Daarnaast staat er ook een strijkerkwartet op het Dilbeekse podium met violisten Emile Verstraeten, Beatrijs De Klerck en Stefan Wellens en celliste Tine Anthonis.

De aan Nick Drake herinnerende emotionaliteit in de stem van Anton Walgrave beroert ons al meteen in de openingstrack Thrive, maar ook Solid Ground, titeltrack Where Oceans Meet, het verlangen uitschreeuwende Longing, het melancholische Are You Ready? en Call Me zijn stuk voor stuk songs die ons zeer kunnen bekoren.

Indien uw interesse voor dit toch wel sterk van de vorige cd’s afwijkende album door deze recensie werd opgewekt, dan kunnen we u warm aanbevelen om elke song van deze cd live te bekijken en te beluisteren via YouTube. Wij geven u hierbij als voorbeeld de albumtiteltrack op video mee. Daarna kunt u die negen liedjes allemaal downloaden en als het je bevalt, dan stuur je Anton Walgrave een willekeurige financiële vergoeding voor zijn noeste arbeid. Maar indien je niet bekoord zou worden door zijn werk, dan is hij net zo tevreden met niets.

( bron: muziekweb & muziekwereld )