De VVD roept luid dat zij niet met GroenLinks‑PvdA wil regeren. Dat wordt gepresenteerd als een principiële keuze, een harde morele grens. Maar achter die stoere woorden schuilt geen zelfverzekerde Liberale partij. Het is een partij die zonder bedelen geen kant op kan. En dus begint het spel via de achterdeur: stil, ongemakkelijk, bijna nederig om steun.

Aan de voorkant verklaart de VVD GroenLinks‑PvdA onaanraakbaar. Te links, te lastig, te besmet om mee samen te werken. Maar zodra de meerderheid ontbreekt, slaat de toon om. Dan vraagt dezelfde VVD fluisterend of GroenLinks‑PvdA misschien tóch wil helpen. De steun wordt discreet geregeld, zodat de partij naar buiten kan doen alsof alles uit eigen kracht is bereikt.

Het meest wrange is wat daarna volgt: zodra GroenLinks‑PvdA die steun verleent, presenteert de VVD het resultaat zonder blikken of blozen als puur rechts VVD‑beleid. Alsof er nooit een bedeltocht is geweest. Alsof de concessies die elders zijn losgepeuterd, rechtstreeks uit het eigen verkiezingsprogramma komen. De VVD wijst samenwerking af, maar claimt wel de opbrengst van precies die samenwerking.

Zo ontstaat het beeld van een partij die publiekelijk stoer doet over principes, maar achter de schermen afhankelijk is van dezelfde partij die zij wegzet als ‘een gevaar voor Nederland’. De voordeur blijft demonstratief dicht, terwijl de achterdeur wagenwijd openstaat. En daarna klinkt trots: dit is VVD‑beleid.

Bereid je voor op een digitale catastrofe >