यल्लम्मा 

सौंदत्ती यल्लम्मा हा काही नवीन विषय नाही. तिच्या जागरूकतेबद्दल, लोकांमध्ये असणाऱ्या अनामिक ओढीबद्दल आणि आस्थेबद्दल इतकं लिहून ठेवलंय, सांगून ठेवलंय की तिच्याविषयी ओढ न लागली तरच नवल! पण खरं सांगायचं तर यल्लम्माला जाऊ असा विचार आम्ही आधी कधी केला नव्हता. आणि नेमकी कालची पहाट.

साधारण चार वाजले असतील, आणि जाग येताच पहिला विचार मनात आला—आज आपण येताना यल्लम्माला जायलाच हवं. याचा काहीतरी विशेष अर्थ नक्कीच असणार, जो कदाचित येत्या काळात उलगडेल. आम्ही काल इंगळेश्वरला सिद्धम्माला भेटायला निघालो होतो. गाडीत बसताक्षणी मी सहज विचारलं, "येताना यल्लम्मा जवळ पडेल का?"

ते दोन टोकं, शिवाय संध्याकाळी सहाची तालीम—ही गोष्ट अशक्य वाटत होती. पण सिद्धम्माला भेटल्यावर तिने सहजच सांगितलं, "अरे जा की आईला भेटून या, ती काळजी घेईल." तिच्या या एका वाक्याने माझ्या मनात काहीतरी हललं. गाडीत बसताच मिथुन म्हणाला, "तीन तास लागतील, दर्शनासाठी अजून एक तासभर जाईल, मुखदर्शन तरी होईल की नाही माहीत नाही."

गाडीत बसलो आणि मिथुन म्हणाला तीन तास लागतील आणि दर्शनासाठी किमान एक तासभर तरी जाईल मुखदर्शन होईल की नाही माहिती नाही. यल्लमा विषयी इतकं वाचलं होतं माहिती होतं की तिथला सगळा मोठा कारभार आणि तिचा मोठा दरबार एवढा माहिती होता की मला असं वाटलं होतं की दिलेल्या वेळेमध्ये जर कळस जरी बघता आला तरी खूप आहे. मी म्हणालो "अरे आपण ना सौंदत्ती मध्ये फक्त प्रवेश करू तू मला हवं तर लांबून दाखव हेच ते देऊळ मी त्याच्यातच समाधानी असेल पण काहीही करून आपल्याला सहा वाजायच्या आत बेळगाव गाठलं पाहिजे." "शक्य नाही हो सगळे एकदम होणार नाही मी काय म्हणतो आपण प्रवास सुरू करूया. तेवढ्यात संजू म्हणाली "ती घेईल काळजी चला." मिथुन नि काय जादू केली माहिती नाही तीन तासांच्या ऐवजी आम्ही साधारण अडीच तासात सौंदत्ती गाठलं. 

पाऊल बाहेर ठेवता मी आणि संजू जेव्हा खालच्या दिशेने धावायला लागलो त्यावेळेला मी हे साधारणपणे विसरलो होतो की संजू माझ्यासोबत आहे मी एवढ्या आवेशात धावतोय असं बघून संजू पण त्याच आवेशाने कदाचित धावत होती मिथुनने सांगितल्याप्रमाणे मी जेव्हा त्या स्पीकर पाशी गेलो तेव्हा तिथे एका दारापाशी काही गाई झोपल्या होत्या त्यांनी निव्वळ आत जाणं मुश्किल केलं होतं. आम्ही तसेच पुढे जाणार रांग बघायला तेवढ्यात मी संजूला म्हणालो संजू त्या ऑफिसमध्ये विचार ऑफिस मधल्या माणसांनी मोबाईल बघितला आणि म्हणाले ते काय दार उघड आहे की अजून देऊळ बंद व्हायचे. आम्ही काही ऐकलं नाही आणि आम्ही गायी होत्या त्या दारापाशी गेले मी एकटा असतो तर मी काही ते पार करून गेलो असतो असं मला वाटत नाही संजूंनी मला मार्ग दाखवला आणि मी तिच्या पावलावर पाऊल टाकलं आणि मी आत शिरलो. 100 रुपयाला एक अशी दोन तिकीट घेतली आणि आम्ही तडक आत शिरलो. दोन वळणं घेतल्या क्षणी आम्ही मंदिराच्या एका दारापाशी पोहोचली तिथे गेलो तेवढ्यात एक कॉन्स्टेबल म्हणाली चला पटकन आत या. 

मग नंतर मिथुन भेटला सिद्धम्माला आधी फोन केला आणि सांगितलं "बघ तुझ्यामुळे हे शक्य झालं" तेव्हा ती म्हणते कशी "तुम्हाला एवढा आनंद झालाय हे बघून मलाच आईने दर्शन दिले असं वाटतंय." आम्ही गाडीत बसलो तेव्हा मिथुन ला मी हा सगळा प्रकार सांगत होतो आणि मिथुन म्हणाला "बघा तुम्हाला कळस बघायचा होता देवीनेच तुम्हाला भेटायला बोलावलं होतं आणि खरं सांगू का तुम्ही जेव्हा जोगुलभावी पाय धुतले तेव्हाच खरं तर तिच्या दर्शनासाठी तिनं दार उघडं केलं होतं तुमच्यासाठी." त्यानंतर लगेच आम्ही बेळगावच्या दिशेने पावलं उचलली तेव्हा पाच वाजले होते, ५:५५ ला मिथुन ने आम्हाला बेळगावात आणलं होतं आणि त्याच्या पुढच्या वीस मिनिटांमध्ये मी तालमीसाठी उभा होतो.