Filozofia Xen - jak projektować nowe współbrzmienia?

Harmonia, podstawowy element dzieła muzycznego - czasem wydaje się, że znamy ją na wskroś. U schyłku zeszłego tysiąclecia usłyszeliśmy ją w tak wielu odsłonach, że trudno już o zaskoczenie. Tak mocne spojrzenia jak serializm, harmonia jazzowa czy spektralizm pozornie zamknęły tematy systemu równomiernie temperowanego i widm harmonicznych; spowodowały wrażenie, że pewien zasób już się wyczerpał, że można już tylko próbować ułożyć nowy kształt z posiadanych klocków. Tymczasem naukowcy i poszukiwacze wykazują, że tych klocków jest zwyczajnie więcej. Zeszłoroczne wyniki badań przeprowadzonych przez badaczy z uniwersytetu w Cambridge dowiodły częściowo słuszność kompleksowej teorii dysonansu. Oznacza to, że możemy (prawie) dowolnie naginać barwę do współbrzmienia, aby zmienić jego konsonansowość. Moc i prędkość współczesnych komputerów pozwala takie barwy bezproblemowo generować, ponadto umożliwia granie zawiłych mikrotonowych skal i zmienianie ich na bieżąco. Może by tak podzielić oktawę na 53 jednakowe części? Albo zrezygnować z niej całkiem i wybrać kilka częstotliwości w zakresie ludzkiego słuchu? Dzisiaj można to zrobić, i to tak, żeby brzmiało dobrze. W obliczu tych radosnych nowin pozostaje pytanie - co robić, skoro można robić wszystko? Możliwości łączenia podejść, barw i strojeń jest bardzo wiele, kluczowe jest jednak odnalezienie lub wybranie tych odpowiadających własnej wizji. Korzystając z własnych utworów i poszukiwań przedstawię kilka sposobów projektowania świeżych struktur na potrzeby swojego dzieła muzycznego.